Mistfall Hunter review - Doet meer dan aanvankelijk gedacht

De afgelopen week ben ik opnieuw in de fantasy-extraction-RPG Mistfall Hunter gedoken, maar dit keer had ik een ander doel voor ogen. Ik wilde erachter komen of de volledige release de potentie van de open bèta weet waar te maken. Die bèta liet in juni een gemengd gevoel achter. De game voelde ambitieus aan en wist zich met zijn eigen identiteit duidelijk te onderscheiden binnen het populaire genre, maar de combat leek zijn tekortkomingen te hebben, wat immers een van de belangrijkste gameplayelementen is voor een extraction-game. Nu ik de beperkingen van de bèta achter me kon laten, was het hoog tijd om te ontdekken of mijn eerste indruk standhoudt of dat Mistfall Hunter zich alsnog weet te bewijzen.

Choose your role, hunter!

Mistfall Hunter is een PvPvE-extractiongame die spelers in de schoenen plaatst van de Gylden Hunters, meedogenloze vechters die door het mysterieuze meisje Dew weer tot leven zijn gewekt. Na een verwoestende oorlog tussen de goden is de wereld overspoeld door de Gyldenmist, een verwoestende nevel die het land heeft verwoest en vrijwel alle bewoners heeft omgetoverd tot angstaanjagende monsters. Vanuit een veilige haven waar de laatste overlevenden zich gevestigd hebben, trek je met maximaal twee vrienden het geteisterde land in om Gyldenblood en waardevolle loot te verzamelen. De Gylden Hunters die levend terugkeren, worden alsmaar sterker en dragen stukje bij beetje hun steentje bij om de wereld weer te herstellen naar zijn oorspronkelijke staat.

Om de expedities naar eigen zin aan te pakken krijg je de keuze uit zes verschillende classes, elk met een eigen skillset, talent tree en uitrusting. Of je voorkeur nu uitgaat naar een sluipmoordenaar, een krachtige tank met een gigantisch zwaard, een tovenaar of een boogschutter die vijanden op afstand houdt, iedere class heeft duidelijk zijn eigen identiteit. De classes beschikken ieder over twee verschillende wapens die je tijdens je gevechten kunt uitwisselen, waardoor je je speelstijl volledig kunt afstemmen op verschillende situaties. Zelf koos ik voor de Withered Knight met zijn enorme two-hander en een speer met een schild. Hoewel ik normaal gesproken liever de snelheid opzoek, grijp ik in dit soort games toch opvallend vaak naar de trage krachtpatsers.

De classkeuze blijkt belangrijker dan ik in eerste instantie dacht. Tijdens mijn eerste expeditie werd ik gematcht met twee andere Withered Knights. Dat leek een uitstekend idee, drie heavy-hitters in hetzelfde team, totdat we van de PvPvE-fights overschakelden naar een team met echte spelers. Dit team bestond uit een mage, boogschutter en een snelle assassin, de Shadowstrix. De Shadowstrix schakelden we relatief snel uit met een paar rake klappen, maar daarna werden we volledig voor het blok gezet door zijn teamgenoten. We wisten nauwelijks de aanvalssnelheid van deze spelers bij te houden en ze hielden voortdurend afstand waardoor we niet eens de kans kregen om een klap uit te delen met onze trage wapens. Het winnen van dit gevecht konden we duidelijk op onze buik schrijven, maar het was in ieder geval een duidelijke les voor de volgende keer.

Combat maakt een sterkere indruk, maar mist finesse

Juist dat gevecht bracht mijn gedachten over de bèta weer op gang. In mijn preview was dit duidelijk een van mijn grootste struikelpunten, maar na mijn speeltijd van afgelopen week ben ik daar toch iets genuanceerder naar gaan kijken. Toen ik door de eerste indruk heen keek en de tijd nam om dit systeem door te krijgen, werd duidelijker dat er meer diepgang achter schuilt dan ik in eerste instantie verwachtte. Mistfall Hunter heeft een verrassend hoog skill-plafond en het daadwerkelijk raken van je aanvallen is geen gemakkelijke zaak. Ik schaamde me met regelmaat kapot zodra ik met al mijn hp het alsnog wist te verliezen van iemand die nog twee klappen nodig had. Mistfall Hunter vereist de nodige training en beloont spelers die hier de moeite voor nemen, als je dit eenmaal onder de knie hebt, kun je het tij nog keren in gevechten die eerder nog als onmogelijk aanvoelden.

Dat de combat me uiteindelijk iets meer wist te overtuigen, betekent niet dat alle kritiekpunten hiermee zijn verdwenen. Het ontbreken van een sprintfunctie blijft vervelend. Daardoor voelt de movement vaak stroperig aan en kunnen juist de classes die gericht zijn op snelheid hun volledige potentie niet benutten. Ook het ontbreken van een lock-on-systeem blijft een gemis. Vooral als je wordt overrompeld door meerdere vijanden of wanneer ze constant om je heen bewegen, voelt het soms eerder alsof je met jezelf in gevecht bent. De basis van de combat staat sterker dan eerder gedacht, maar deze twee designkeuzes maken het geheel toch minder aantrekkelijk.

