The Sinking City 2 review - Verruilt ambitie voor stabiliteit

Videogames maken is moeilijk; al helemaal als elke dag de oorlogsmachine op je stoep staat. Het is helaas de realiteit voor een aantal ontwikkelaars, evenals voor het Oekraïense Frogwares. Je kent ze wellicht wel van hun uitstapjes in het onbekende met diverse Sherlock Holmes-games en het welbekende The Sinking City. Ambitieuze ideeën en een gezonde portie jank: dat was hun specialiteit. Echter, met The Sinking City 2 gooit Frogwares het over een andere boeg. Ditmaal wordt het survival-horror-genre geëxploreerd; een niet heel vergezochte creatieve uitlaatklep als je kijkt naar hun huidige situatie. De Lovecraftiaanse nachtmerries worden uit de kast gehaald en het resultaat? Nou ja, laten we hopen dat je geest het aankan, want de woorden hieronder in The Sinking City 2-review zijn niet voor elke simpele sterveling geschikt.

The Silent City

In The Sinking City 2 spelen als we Calvin Rafferty. De beste man vond in eerste instantie zijn roeping door aan de slag te gaan als occult avonturier, maar al snel stond zijn leven volledig op z'n kop. Hij ontmoette namelijk Faye Bennett in de Miskatonic University en toevallig had deze intelligente dame vergelijkbare interesses. Hierdoor werd hun band binnen no-time onverwoestbaar en ging het koppeltje samen op pad. Geen avontuur was te spannend en geen Cthulhu-achtig monsters waren té eng. Als werkelijke zielsverwanten voelde het alsof ze de wereld samen aankonden, maar toch sloeg het noodlot toe. Tijdens een ritueel gaat er iets gruwelijks mis en komt Faye in een eeuwige slaap terecht. Ondanks het feit dat de stad verzopen is en er monsters in elk stukje land zich schuilhouden, zet Calvin alles op alles om zijn geliefde te redden.

Het verhaal van The Sinking City 2 kent twee gezichten. Aan de ene kant weet Frogwares precies waarom klassiekers uit het survival-horror-genre zo geliefd zijn. De cheesy dialogen en de soms ronduit ongeïnteresseerde uitingen van emoties staan haaks op de gruwelijke nachtmerries die je te verwerken krijgt, maar daardoor ontstaat wel een charmante B-film vibe. Daarentegen is het grotere conflict gaande in de wereld, het terreur van de Lovecraftiaanse goden, een stuk minder pakkend te noemen; zeker als je het vergelijkt met het origineel. Er is veel minder contact met NPC's, de wereld voelt minder levendig aan en wegens de focus op persoonlijke relaties is het soms lastig geïnvesteerd te blijven in de wereld eindigende krachten van The Old Ones.

Maar ondanks het feit dat The Sinking City 2 inlevert op een aantal gebieden, weet het wel de dynamiek tussen Calvin en Faye goed neer te zetten. Dit is een game met het hart op de juiste plek en het is makkelijk om gehecht te raken aan de worsteling die beiden moeten doorstaan. Want zeg nou eerlijk: wat zou jij overhebben om je geliefde te redden? Als het goed is een hele hoop. Sterker nog, Calvin deinst voor niets en niemand terug om ervoor te zorgen dat hun toekomst veilig wordt gesteld. De relatie die de twee hebben voelt natuurlijk, dynamisch en simpelweg juist. Het dient als de belangrijkste drijfveer om door The Sinking City 2 te spelen. In de kern is het stiekem dan ook een liefdesverhaal, maar dan wel met de nodige tentakels; gelukkig wel eentje waar je je niet voor hoeft te schamen.

The Resident City

Ik benoemde het net al even in de bovenstaande alinea's, maar The Sinking City 2 is niet dezelfde ambitieuze game als diens voorganger. In plaats van een 'detective open-wereld sandbox'-titel hebben we nu te maken met een survival-horrorgame pur sang. Als je de demo hebt gespeeld, dan is het onmogelijk om niet te denken aan de recente remakes van de Resident Evil-games. In een typerend gevalletje 'beter goed gejat dan slecht bedacht' speelt deze survival-horrorgame met vlagen dan ook identiek als een game uit de catalogus van Capcom. Je betreedt lugubere gebieden met minimale resources en weinig ruimte in je rugzak. Je gebruikt een simpel crafting-systeem om hier en daar een kogel te smeden en je gooit sporadisch een kist open om je items te stallen. Het is aan jou om de boel open te gooien, sleutelitems te vinden en progressie te boeken, zodat je zo snel mogelijk de benen weer kan nemen.

Strak plan, want The Sinking City 2 zit vol met Lovecraftiaans tuig dat je het liefste zo snel mogelijk terug naar de bodem van de zee wilt sturen. De combat in deze horrorgame is naar verwachting. Calvin is geen superheld en heeft dus de nodige moeite om zijn wapens zonder bibberen vast te houden. Je hoeft niet te rekenen op een constante barrage aan voltreffers en een roundhouse-kick om het stijlvol af te ronden, maar je kan wel gebruikmaken van een dodge-mechanic (vergelijkbaar met Resident Evil 3). De doortastende speler kan verder de nodige wapenonderdelen vinden, waardoor je net wat meer van je af kan bijten. Frogwares weet in het algemeen een goede balans te vinden tussen jezelf goed genoeg kunnen wapenen en de combat stroperig en hectisch te doen aanvoelen, zodat je wel blij bent als je er eventjes uit wordt gehaald. Zeker met de variatie aan vissige opponenten en eindbazen aanwezig valt dit onderdeel van de game gelukkig niet in het water.

