Pragmata review - Man op de maan

De mysterieuze sci-fi game Pragmata heeft jarenlang als een raadsel boven de gamewereld gehangen. De eerste teaser (die in 2020 al werd getoond) was een surrealistische mix van een astronaut op één of andere ruimtebasis, een holografische kat, futuristische technologie en een klein meisje in een blauwe jas. Dát is hoe je indruk maakt bij de onthulling van je game! Velen (mezelf inclusief) hebben deze titel in de daaropvolgende jaren dan ook goed in de gaten gehouden. Nu, zo’n zes jaar later, heb ik eindelijk de nieuwste IP van Capcom écht kunnen ervaren. Was deze game al dat mysterie en geheimdoenerij waard? Je leest het in de Pragmata review!

Babysitter in de ruimte

Het verhaal draait rond astronaut Hugh Williams, die na een dramatische gebeurtenis strandt op ‘the Cradle’, een ogenschijnlijk verlaten maanbasis. Zoals wel vaker het geval is in het genre, ontdekt hij al snel dat deze plek allesbehalve verlaten is. De technologie lijkt nog actief, systemen draaien op volle toeren en er hangt een beklemmende sfeer alsof er iets grondig misgelopen is. In deze vreemde omgeving ontmoet hij een jong meisje genaamd D-I-0336-7. Een prachtige naam die vlot van de tong rolt, maar Hugh besluit al snel haar gewoon ‘Diana’ te noemen. Diana is echter geen normaal meisje: ze is een ‘Pragmata’, een soort androïde die gemaakt is uit zogenaamd lunafilament: een hoogtechnologisch goedje waarmee werd geëxperimenteerd op de maan.

De band tussen Hugh en Diana vormt de kern van het verhaal, maar het moet gezegd worden: de initiële introductie en de ontmoeting tussen de twee voelt ietwat gehaast aan. Het voelt alsof de game je snel door deze setup wil duwen om tot de ‘echte’ ervaring te komen. Hierdoor mist die eerste fase een beetje emotionele opbouw, wat jammer is gezien het belang van hun relatie voor de rest van het verhaal. Laat dit je niet afschrikken, want dit is slechts een tijdelijk struikelblok. Na dat eerste halfuur begint het narratief zich veel rustiger en organischer te ontwikkelen.

Een mooie tekening die binnen de lijntjes kleurt

De interacties tussen Hugh en Diana krijgen meer ruimte – pun intended - en hun relatie groeit op een geloofwaardige manier. Hugh is in eerste instantie een stoïcijnse, doelgerichte en ietwat droge man. Diana daarentegen heeft een eerder speelse, schattige en onschuldige houding. Ze heeft veel vragen over het leven op de aarde en Hugh, als echte ‘aarde-kenner’, probeert haar (op zijn manier) wat bij te leren over wat het betekent om mens te zijn. Het is precies die dynamiek tussen de twee die de kern vormt van het verhaal. Hun gesprekken voelen natuurlijk aan: ze zijn soms luchtig, soms emotioneel, soms hartverwarmend… maar het is altijd een plezier om tijd door te brengen met dit unieke duo.

Toch is het verhaal niet helemaal zonder gebreken. Het is entertainend, intrigerend en verschillende interessante thema’s komen aan bod, maar tegelijk blijft het narratief binnen de lijntjes kleuren. Laat me wel even duidelijk zijn: het verhaal is goed! Er zijn gewoon weinig echte verrassingen en bepaalde plotwendingen zijn toch wel een tikje voorspelbaar. Ook is de grote ‘bad guy’ van dienst niet zo heel diepgaand. Dat betekent niet dat het verhaal slecht geschreven is of niet boeiend is om te volgen, integendeel, maar tegelijk is het niet het meest memorabele verhaal in gaming.

Hacken en schieten

Waar Pragmata wél buiten de lijntjes kleurt en écht nieuwe dingen probeert, is op gebied van gameplay. De game combineert third-person shooting met een unieke hacking mechanic en die mix werkt verrassend goed. Tijdens gevechten neem je de controle over Hugh, die vijanden onder vuur neemt met verschillende futuristische wapens. Tegelijkertijd speel je als Diana een cruciale rol door vijanden te hacken via een minigame. Wanneer je inzoomt op een vijand, krijg je een puzzelinterface waarbij je een soort doolhof moet oplossen. Je beweegt door op de actieknoppen van je controller te drukken (driehoekje = omhoog / bolletje = rechts / kruisje = omlaag / vierkantje = links) en het is de bedoeling dat je onderweg zoveel mogelijk nodes (speciale vakjes) meepikt.

Deze nodes hebben allerlei effecten (doorgaans mag je ervan uitgaan dat de vijanden op één of andere manier schade oplopen) én ze zorgen ervoor dat hun zwakke plek zichtbaar wordt. Resultaat: Hugh krijgt de kans om even zijn geweer leeg te pompen op de vijanden voor maximale schade. Je zal dus wel beide helften van je hersenmassa moeten gebruiken, want de combat is in zekere zin een grote ‘multitask simulator’. Als dat woord koude rillingen over je rug doet lopen: geen paniek! In het begin vraagt het hele systeem inderdaad gewenning, maar al snel voelt het aan als tweede natuur.

