Agefield High: Rock The School review - Beter dat je spijbelt

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik had vroeger echt een pesthekel aan school. Sowieso was ik verre van populair onder mijn leeftijdsgenoten en kon ik de heerlijk puberale, American Pie-achtige taferelen op m’n toen nog platte buik kalken, maar ook het volgen van lessen was door mijn beperkte aandachtsspanne gewoon een uitdaging. Mijn favoriete vak was dan ook ‘tussenuur’ en als het aan mij had gelegen, skipte ik de rest; zij het niet dat mijn moeder maar bleef verkondigen dat school “belangrijk was voor het ontwikkelen van sociale vaardigheden en vitale skills om succes te boeken in de maatschappij”. Het zou fijn zijn geweest als de ontwikkelaars achter Agefield High: Rock The School deze preek ook hadden gekregen, want zoals uit deze review blijkt, heeft men daar enkele belangrijke lessen geskipt.

De Barney Stinson-belofte

Vooropgesteld, de kans is groot dat je bij deze review bent uitgekomen omdat ook jij enigszins geïntrigeerd bent geraakt door de belofte die het ontwikkelteam van Refugium Games maakte. Hoewel zij de term “spirituele opvolger van Rockstars Bully” nooit in de mond hebben genomen, lijkt men er gretig gebruik van te hebben gemaakt dat Agefield High: Rock The School dat label opgespeld kreeg. Waar men ook geen moeite mee leek te hebben is de associatie met een andere invloedrijke naam in high school cultuur: American Pie. Nergens heeft men getracht om de verwachtingen te temperen en met het vooruitzicht op een game die Bully en American Pie combineert, werd Agefield High: Rock The School aangemerkt als dé game to play als je al jaren hunkert naar een nieuwe Bully-game.

Wat we uiteindelijk voorgeschoteld krijgen is een game die dat graag zou willen zijn, maar die overduidelijk alle ingrediënten ontbeert om ook maar in de schaduw van Bully te mogen staan. Dat het cringy verhaal op de achterkant van een bierviltje is geschreven, dat is het minst erge. Dat de hele game draait om een net verhuisde tienerknul die een naam voor zichzelf probeert te maken op Agefield High voordat het schooljaar om is, daar hoef je ook geen Tolkien epistel voor te schrijven. College humor behoeft geen diepgaand script. Maar als je een complete game laat leunen op puberale humor en edgy gedrag, dan moet je dat wel zodanig uitwerken dat de poep-, pies-, seks,- en cringy-tienerhumor memorabel is. Dat is de prijs die aan een felbegeerde 'legen - wait for it - dary' status kleeft.

A for Afgrijselijk

Ergens is Refugium Games dat gelukt, geloof het of niet, maar niet op de goede manier. Agefield High: Rock The School gaat gegarandeerd de boeken in als memorabel, maar niet omdat het ‘rockt’. Eerder omdat het rukt (no pun intended). Er is niets ‘electrifying’ aan onze teenage anti-held Sam - a.k.a. The People’s Chump - en zijn queeste om legendarische status te bereiken voordat zijn collegedagen op Agefield High erop zitten is simpelweg pijnlijk om te doorlopen. Waarom is dat? Omdat Agefield High: Rock The School vrijwel niets goed doet, en de dingen die kennelijk wel wat aandacht lijken te hebben gekregen, zijn op één hand te tellen. Vervelend genoeg zijn dat dingen die niets te maken hebben met de initiële key selling points.

