Echoes of Aincrad review - Game Over

Als je als tiener in de jaren 2010 ooit anime hebt gekeken, dan is de kans statistisch gezien extreem groot dat je ooit wel eens in contact bent gekomen met Sword Art Online (SAO). Ik oordeel niet, ik behoor zelf ook tot die groep. Meer dan een decennium later is de reeks inmiddels al uitgemolken met veel te veel seizoenen en spin-offs, maar je kan de impact van SAO gewoonweg niet negeren. Ik ga hier ook niet beweren dat ik elke aflevering en elke film in de franchise heb gezien, maar ik blijf wel respect hebben voor wat het heeft betekend. Vandaar ook dat ik ergens wel enthousiast was voor Echoes of Aincrad: een nieuwe Swordt Art Online-game die het eens over een andere boeg gooit. Een volledig singeplayer avontuur in Aincrad: daar ben ik wel voor te porren! Was het ook de moeite? Tijd om dat te ontdekken in deze review!

Een spel met hoge inzet

Lichte spoiler-alert in het geval je geen idee hebt wat Sword Art Online eigenlijk is. De franchise draait om een zogenaamde VRMMO met de naam Sword Art Online die zich afspeelt in de virtuele wereld Aincrad. Om deze game te kunnen spelen, moet je linken met een zogenaamde ‘Nerve Gear’; één of ander hoogtechnologisch dingetje dat ervoor zorgt dat de game enorm immersief aanvoelt. Plot twist: de maker van SAO kondigt plotseling aan dat alle spelers vastzitten in de game en dat uitloggen onmogelijk is. Probeer je dat toch, dan frituurt de Nerve Gear je brein. Om het nóg wat erger te maken: als je doodgaat in de game, dan ga je ook dood in het echte leven. De 'Death Game' is begonnen! Te midden van al dit drama staat een anonieme speler die probeert te overleven in de wereld van Aincrad... en die speler ben jij!

Echoes of Aincrad is een losstaande verhaallijn die zich parallel afspeelt met de eerste arc van de anime. Je hoeft dus zeker de anime niet gezien te hebben om te begrijpen wat er gebeurt, want je start eigenlijk gewoon aan het begin van alles. Sterker nog: het verhaal van deze game begint in de bètafase van de game, wanneer dé grote plot twist nog niet heeft plaatsgevonden! Dat is een beetje dubbel: aan de ene kant komt hét grote moment hierdoor harder aan, maar aan de andere kant zijn de eerste paar uurtjes in de game héél traag. Er gebeurt gewoonweg te weinig in de proloog om echt te boeien. En ik hoor je nu wel denken: is dat niet altijd een beetje het geval met JRPG’s? Zeker wel, maar deze is wel héél traag!

Jammer genoeg vormt de pacing een algemeen probleem doorheen de hele game: er zijn zeker genoeg hoogtepunten in het plot, maar deze worden afgewisseld met véél te véél filler content. Dan heb je net een dramatische scène gehad en je wil weten wat er verder gebeurt, moet je eerst nog even teruggaan naar één of andere grot om daar grondstoffen te verzamelen. Het haalt je helemaal uit de flow en het komt het verhaal niet helemaal ten goede. Dat is natuurlijk wel jammer, want op zich is het verhaal niet slecht. De gespannen sfeer in de game (kan je iedereen wel vertrouwen?) zorgt voor wat drama en intrige, al moet je dus wel veel geduld hebben. Ook de algemene missiestructuur heeft last van deze trage pacing: je krijgt veel nutteloze opvulling en het wordt snel repetitief.

Souls combat voor newbies

Op gameplaygebied is Echoes of Aincrad een actie-RPG die leentjebuur speelt bij de zogenaamde ‘Soulslikes’, al moet je hier absoluut geen schrik voor hebben. Die beruchte moeilijkheidsgraad waar je vast al horrorverhalen over hebt gehoord, is hier niet echt aanwezig. Het bekende rollen over de grond, blokkeren van aanvallen en opbouwen van combo’s voelt herkenbaar aan, maar dan met een stuk minder stress en zonder die zweethandjes die je normaal krijgt bij andere Soulslikes. De combat is solide: je hebt verschillende soorten wapens om uit te kiezen met een eigen speelstijl en er zit een leuke flow in gevechten.