Sterker nog: het geeft de gevechten een extra laag strategie, omdat je niet zomaar als een kip zonder kop kan blijven schieten. Je moet actief nadenken over welke vijanden je eerst hackt en hoe je jezelf positioneert. Dit maakt elk gevecht net iets spannender en gevarieerder. Gaandeweg speel je ook verschillende wapens en nodes vrij, die dan ook nog eens tactisch ingezet moeten worden. Hugh heeft een shotgun, laser, raketwerper… en nog veel meer wapens in je arsenaal zitten. Ook Diana krijgt een hoop trucjes, zoals de mogelijkheid om vijanden tijdelijk te bevriezen of om ze voor een poosje aan jouw kant te laten vechten. Kort samengevat: de combat is vloeiend, gevarieerd én je adrenalinepeil schiet ervan in de hoogte: exact hoe het moet zijn!

Kunst in de ruimte

Op visueel vlak is Pragmata ronduit indrukwekkend. De omgevingen barsten van de sfeer en je voelt je echt een astronaut op een verlaten ruimtebasis. De Cradle is bijna volledig gemaakt met lunafilament, dat goedje dat ik enkele alinea’s geleden al vermeldde. Een groep wetenschappers heeft naar hartenlust zitten experimenteren om een soort ‘tweede aarde’ te creëren op de maan. Je komt heel wat coole omgevingen tegen, waaronder een futuristische metropool, een soort oerwoud en nog veel meer. De RE Engine toont zich opnieuw van z’n beste kant, want op grafisch vlak is dit geweldig om naar te kijken. Ook de designs van de vijanden zijn enorm geslaagd: denk ‘Resident Evil’-gedrochten, maar dan in een futuristisch robot-jasje. Capcom weet als geen ander hoe ze groteske schoonheid in hun vijanden moeten creëren.

De omgevingen zijn niet alleen mooi, maar ook functioneel. Het leveldesign zit goed in elkaar: er zijn heel wat hoeken en gaatjes die je kan verkennen en de levels zitten tjokvol collectables die schreeuwen om ontdekt te worden. Sommige van deze zijn puur cosmetisch, maar het gros hiervan is ook nog eens nuttig! Grondstoffen om je wapens mee te verbeteren, nieuwe nodes, vaardigheidspunten om Hugh sterker mee te maken etc. Er valt heel wat te exploreren in het station en de game moedigt je ook actief aan om dat te doen. Ik persoonlijk had zo’n 15 uur nodig om alles uit te spelen en elk gebied op 100% te zetten en ik heb me in die tijd niet verveeld.

Quality time in de schuilplaats

Tussen al het afknallen van vijandige androïds door, heb je ook een veilige thuisbasis waar je terechtkan voor heel wat zaken. Je kan hier een praatje slaan met Diana (of zelfs verstoppertje met haar spelen), je kan je uitrusting aanpassen en je grondstoffen inruilen voor upgrades. Ook kan je hier je vaardigheden eens écht testen in een soort simulator met (soms toch wel pittige) extra levels voor nog meer nuttige beloningen. Deze levels kan je in twee categorieën indelen: combat en platforming. Die eerste spreekt voor zichzelf: meer van die heerlijke hack-and-shoot combat, yes please! Die tweede ligt wat gevoeliger.

Het ding is: dit is geen platformer. Dus ik snap niet zo goed waarom Pragmata dan dit aspect er toch in wil ‘forceren’. De besturing is wat ‘zweverig’ – duh, je zit in de ruimte -, maar hierdoor kan je moeilijk precies van platform naar platform springen. Je ondervindt dit een beetje in de game zelf (ook hier moet je soms wel eens platformen), maar deze simulatorlevels specifiek verwachten soms wel héél precieze sprongen en bewegingen van je. Door die zweverige controls ga je, hoogstwaarschijnlijk, heel vaak van de platformen afglijden en de dieperik induiken.

Kleine foutjes in de schoonheid

Dan nog even over de technische kant van zaken. Visueel is alles echt een plaatje om naar te kijken, maar tijdens mijn ruimtereis heb ik toch wel enkele (kleine) ruimte-insecten gespot. Het is enkele keren voorgevallen dat bepaalde voicelines onderbroken werden, één bepaalde cutscene speelde niet correct af en momenteel is er één trophy (waar ik toch wel veel werk in heb gestoken) niet gepopt. Ook heb ik toch wel een paar zware framedrops moeten incasseren, voornamelijk in het laatste level van de game. Disclaimer: ik speelde op een standaard PS5 en op de graphics-modus (die probeert 60fps te halen, maar dat lukt dus niet altijd).

Het zijn doorgaans kleine dingetjes, die in principe met een patch opgelost kunnen worden. Op het moment van schrijven heb ik nog geen kennis van wat de day 1-patch allemaal zal oplossen, dus ik zet dit er preventief even bij. Op auditief gebied heb ik dan echter niets te klagen: het sound-design is pico bello en de rustgevende soundtrack draagt ook bij aan de algemene sfeer.