Review: Resident Evil: Revelations Xbox 360

Mijn eerste kennismaking met Resident Evil was in 2005 met Resident Evil 4 op de GameCube. Deze game was zoén welkome kennismaking dat de delen erna in mijn ogen teveel bekritiseerd worden en ik me meer dan prima vermaak met het zesde deel uit de consolefranchise. De complete franchise heeft echter zijn vleugels uitgevouwen en biedt nu meerdere games door een jaar heen op verschillende platformen. Resident Evil: Revelations werd mij in de handen geworpen. Eens kijken of deze game de nog voor mij ongeschonden naam van Resident Evil in ere kan houden.

Previously on Resident Evil: Revelations

Resident Evil: Revelations is geen originele game. Oorspronkelijk verscheen Revelations op de Nintendo 3DS en dat valt te merken. Het startscherm is zo gemaakt dat het er leuk uitziet in 3D. Op de Xbox 360 heb je daar natuurlijk niet heel veel aan. Het is een beetje als naar een 2D film kijken die 3D bedoeld is. Bij sommige effecten zie je dat het de bedoeling was om deze in 3D te bekijken. Een ander punt dat opvalt, is de episodische vorm van het verhaal. Ieder level begint met een korte recap wat er in het vorige level is gebeurd. Het is leuk in elkaar gezet, maar op een console speel je meerdere levels achter elkaar, waardoor zoén recap je eerder als een Alzheimerpatiënt laat voelen dan dat het echt nuttig is. Op de 3DS begrijp ik die aanpak volledig. De levels zijn niet heel lang, maar wel volgepakt met actie. Even een level uitspelen en later weer oppakken werkt prima op een handheld.

Ondood

Je hoeft niet veel televisie te kijken om te weten dat zombies nu de shit zijn. The Walking Dead als serie, comic en game (de TellTale-game, mind you) zijn geweldig, een zekere beroemde first person shooter kan niet meer zonder een Zombie Mode en er is zelfs zombieliteratuur als World War Z. Capcom zou zich geen zorgen hoeven te maken dat hun grootste exportproduct gevaar loopt. Als ik Resident Evil speel, verwacht ik zombies. Dat hebben de vorige delen op de console goed begrepen, maar Revelations wat minder. Ik heb geen enkele zombie kunnen bekennen terwijl ik speelde. Slechts ongeïnspireerde monsters als een Battletoads-ripoff en een vreemde worm waarbij het niet echt duidelijk is waar je hem het beste kan raken. Wat is er gebeurd Capcom? Heeft de designer die de vijanden heeft ontworpen bij Devil May Cry 2 een belangrijke positie gehad in Revelations?

Knalfuif

Resident Evil: Revelations heeft een heleboel niet, maar de game heeft tenminste iets. Het is een wonder te noemen dat Capcom met Resident Evil: Revelations een goede besturing heeft gevonden. Om eerlijk te zijn vond ik het richten en niet meer kunnen lopen in voorgaande delen geen probleem. Ik had meer moeite met Resident Evil 6 om mijn bewegingen te onthouden. In Revelations switch je zonder moeite van wapen naar granaat. Daarnaast kun je lopen terwijl je richt, terwijl het nog steeds die Resident Evil-stempel behoudt. Het is een bona fide third-person shooter geworden en dat is op zich zo slecht nog niet. Je partner steelt zelfs geen spullen meer van je. Een nieuw element in Revelations is het scannen. Hiermee vindt je items in de levels en speciale voorwerpen zoals sleutels. Metroid Prime heeft het trucje eerder gedaan en het beter in de praktijk gebracht. Het scannen voelt eerder als een baantje dan als een leuke bezigheid.

Alleen op de bank

Ja, er wordt weer gewerkt met het buddysysteem. De reden erachter is mij nooit duidelijk geworden. Een survival horror game hoor je alleen te spelen. Wat is er leuk aan een compleet verlaten cruiseschip als je elkaar hebt? Het is een optie waar ik mijn vraagtekens bij zet, maar waar ik wel van geniet. Resident Evil 5 en 6 waren heel leuk om met zijn tweeën op de bank uit te spelen. Helaas zal je bij Revelations alleen op de bank moeten zitten. Capcom heeft namelijk de offline co-op eruit gelaten. Mijn hart brak wanneer ik dit op de achterkant van het doosje zag. Hedendaagse ontwikkelaars kennen niet het plezier van splitscreen multiplayer.