Nadenken is van levensbelang

Combat is belangrijk, maar een extraction-game draait uiteraard om meer dan alleen dat. Het zijn uiteindelijk de keuzes die je tijdens een expeditie maakt die bepalen of je heelhuids terugkeert met je waardevolle loot. En juist daar weet Mistfall Hunter de spelers voldoende uitdaging voor te schotelen. Zodra je op expeditie gaat, kom je er al snel achter dat er tal van activiteiten voor je klaarstaan. Je kunt de confrontatie opzoeken met een Mist Lord, quests voltooien, kistjes looten of bewust het gevecht aangaan met andere spelers. In de praktijk blijkt echter al snel dat je keuzes moet maken, want als je alles tegelijk wilt doen kom je vaak van een koude kermis thuis.

Dat komt vooral door de beperkte hoeveelheid resources die je tot je beschikking hebt. Je kunt vooraf extra healing-items meenemen, maar deze elixers herstellen maar een klein deel van je hp en dit gaat nog eens tergend langzaam ook. Vooral de baasgevechten zijn pittig en vormen vaak een flinke aanslag op je healing-voorraad. Kies je ervoor om na zo'n gevecht toch nog die ene quest mee te pakken en kom je vervolgens een ander team tegen, dan kun je de winst vaak wel vergeten, simpelweg omdat je niet meer kunt healen. Het zijn precies dit soort afwegingen en risico's die iedere run spannend maken.

Ook de manier van extracten draagt bij aan het gevoel van spanning. In plaats van simpelweg een extractiepunt te bereiken, moet je eerst een Woodling oproepen en wachten tot hij op de map verschijnt om hem vervolgens om te leggen zodat je de map kunt verlaten. Daarnaast lopen er Smugglers rond waarmee je direct kunt ontsnappen, al is de kanttekening hier dat je maar maximaal vier loot-items mag meenemen. Handig wanneer je net dat ene zeldzame item hebt kunnen bemachtigen en geen onnodige risico's durft te nemen. Voeg daar systemen als speciale wijnen met tijdelijke buffs, seizoensgebonden wereldmutaties en handelaren die op eigen houtje loot voor je verzamelen aan toe, en het wordt duidelijk dat Mistfall Hunter meer probeert te doen dan een dertien-in-een-dozijn extraction-game. Juist die kleine systemen maken de game uniek.

Is dit een mobiele game?

Na een paar sessies werd steeds duidelijker dat ontwikkelaar Bellring Games hoog inzet op replayability. Hoewel het mapaanbod met slechts twee locaties momenteel wat beperkt aanvoelt, werd ik in de eerste uren van de game telkens verrast met een nieuw progressiesysteem. De loot die je verzamelt gebruik je niet alleen om nieuwe uitrusting te craften, maar ook om je camp te upgraden, quests te voltooien, vooruitgang te boeken voor events en nieuwe upgrades te ontgrendelen. Het valt niet te betwisten dat de loot in Mistfall Hunter een duidelijk doel dient en dat de progressiesystemen spelers aansporen om alsmaar terug te komen. Op sommige momenten slaat de game daarin misschien zelfs iets te ver door. De nieuwe talenten, buffs, ranks, crafting-mogelijkheden en upgrades blijven zich in hoog tempo opstapelen in de eerste uurtjes. Hoewel dat in eerste instantie wat overweldigend kan aanvoelen, zorgt het er tegelijkertijd voor dat er altijd iets te doen valt.

Die ontwerpkeuzes verrasten me uiteindelijk niet toen ik me verder verdiepte in ontwikkelaar Bellring Games. Mistfall Hunter zit vanaf dag één vol met events, verschillende currencies en uiteenlopende progressiesystemen. Er zit zelfs een wachttijd op het craften van nieuwe uitrusting. Voor een mobiele free-to-play game had ik dat nog kunnen begrijpen, maar binnen een betaalde pc-game is zo'n systeem wat mij betreft allesbehalve welkom. Helaas komen dit soort ontwerpkeuzes vaker voor bij Chinese games.

Optimalisatie doet een hoop

Mistfall Hunter heeft het audiovisueel goed voor elkaar. De game is gemaakt in Unreal Engine 5 en weet de moderne technologie maar al te goed te benutten. Waar veel Unreal Engine 5-games nog kampen met de nodige problemen, was mijn speelervaring juist opvallend stabiel. De game draait met mijn RX 9070 XT op een constante framerate en gedurende mijn speeltijd ben ik geen enkele technische problemen en bugs tegengekomen. Het lijkt er dus op dat de ontwikkelaar meer dan genoeg tijd heeft gestoken in de optimalisatie van de game. Ook de duistere sfeer die de game probeert neer te zetten komt goed tot zijn recht. De fantasywereld wordt ondersteund door prima muziek, karaktervol stemmenwerk en interessante PvE-vijanden die goed aansluiten bij het genre. Vooral de grotere monsters en Mist Lords ogen afschrikwekkend en maken de sfeer nog beklemmender. Samen met de typische soulslike-uitstraling van de omgevingen levert dat een sfeervolle wereld op.

Toch heb ik ook hier een kleine kanttekening over. De maps zijn overzichtelijk opgebouwd en bestaan uit verschillende lootgebieden, boss-arena's en verbindingsroutes die door deuren van elkaar worden gescheiden. Dat komt de strategische opzet en snelheid, of beter gezegd traagheid, van de game ten goede, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat de wereld soms benauwend aanvoelt. De vele kleine secties beperken de bewegingsvrijheid, waardoor ik regelmatig het gevoel had dat ik constant beperkt werd in mijn bewegingsvrijheid. Juist omdat de wereld er visueel aantrekkelijk uitziet, had ik graag gezien dat de ontwikkelaars spelers iets meer vrijheid gaven om de omgeving te verkennen.