Assassin's Creed Black Flag Resynced review - Gerijpt als goede rum

Hot take: Voor de oldschool AC puristen is Assassin’s Creed Black Flag een analogie. Het vierde deel in de franchise weerspiegelde in 2013 de stand van zaken bij Ubisoft en diens kijk op de franchise. Het roer ging letterlijk en figuurlijk drastisch om en de focus verschoof. Het ging niet langer om de keiharde vete tussen twee doctrines - welke zowel in het verleden als het heden werd uitgevochten - maar om het vertellen van een verhaal van het individu. Ironisch genoeg luidde Ubi die focus shift in met de introductie van Edward Kenway, wiens doel niet haakser kon staan op die van zijn voorgangers. Het bekende credo was bijzaak en persoonlijk gewin de prioriteit. Het verbaasde dan ook iedereen - maar mezelf nog het meeste - dat juist de komst van Assassin’s Creed Black Flag Resynced mij na al die tijd weer wist te enthousiasmeren. Of dat enthousiasme is toe- of afgenomen gedurende mijn dertig uur in de digitale Caraïben, dat lees je in mijn openhartige Assassin’s Creed Black Flag Resynced review.

Tijden veranderen (en meningen ook)

Lang verhaal kort, Black Flag Resynced heeft me anders naar de game laten kijken. Enerzijds is dat vreemd. Aan het hoofdconcept is namelijk niet getornd en zoals je in mijn hands-on preview van Assassin’s Creed Black Flag hebt kunnen lezen, is Ubisoft Singapore in grote lijnen trouw gebleven aan het bronmateriaal. Black Flag Resynced gooit ons wederom terug in de tijd, naar het stervensuur van het Gulden Tijdperk van piraterij, waarin we in de laarzen van een overambitieuze privateer genaamd Edward Kenway stappen. Kenway heeft ergens de swag van zijn Italiaanse voorganger Ezio, maar deelt niet zijn overtuiging. Edward wil gewoon heel snel heel rijk worden en als hij daarvoor de outfit van een afvallige Assassin moet aantrekken en een act moet opzetten om een dealtje te kunnen sluiten met een goed betalende Tempelier, dan is dat maar zo.

Ik ga er geen doekjes om winden. Dertien jaar geleden stoorde ik me daar mateloos aan. Het feit dat Black Flag draaide om een fake Assassin, een charlatan, een opportunistische zwendelaar waar we zeker dertig uur mee moeten dealen, schuurde enorm. Mijn Assassin-hart bloedde, terwijl anderen de game juist roemde om diens progressieve insteek en een frisse piratensetting. Ik voelde me een paria in 2013. Maar nu - na zo'n dertig uur rondvaren, sluipmoorden en Leap of Faithen in Black Flag Resynced - begin ik te snappen wat anderen destijds al inzagen, maar ik niet. Wie dieper in Black Flag Resynced duikt en zich openstelt voor Kenways epos, bespeurt meer dan een ‘simpele piratengame met een toefje AC’. Black Flag Resynced heeft daadwerkelijk een verhaal met een moraal, met kernwaarden die er toch een volwaardige Assassin’s Creed game van maken. Als je me in 2013 had verteld dat ik dat dertien jaar later zou toegeven, had ik je waarschijnlijk keihard uitgelachen.

Edwaardevolle scriptveranderingen

Voor een heel groot deel valt dat toe te schrijven aan de keuzes die Ubisoft Singapore met Assassin’s Creed Black Flag Resynced heeft gemaakt op het gebied van het draaiboek. Nogmaals, Resynced kannibaliseert het origineel niet en herschrijft in de hoofdlijnen dan ook niks, maar het voegt wel toe, en daar schuilt de kracht van deze hervertelling in. Men focust exclusief op Edward en nuanceert hem wat meer, waardoor hij in mijn ogen is veranderd van een gewetenloze oplichter naar een individu die ondanks zijn initiële drijfveer toch de eigenschappen van een Assassin tentoon kan stellen. Daarvoor heeft Ubisoft Singapore wel controversiële concessies moeten maken. Multiplayer is absent, Adewale's DLC ook, en onze wandelingetjes door Abstergo HQ behoren tot het verleden. Maar in ruil daarvoor krijgen we extra uren verhalende content waarin Edward zijn ware ik kan laten shinen. Niet uitsluitend de egocentrische piraat, maar ook een beetje de wereldverbeteraar met een geweten.

