Avatar Legends: The Fighting Game review - Uit balans

Dat Avatar weer helemaal in trek is, is wellicht een understatement. Er lijkt geen dag voorbij te gaan waarop Avatar niet in het nieuws voorbijkomt. Of het nou gaat om films, nieuwe anime of remasters van het origineel, Paramount heeft de smaak te pakken en blijft blokjes stapelen op de franchise die in het teken staat van balans. Zo dus ook met een game, want Avatar Legends: The Fighting Game staat al geruime tijd op mijn radar. Is dit echter een fightinggame die je niet mag missen? Het is tijd om de balans op te maken, want de Nintendo Switch heeft overuren moeten draaien voor de Avatar Legends: The Fighting Game-review.

Eindelijk weer een ouderwetse fighter

Avatar Legends: The Fighting Game is een echte ouderwetse fighter. Geen tagfighter, geen wapens, geen handholding, gewoon één-op-ééngevechten waarbij de beste wint. De game is ontwikkeld door Gameplay Group International, een ontwikkelaar die eerder ook al de unieke game Them’s Fighting Herds maakte. De eerdere ervaring met fightinggames is dan ook goed terug te zien, want niet alleen bestuurt de game strak, ook kent (vrijwel) iedere vechtersbaas zijn eigen voor- en nadelen.En dat voor slechts €28,99!

Ter illustratie: Kyoshi is groot en log, maar kan aanvallen incasseren en rake tikken uitdelen. Aang daarentegen is snel, maar klein en kwetsbaar. Het is een prima balans die uitstekend werkt in een competitieve fightinggame. Niet alle personages zijn even diep uitgewerkt, denk daarbij aan de ietwat afgeraffelde Ozai, maar over het algemeen biedt de game een mooie variatie aan kinderen die met elkaar op de vuist gaan.

Daarnaast is ieder personage (op twee na) daadwerkelijk uniek. Dat komt hoofdzakelijk door het ‘Flow’-systeem, waarbij je met een simpele druk op de Flow-knop een unieke, personagegebonden moveset ontgrendelt. Denk daarbij aan het loslaten van Aangs glider, waarmee je op de eerder losgelaten luchtstroom kunt zweven. Toph kan juist personages met de grond naar zich toe trekken en Azula kan in diverse richtingen airdashen. Ook hier gaat het om balans, want de Flow is gebonden aan een EX-meter. Is deze meter leeg, dan sta je continu open voor counterattacks.

Rechtstreeks uit de anime getrokken

Uiteraard gaat deze game gepaard met een uitstekende grafische stijl, waarbij het gros van de personages zo uit de anime lijkt te komen. Het verhaal is (zo goed als) volledig voorzien van voice-acting en de game bevat een flinke diepgang, waarin we combo's kunnen meesteren, meters dienen in te zetten en de unieke eigenschappen van personages onder de knie moeten krijgen.

De game is echter ouderwets op meer manieren, en dan niet per se in positieve zin. Zo voelt het roster karig aan, is de afwerking op een flink aantal gebieden nogal problematisch en is het aantal gameplaymodi ietwat twijfelachtig. Daarnaast kwam vlak voor release ook nog het nieuws naar buiten dat zowel de Nintendo Switch 2- als Xbox Series-versie is uitgesteld. Iets wat ik aan den lijve heb ondervonden, want de game die ik heb gespeeld voelt overduidelijk als een reguliere Nintendo Switch-versie.

Had in Early Access moeten verschijnen

In de kern ben ik enthousiast over Avatar Legends: The Fighting Game. De game bevat namelijk oprecht een bevredigend combatsysteem. Het is echter jammer dat alles zo ruw aanvoelt.

Laten we beginnen met de modi. Avatar Legends beschikt over een story-, versus-, online-, training- en arcade-modus. Op zich voldoende, maar er is bijvoorbeeld geen ruimte voor een ranked-variant of lobbysysteem.

In de verhalende modus beleven we een alternatieve tijdlijn waarin Avatars Kyoshi, Korra en Aang samenkomen in één dimensie. Dat doen we veelal middels tekst die volledig is voorzien van voice-acting en waarbij de personages continu in een combatpose blijven staan. Dat laatste is nogal... storend. Het laat duidelijk zien dat het aantal animaties buiten de combat zeer beperkt is, wat juist weer afbreuk doet aan een semivermakelijke opzet om alle personages in één verhaal te proppen.

Online staat de game aardig zijn mannetje, maar dat komt hoofdzakelijk voort uit de onderliggende combat. Avatar Legends: The Fighting Game is voorzien van hedendaagse rollback-netcode, wat zorgt voor een relatief soepele ervaring. Disconnects heb ik zelden meegemaakt en over het algemeen voelde de verbinding vrij stabiel aan. Het is dan echter wel weer jammer dat er geen daadwerkelijke lobby voor meer dan twee spelers is om andere spelers te ontmoeten. Ook ontbreekt een ranked-modus in zijn totaliteit, hoewel Gameplay Group al heeft toegezegd dat deze spoedig aan de game wordt toegevoegd.

Gemiste kansen

Belangrijk om mee te nemen is dat het roster bestaat uit slechts twaalf personages, waarbij Korra Nightmare en Avatar Aang alternatieve varianten van bestaande personages zijn. Nu komen er natuurlijk meer bij met de Avatar Legends: The Fighting Game Year 1 Pass, maar het is net te weinig voor een lekker gevuld roster.

Ook is het rammend irritant dat de trainingmodus ontoereikend is. Zo bestaat de tutorial vooral uit tekst en is het niet mogelijk om de moeilijkheidsgraad aan te passen. Vooral dat laatste is een grote beperking, want casuals gaan hierdoor bijzonder weinig plezier uit de game halen. Avatar Legends: The Fighting Game kent namelijk complexe combo's, een systeem dat stoelt op 'Flow' en een vrij pittige moeilijkheidsgraad voor nieuwkomers. Mocht je dus niet zo thuis zijn in fightinggames, dan ga je de eerste paar uur een pittige tijd tegemoet.

Daarbij moet ik natuurlijk ook even het Switch-aspect benoemen, want waar ik normaliter mijn fightinggames op de PlayStation 5 speel, wilde ik deze juist op de Nintendo Switch spelen. Mede omdat de game zich hier prima voor leent, maar ook omdat deze geen krachtige machine vereist. Een keuze die ik achteraf toch wat betreur, want waar de game in docked aardig draait, zien we in handheld juist de nodige framedrops. Het maakt de game niet onspeelbaar, maar de game is overduidelijk niet geoptimaliseerd voor de Nintendo Switch. Die update volgt nog wel, maar helaas pas later dit jaar.