Nintendo Virtual Boy - Staar je er niet blind op

De Nintendo Virtual Boy is zo’n apparaat dat meteen vragen oproept. Toen begin dit jaar de aankondiging van de Virtual Boy werd gedaan, was ik een van de eersten die zei dat Nintendo weer een gek idee had. Niet omdat het nou zo goed werkt, maar juist omdat het vooral voelt als een vreemd idee dat toch echt bestaat. Toen de Virtual Boy in de jaren '90 voor het eerst uitkwam, was het al een vreemd apparaat en anno 2026 voelt het alsnog niet alsof er eindelijk plek voor is. Ik ben ermee aan de slag gegaan, en al snel werd duidelijk dat dit geen console is voor dagelijks gebruik, maar eerder een curiositeit voor de liefhebber.

Een omslachtige ervaring

In de doos vind je een plastic houder waar je je Nintendo Switch (2) in schuift, een standaard die je onder de houder klikt en een adapter die je kunt wisselen voor de originele Switch, omdat dat scherm net wat kleiner is dan die van zijn opvolger. Het klinkt simpel, maar in de praktijk voelt het allemaal wat omslachtig. Je start eerst de Virtual Boy-software op je Switch, daarna haal je de Joy-Cons los en schuif je het scherm in de houder. Vervolgens klik je alles dicht, schuif je de standaard eronder en zet je het geheel op tafel. Het was voor mij even kijken hoe het apparaat nou precies open moest, want er staan niet echt markeringen op het ding en ook de handleiding liet me niet zien waar ik 'm precies open moest klikken.

De houder zelf zit vol knoppen, draaiknoppen en poorten, maar die zijn puur decoratief. Dat voelt bijna als een grap, want het ding kost je wel 80 euro. Je kunt hierdoor dus niet even snel het volume aanpassen, geen koptelefoon aansluiten en ook geen oplader inpluggen terwijl je speelt. Dat betekent dat je altijd moet stoppen en de houder moet openen als je iets wilt aanpassen. Dat maakt het geheel wat onpraktisch en wat mij betreft ook ouderwets in gebruik. Op de originele Virtual Boy kon je namelijk middels de knoppen op de bovenkant de IDP en het volume aanpassen, het zou toch mooi zijn als ze iets hadden kunnen verzinnen waarmee dit ook op deze heruitgave had gekund.

De Virtual Boy werkt alleen als hij op een tafel staat, handheld spelen kun je vergeten. Je kunt de hoek van de standaard aanpassen, zodat je hem iets naar voren of achteren kantelt, maar de hoogte staat vast. Daardoor moet je zelf naar het apparaat toe bewegen, in plaats van andersom. Dat zorgt ervoor dat je al snel voorovergebogen zit. Na een tijdje begint dat te trekken in je nek en rug. Het voelt niet echt ergonomisch en nodigt niet uit tot lange speelsessies. Voor mij is dit een van de grootste minpunten van het hele pakket. Moderne 3D VR-brillen kun je namelijk gewoon aan je hoofd bevestigen, zodat je kunt zitten waar en hoe je zelf het prettigst vindt. Dit had met de Virtual Boy ook prima gekund.

Leuk voor even, maar niet meer dan dat

Zodra alles klaarstaat, kun je de IPD en de grootte van het scherm aanpassen zodat de beelden goed aansluiten op je ogen. Dat helpt om het beeld scherp te krijgen, maar zelfs na afstellen bleef ik het scherm licht wazig zien. Misschien ligt het aan mijn ogen, maar het effect is nooit helemaal strak. Dat haalt voor mij wel een deel van de immersie weg. Na langere speelsessies merkte ik ook dat mijn ogen moe werden en dat mijn zicht steeds meer wazig werd. Dat is geen dealbreaker voor een korte sessie, maar het maakt het lastig om hier echt in te duiken.

De schuimrubberen afsluiting werkt wel heel prettig. Het zorgt er goed voor dat het licht van buitenaf goed tegengehouden wordt en je dus het scherm goed kunt zien. De rode lichtfilter die voor de lenzen zit, zorgt voor het iconische rode beeld van de Virtual Boy en helpt wel een beetje met de vermoeidheid voor je ogen. Zelf draag ik een bril en deze heb ik gelukkig gewoon op kunnen houden met het gebruiken van het apparaat. De Virtual Boy is groot genoeg dat je er ook met je bril op gewoon in kunt kijken.

Om überhaupt games te spelen, heb je een actief abonnement nodig op Nintendo Switch Online + Expansion Pack. De huidige line-up bestaat uit Mario Clash, Mario Tennis, 3D Tetris, Galactic Pinball, Golf, The Mansion of Innsmouth, Red Alarm, Teleroboxer en Wario Land. Dat zijn stuk voor stuk simpele games, zowel qua gameplay als presentatie. Ze voelen als titels uit de jaren 90, en dat is ook precies wat ze zijn. Van al deze games vind ik Wario Land wel de meest compleet aanvoelende game in het rijtje. De rest is leuk voor even, maar heeft verder niet echt veel om het lijf.

Wat mij vooral opviel is dat geen van deze games echt beter wordt door het 3D-effect. Het voegt voor mij weinig toe aan de gameplay. Als deze titels gewoon op de NES of Game Boy hadden gestaan, waren ze net zo goed geweest. Het 3D-aspect voelt daardoor meer als een trucje dan als een echte meerwaarde. Even leuk om te zien, maar niet iets waar je steeds weer opnieuw naar terug zult keren.

Eindoordeel van Claudia Tjia

Mijn eindoordeel is denk ik vrij duidelijk. De Nintendo Virtual Boy is voor mij geen apparaat dat ik er regelmatig bij pak. Het voelt als een gimmick, een leuk speeltje voor even en vooral een verzamelobject voor fans die hun gamekamer willen aankleden. Een originele Virtual Boy uit de jaren '90 op de kop zien te tikken, is namelijk niet gemakkelijk. Voor verzamelaars is dit dus zeker een uitkomst. Het feit dat je, als je een Nintendo Switch Online-abonnement hebt, dan ook nog een handjevol games kunt spelen, is hiernaast dan alleen maar een pluspunt. Als displaystuk heeft het zeker charme. Als console schiet het wat mij betreft echt tekort.