Door deze additieve verhalende content in crewmember-missies te gieten, snijdt het spreekwoordelijke kromzwaard aan twee kanten. De scherpste kant is wat mij betreft wel de verhalende, al kan ik niet ontkennen dat de bijkomende perks heel prettig uit kunnen pakken voor de fans van Black Flag's naval combat. Met figuren als Lucy Baldwin, The Padre en Tobias “Deadman” Smith respectievelijk in de rollen van Shipright, Master-At-Arms en Master Gunner aan boord van de Jackdaw, voelt de naval combat een stuk verfijnder en lijkt upgraden ook meer nut te hebben. Het is niet langer reales richting een lokale harbour master gooien om stats op te krikken, maar investeren in personeel om toegang te krijgen tot een stevigere hull, long range mortieren en een ramfunctie waar de fans van het Deense voetbalelftal wel pap van zouden lusten. Maar uiteindelijk zijn het de missies rondom het ontmoeten van eenieder, het vertrouwen winnen en een band opbouwen voegen een vorm van diepgang aan de narratief toe die ik voorheen wat miste in Black Flag.

Freedom Crying

Die toegenomen mate van diepgang vinden we ook terug in de gameplay van Black Flag Resynced, waarin wijzigingen zijn aangebracht die voor de latere AC instappers - voornamelijk AC Shadows-spelers - waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld zijn, maar die voor Black Flag revisitors een zeer welkome additie kunnen vormen. Het klinkt misschien vreemd, maar iets simpels als overal kunnen hurken en vrijere parcours besturing maken een game als Black Flag Resynced in dat aspect een absoluut superieure gameplay-ervaring ten opzichte van diens dertien jaar oude evenknie. Het geeft de speler meer keuzevrijheid, meer controle over diens beoogde strategie, en het maakt alles een stuk vergeeflijker. Black Flag Resynced verplicht je niet meer om sec te doen wat men van je verlangt en straft je niet langer af voor het hebben van een eigen wil. Ben je geen fan van afluistermissies en vergaar je jouw intel liever onder gunpoint, Black Flag Resynced geeft je die opties voortaan. Everything is permitted.

Toch is het ook die nieuw verworven vrijheid die voor problemen kan zorgen. Level designer Julien Koch gaf het al aan tijdens een interview dat ik eerder met hem had, maar vanuit level design perspectief was het updaten van oude maps een behoorlijke klus. Geometrisch moest alles onder review en met de toevoeging van hectares aan dekking verstrekkend gewas en talloze breekbare objecten, is het makkelijk om hier en daar wat over het hoofd te zien. Het zal dan ook niemand verbazen dat Black Flag Resynced de nodige environmental bugs bevat. Van T-posing en vastlopende NPC’s tot zelf klem komen te zitten in de omgeving - wat soms kan resulteren in glitchy controls en vreemde animatie loops - Assassin’s Creed Black Flag Resynced blijft niet verstoken van ongemakkelijke bugs. Pas wanneer bugs je ervan beletten om een sidequest te voltooien omdat een action trigger ontbreekt - zoals een fort raid die om onbekende reden niet start omdat het betreden van een restricted area geen alert status triggert - kan het frustraties opwekken.