Het is niet zozeer het sterkste onderdeel van de game, want die eer gaat naar de vrij typerende survival-horror-gameplay-loop. Leuk lingowoord voor je mede-gamers. Afijn, ik had het er net al eventjes kort over, maar de levels an sich zijn een hoogtepunt van The Sinking City 2. Je komt in hele typische horrorscenario's terecht, zoals een verwaarloosd ziekenhuis, maar ook de ambachtelijke vismarkt en de lokale bibliotheek komen voorbij. De voldoening die je telkens opnieuw ervaart bij het uitkammen van kamers, precies genoeg middelen vinden om de volgende sectie te overleven en ondertussen weer een cruciaal plotpunt op te lossen, is binnen dit subgenre ongeëvenaard. Frogwares weet dat gevoel uitstekend over te brengen. Elke keer ben je weer blij als een kind wanneer je een heal vindt, terwijl je twee tellen daarna vloekend kogels uit je inventory ervoor moet opofferen.

The Stinky City

Het is echter niet alleen maar feest in The Sinking City 2. Nee, we moeten even stilstaan bij de elementen die niet helemaal goed uit de verf komen; alsof men nog een beetje nat achter de oren is op bepaalde gebieden. Het goede nieuws is dat het vooral gaat om technische mankementjes. Met andere woorden: het valt eruit te patchen. Maar de onderstaande kwalen gaan herkenbaar klinken voor de spelers die vaker in aanraking zijn gekomen met Unreal Engine 5. Is The Sinking City 2 een mooie game? Met vlagen zeker! Vooral de omgevingen worden goed neergezet, de ontwerpen van de monsters weten te interesseren en het lichtgebruik is over het algemeen sterk te noemen. Het is een sfeervolle titel met zo nu en dan psychedelische visuals om de naderende Lovecraftiaanse dreiging een aantoonbaar gezicht te geven.

Maar het voelt soms ook als een project die baat had kunnen hebben bij een aantal weken extra ontwikkelingstijd. Unreal Engine 5 heeft de neiging bepaalde visuals om zeep te helpen, zo ook hier. Bijvoorbeeld de haarstukken van personages waren onmogelijk om serieus te nemen, omdat ze korreltjes lieten zien als een tv zonder bereik. Dat soort kleine falende details doen afbreuk aan de immersie. De audiomix is daar ook medeplichtig in. Om de haverklap waren de monsters, wapengeluiden en andere belangrijke cues in de omgeving of heel zacht of zelfs helemaal niet te horen. Een jumpscare zonder effectief geluid levert weinig op, kan ik je verklappen. En hoewel The Sinking City 2 verder prima voor de dag komt qua presentatie, is het in beweging niet altijd even prettig. Het animatiewerk, zowel in cutscenes als real-time, kan behoorlijk janky zijn. Zeker in de moment-to-moment gameplay kan dit resulteren in controls die net een tikje te houterig voelen.

The Worthy City

Een (té) veilige entree in het survivalhorrorgenre met wat technische issues en een aantal ambitieuze ideeën die in het verleden zijn gelaten. Gelukkig wel een fijn verhaal, mits je het tussen z'n tweeën houdt, maar met deze punten opgesomd heeft Frogwares nog wel wat goed te maken. Gelukkig is dit niet het enige wat de gamemaker in huis heeft qua content. Ik heb het natuurlijk gehad over het feit dat de schaal is gekrompen, maar dat wil niet zeggen dat er geen puzzels en geheimen zijn om te ontrafelen. Ja, ze hebben minder impact op je ervaring, maar ze zijn alsnog in de game aanwezig, waardoor je als een aspirerende Sherlock Holmes kan gaan puzzelen. Lekker de hints verbinden en soms zit er echt wel een hersenkraker tussen. Ondanks dat er minder nadruk op ligt, is het nog steeds tof om een puzzel zelf op te lossen; zeker als je ervoor wordt beloond met extra items en lore.

En je weet wat ze zeggen: als je iets doet, doe het dan goed. Als je Resident Evil en andere klassiekers gaat na-apen, zorg ervoor dat dan alle details kloppen. En om eerlijk te zijn weet Frogwares ook in de details te scoren als het gaat om een vermakelijk en bijna cozy horrorgame neer te zetten. Ja, klinkt gek, I know, maar iedereen die een Resident Evil-game heeft gespeeld en weet welke emoties er los komen tijdens een playthrough, kunnen dit beamen. Zeker in de New Game Plus, waarin je met oneindige ammunitie, nieuwe kostuums, gekke filters en allerlei andere items je gram komt halen. En ja, The Sinking City 2 heeft al die opties in huis, zodat je (mits je bereid bent en het leuk genoeg vond) nog een keer de game kan doorlopen met extra content en doldwaze features. You're gonna need a bigger boat? Nee hoor, een machinegeweer met een eindeloze hoeveelheid kogels is genoeg om van elke uit de kluit gewassen oceaanbewoner sushi te maken.