Dat Agefield High: Rock The School enige educatieve waarde heeft is namelijk leuk, maar dat is niet de reden om de game te kopen. Sure, dagelijks vier uur per dag naar school gaan om proefwerken af te leggen is de natte tienerdroom van elke stuud en to be fair, zelfs ik heb nog enkele dingen geleerd van die proefwerken Duits, Engels en Aardrijkskunde, maar niemand zwengelt Agefield High: Rock The School op om z’n talenknobbel te flexen. Het gros van ons duikt een game als deze in om - laten we eerlijk zijn - heel andere knobbels te zien, klasgenoten af te tuigen en dingen uit te vreten waar je moeder niet bepaald trots op zou zijn. En juist die dingen - de punten die er echt toe doen - zijn zo verschrikkelijk rauw en undercooked dat zelfs Gordon Ramsay er z’n hond nog vanaf zou trappen.

PLORK

Zo lijkt Refugium Games vrijwel al zijn resources te hebben gespendeerd aan oppervlakkige zaken - oftewel de eerste grafische indruk - en zo goed als niks aan animaties die dat niveau matchen, of het ontwikkelen van bevredigende gameplay. Van een afstandje lijkt Agefield High: Rock The School nog best te pruimen (that’s how they got me), maar zodra je door de dikke laag make-up heen kijkt, merk je dat je met een PLORK van doen hebt. Controls zijn om te janken, de audiomix gaat echt helemaal nergens over, NPC's lopen constant vast in de muur, missies zijn kapot en zodra er ook maar iets van animatie aan te pas komt, gedraagt Agefield High: Rock The School zich als een zwaar onzekere brugklasser: oogcontact is uit den boze, alle dialoog gaat binnensmonds omdat lippen laten bewegen eng is en iedereen loopt erbij alsof ze iets te agressieve Axe onder de armen hebben gespoten.

Nu klinkt dit misschien allemaal wat overdreven, maar geloof me, dat is het niet. Kijk voor de gein maar eens naar de trailers van Agefield High: Rock The School en je ziet al wat ik bedoel. Lip sync is non-existent, niemand durft elkaar aan te kijken en movement is zo verschrikkelijk houterig dat zelfs Pinocchio ervan schrikt. Tel daarbij op dat zelfs Refugium Games niet lijkt te weten hoe het control scheme in elkaar steekt of wat het verschil is tussen L3 en R3, en je blijft achter met het idee dat men eigenlijk niet weet hoe je een leuke game met fatsoenlijke controls moet maken. Nu zeg ik niet dat ik dat wel weet, maar je ziet mij dan ook niet meeliften op het succes van andere grote namen in de college humor cultuur.

GILF: Game I’d Like to Forget

Als we dan toch al eerlijk zijn tegen elkaar, dan moet ik ook bekennen dat ik Agefield High: Rock The School niet heb uitgespeeld, iets wat normaal tegen mijn journalistieke principes indruist en een besluit welke uitsluitend wordt genomen in uitzonderlijke gevallen. Daarmee schaart Agefield High: Rock The School zich in het illustere rijtje van GILFs; welke nu dus bestaat uit Afro Samurai 2, Gollum, en Agefield High: Rock The School. En als we dan echt, écht eerlijk zijn, dan moet ik ook bekennen dat ik nog het meeste baal van Agefield High, puur omdat ik ergens toch de hoop had dat het meer redeeming qualities zou hebben. Op papier heeft Refugium Games namelijk goud in handen, maar in de realiteit is het gewoon een klomp stront met een reflecterend laagje metallic gele spuitlak.

En zelfs als - en dat is een hele discutabele als - Refugium Games het voor elkaar krijgt om de kapotte animaties en de waardeloze controls te fiksen, dan is het nog maar de vraag in welke mate de cringe Agefield High: Rock The School maakt of breekt. Wie zich helemaal de ballen uit de broek lacht om ongepaste leerling-docent fantasieën en monologen van rondborstige senioren die alternatieve methodes van bedanken opsommen nadat je een handtasje hebt teruggebracht, kan zich waarschijnlijk een paar uurtjes vermaken met de zwaar maatschappelijk ongepaste scenario’s. Maar wie had gehoopt op een game met meer diepgang dan de gloryhole in de WC's van Agefield High, komt gegarandeerd van een koude kermis thuis.