Er is geen ontkomen aan

Frustrerend kan ook een term zijn die je linkt aan een deel van de combat loop binnen Black Flag Resynced, waarvan Ubisoft Singapore belooft dat deze een stuk vloeiender is dan vroeger. Hoewel daar geen woord van gelogen is, komt deze claim ook met een kanttekening. De souplesse waarmee Edward zijn kills aan elkaar rijgt, is sterk afhankelijk van de hoeveelheid tegenstanders en het aantal vierkante meters waarin deze zich begeven. Black Flag Resynced tracht de combat intuïtiever te maken door de toepassing van Parries, Perfect Parries en dodging, waarbij vijanden worden afgeremd, gestunned of zelfs bloot worden gesteld voor een stijlvolle finisher die afhankelijk van je gear loadout ook nog eens kan worden omgezet in een aaneenschakeling van dodelijke eliminaties. In theorie kan dat een major selling point zijn, maar in de praktijk is dit alles iets weerbarstiger gebleken. De reden daarvan? Chaos. Absolute chaos.

Het ‘dodge and parry’ concept vertaalt zich namelijk niet zo lekker naar grootschalige schermutselingen, waarbij aanvallen letterlijk van alle kanten kunnen opdoemen, zelfs buiten het zichtveld. Vooral dat laatste maakt anticiperen een stuk lastiger dan het zou moeten zijn. Middels visuele aanwijzingen krijg je de kans om tijdig te schakelen - waarbij een blauwe flits hint naar een parry mogelijkheid en een rode signaleert dat een dodge je enige reddingsboei is - maar wanneer deze zich buiten het zicht manifesteren omdat je net met een ander in conflict bent, komt dit CQB-combat systeem dus niet zo lekker uit de verf. Dit is dus het geval tijdens bijna elke enterpoging op zee, waarbij de scheepsvloer in no-time volstroomt met knokkende NPC’s en elke vorm van overzicht verdwijnt. Ach ja, gelukkig kunnen we er na een paar minuten intensief bloedvergieten allemaal enigszins cringy om lachen, zoals vriend en vijand dat gezamenlijk doet in de cutscenes die volgen nadat je hebt besloten wat je met de finaal gesloopte boot en diens murw geslagen Engelse/Spaanse bemanning doet.

”Resyncing old memories, rethinking new ones”

Na het lezen van dit relaas zou je kunnen denken dat Black Flag Resynced ook deze keer een gevalletje ‘net niet’ is, maar niets is minder waar. Ja, Black Flag Resynced heeft zo z’n mankementen - de een wat vervelender dan de ander - maar velen daarvan vallen te patchen, te overzien, of omheen te werken. Ervaar je te veel hinder van de chaotische combat controls, ga dan voor een stealthier aanpak of vermijd de drukte waar je kunt. Wil je het risico op vastlopen in de omgeving verminderen, blijf dan vooral op de begane paden en hang niet te veel de struikrover uit. En wil je geen cringy handshakes zien na een uitwisseling van kanonnenvuur, zend schepen dan gewoon naar de bodem van de oceaan. Op bijna alles waar je jezelf aan zou kunnen ergeren, biedt Black Flag Resynced een passend alternatief zonder dat deze als een inferieure keuze aanvoelt.

Ik zeg bewust bijna alles, want de Rifts - het bedachte alternatief op de modern day sequenties van 2013 - voelen in mijn opinie wel aan als een downgrade. Deze vier facultatieve “what if” onderbrekingen zijn in het leven geroepen om de speler in een Dark Animus omgeving een alternatieve levensloop van Kenway en zijn piratenclub voor te houden, terwijl we en passant te horen krijgen dat we de boodschapper in kwestie - Ego - niet moeten vertrouwen en dat tornen aan herinneringen en predecessor DNA geen goed idee is. Ook hier is het theoretisch een interessante toevoeging. Want wat als Edward zich aan zijn belofte aan zijn vrouw had gehouden en na twee jaar huiswaarts was gekeerd? Wat als Blackbeard eieren voor z’n geld had gekozen en de King’s Pardon had geaccepteerd? Wat als? Het idee ervan biedt opties, maar de uitwerking ervan vond ik persoonlijk wat minder geslaagd. Uit de spelwereld worden gehaald om in een futuristisch ogend alternatief hetzelfde te doen - parcoursen en spullen sjouwen - voelt als een gemiste kans. Maar dat is uiteraard subjectief.