Bovendien heb je bijna altijd een AI-partner aan je zijde, met wie je samen ook combo’s kan opbouwen en speciale aanvallen mee kan uitvoeren. Daarnaast is er een systeem om je wapens en uitrusting mee te versterken, je kan nieuwe aanvallen vrijspelen (per wapensoort) én je kan de uitrusting van je AI-partners zelf vormgeven. Met andere woorden: er is best wel wat vrijheid om te experimenteren. Niets wat je nog niet eerder hebt gezien in andere games, maar het systeem is an sich goed uitgewerkt. Ik had wel graag wat meer variatie in de vijanden gezien: je zal vaak tegen dezelfde creaturen vechten. Baasgevechten bieden gelukkig meestal wel wat variatie tussendoor. Deze grote slechteriken hebben flitsende aanvallen en zien er cool uit. Het is ook hier dat je wel wat meer uitdaging krijgt: nog steeds niet héél moeilijk, maar je zal wel meer moeten opletten en goed je combo's moeten opbouwen.

Aincrad: lege velden en vreemde systemen

Sword Art Online speelt zich af in het zwevende kasteel Aincrad dat 100 verdiepingen heeft. Om te kunnen ontsnappen uit de game, moet je elke verdieping uitspelen: geen makkelijke uitdaging. Echoes of Aincrad focust zich louter op de eerste twee verdiepingen van het kasteel. Deze eerste verdiepingen zijn trouwens best groot (80km² volgens de SAO-wiki) en de game wil dan ook dat grootse gevoel van vrijheid en ontdekking geven. Uitgebreide omgevingen zijn er zeker, maar of dat ook echt een goed ding is? Tja, daar valt over te discussiëren.

Je speelt gaandeweg nieuwe delen van de map vrij door checkpoints te activeren, maar tussendoor is er niet zo heel veel te doen in de wereld. Er zijn wel wat schatkisten te vinden en enkele mini-baasgevechten, maar verder eigenlijk niet zo heel veel. Alles lijkt ook op elkaar: de omgevingen zijn niet echt uitnodigend om te gaan ontdekken. Om de frustratie volledig te maken: je personage kan niet klimmen én niet zwemmen. Je wordt eigenlijk gewoon verplicht om het platgetreden pad te volgen, binnenwegen opzoeken wordt afgestraft. Nóg een extra ergernis: tijdens een bepaalde missie wordt het gebied dat je kan bezoeken begrensd. Ligt er toevallig een schatkist één centimeter buiten het huidige gebied, dan heb je pech.

Daar houden de vreemde designkeuzes zelfs niet op, want ik heb zo nog een paar lichte irritaties. Je activeert een missie vanuit een centrale hub, waarna je geteleporteerd wordt naar het bijhorende gebied dat aan die missie is gekoppeld. Maar hier is de twist: je moet van tevoren al je uitrusting en items hebben gekozen. Jawel, tijdens de missie kan je niet snel even van wapen wisselen of nieuwe items selecteren. Wil je dit toch, dan moet je de missie afbreken en opnieuw opstarten. En nog een laatste stukje muggenziften op het vreemde gamedesign: je kan cutscènes niet pauzeren. Dat wou ik toch nog ergens bij vermelden, bij dezen.

Groetjes uit Aincrad!

Er zijn dus wel wat vreemde keuzes gemaakt in deze game, maar gelukkig is er een gebied waar de ontwikkelaar wél heel goed werk heeft geleverd. Visueel is de game een plaatje: de kleurrijke anime-visuals spatten van het scherm en de wereld (hoe leeg die soms ook mag zijn) is wel degelijk een streling voor het oog. De graphics modus heeft jammer genoeg wel een klein beetje last van pop-in en enkele framedrops in sommige situaties, maar niets wat je ervaring helemaal kapotmaakt. Als dit je toch mateloos zou frustreren, is er natuurlijk ook gewoon de performance modus die hier niet echt last van heeft.

Ook op muzikaal vlak doet Echoes of Aincrad het heel goed! Verrassend genoeg is er best veel aandacht gegeven aan de soundtrack, die beter is dan ik had verwacht. De game hit je soms met opzwepende muziektracks, die gevechten toch een stuk cooler maken. Daarnaast heb je ook de keuze tussen Japanse en Engelse stemmen, zodat zowel sub- als dub-genieters aan hun trekken komen. Prima gedaan en heel toegankelijk voor iedereen dus.