Duskfade review - Platformer met kleur en charme

Als je denkt aan 3D-platformers ga je waarschijnlijk instinctief die Italiaanse loodgieter met de rode pet aanhalen. Misschien denk je wel aan die paarse draak of misschien die ene schattige robot die in je PlayStation-console leeft. Het zijn stuk voor stuk iconen die het genre op een of andere manier vorm hebben gegeven! Soms hoeft een game echter helemaal niet ‘innovatief’ of ‘baanbrekend’ te zijn, zolang de 'fun factor' maar aanwezig is. Duskfade is daar zo’n voorbeeld van: deze nieuwe titel van de Spaanse ontwikkelaar Weird Beluga is een enorm leuke game die ‘volgens het recept’ gemaakt is, zonder het wiel opnieuw uit te vinden. Ben je fan van het genre? Dan is Duskfade waarschijnlijk wel iets voor jou.

Opgesloten in de toren

Ik moet eerlijk zijn: Duskfade heeft niet echt een verhaal dat je van je stoel zal blazen. Het gaat van start met Zirian, die contact wil zoeken met zijn zus. Zij heeft zichzelf opgesloten in haar atelier om daar één of ander experiment uit te voeren. Ze komen beiden uit een familie van klokkenmakers die… euh, klokken en andere mechanische dingen maken. Haar experiment loopt even fout, er is een grote ‘boem’ en de wereld bevindt zich nu in een soort limbo waarbij de tijd lijkt vast te lopen. Ook is er plots een mysterieuze ‘Clock Tower’, waarin je zusje vastzit. Het is aan jou om haar uit de toren te redden en de wereld te verlossen uit deze eeuwige nacht!

Het plot maakt echter niet de beste eerste indruk: de eerste cutscene gaat veel te snel, oogt rommelig en je wordt er niet direct warm van. Het verhaal is er eerder 'omdat de game moet gebeuren'. En toch zit er uiteindelijk meer achter Duskfade dan ik in eerste instantie had verwacht. Als je namelijk blijft verder spelen, krijg je een verhaal over verlies, rouw en leren omgaan met veranderingen. Tegelijk is er ook voldoende humor: Duskfade zit vol droge dialogen, referenties naar films en memes, en dan is er ook nog Cuckoo. Cuckoo is een sprekende mechanische koekoeksvogel, die je helpt op je tocht (want je hebt nu eenmaal een sidekick nodig). De band tussen onze twee protagonisten is grappig en plagerig, maar steeds met het hart op de juiste plek.

Ondanks de valse start, wist het verhaal van Duskfade uiteindelijk dus wel nog wat goed te maken. Het blijft dan misschien niet echt hét meest memorabele verhaal ooit en de achterliggende boodschap ligt er ook nét iets te dik op, maar aan het einde van de rit is het geheel genietbaar. Ook de hele ‘clockpunk’ wereld (steampunk met klokken, zoals de ontwikkelaar het noemt) vormt een cool decor voor de gebeurtenissen. Het verhaal begint dus jammer genoeg wel wat stroef en je moet geduld hebben vooraleer het beter wordt.

Oeh, daar ligt nog wat!

Waar Duskfade wél enorm veel punten scoort, is in de wereld. Doorheen de game moet je verschillende gebieden doorkruisen en elk gebied is heel gevarieerd en tegelijk ook leuk om te ontdekken. Uiteraard kan je gewoon van A naar B lopen, maar onderweg zijn er zoveel (verborgen) zijgangetjes die je kan volgen die telkens naar één of ander nieuw plekje leiden, vaak met één of andere collectible als beloning. Zie je ergens een verdacht platform? Dan is de kans groot dat je daar even naartoe moet gaan. Lijkt dat ene hoekje compleet nutteloos? Dan is het waarschijnlijk juist de moeite waard om er net wél even rond te kijken. Nieuwsgierigheid wordt beloond en dat maakt de game zo verschrikkelijk verslavend.

Er worden ook met de regelmaat van de klok(kenmaker) nieuwe mechanics geïntroduceerd: grijphaken, rails om op te glijden… ik ga het niet allemaal prijsgeven, maar de game verveelt alleszins niet. Dit geldt ook voor de omgevingen: je passeert door sfeervolle grotten, je glijdt door een wolkenwereld, je trotseert een vulkaan en ga zo maar verder! Een klein beetje muggenziften: Duskfade doet op zich niets revolutionair wat je nog nooit in andere games hebt gezien, maar wat het doet, doet het verdorie heel goed!

Zirian de vechtersbaas

Tijdens het ontdekken van al die verschillende gebieden loop je natuurlijk ook een hoop vijanden tegen het lijf. De combat in Duskfade kan ik het beste omschrijven als ‘gewoon oké’. Zirian heeft een zwaard waarmee hij kan slaan en je moet tegelijk vijandige aanvallen zien te ontwijken. Ook hier kampt Duskfade met een pacing probleem: gevechten zijn in de eerste uurtjes van de game totaal niet boeiend. Naarmate je verder gaat, speel je wel enkele vaardigheden vrij én een extra wapen voor zware aanvallen, maar je moet dus opnieuw geduld hebben. Maar goed, zelfs met alles vrijgespeeld blijft de combat heel basic. Je ramt op knopjes en je ontwijkt: het is gewoon oké.

Waar Duskfade wel positief opvalt, is bij de baasgevechten. Ja, ook hier heb je die standaard combat, maar deze grote slechteriken voegen een extra element toe aan hun gevechten: platformen. In elk baasgevecht zal je verschillende keren (onder tijdsdruk) moeten klimmen, klauteren en slingeren om de bazen neer te krijgen. Ze zijn echt een test om te zien wat je precies geleerd hebt in het voorgaande level en de manier hoe dit wordt geïmplementeerd in het eigenlijke gevecht, is heel clever gedaan. Er zijn voldoende baasgevechten in de game te vinden en ik keek telkens uit naar de volgende grote confrontatie op het einde van elk gebied.

Prachtige kleuren, maar ook technische frustraties

Bekijk wat trailers of screenshots van deze game en het valt je waarschijnlijk al meteen op: Duskfade barst van de kleurrijke taferelen en heeft een enorm charmante visuele stijl. De wereld is prachtig vormgegeven en dat verdient complimenten! Alles wordt begeleid door een soundtrack vol vrolijke deuntjes voor nog wat extra sfeer. Toch zitten er barsten in de schoonheid, want hier toont Duskfade minpunten. Ik wil mild zijn, want het gaat hier om een indie-ontwikkelaar die nog niet zo heel veel ervaring heeft. Maar toch zijn er zaken waar je niet omheen kan kijken.

Ik begin met een ietwat vreemde designkeuze: je verzamelt onderweg kristallen, die je gebruikt om nieuwe moves te leren of om nieuwe outfits te maken. Je kan er echter slechts 9.999 tegelijk in je bezit hebben en als je er iets mee wil kopen, dan moet dat gebeuren in combinatie met bepaalde collectibles. Die zijn eerder beperkt te vinden, waardoor je snel aan het maximum zit. Dan is het natuurlijk wat sneu als je een schatkist vindt met nóg meer kristallen, want die tellen dan gewoonweg niet mee en gaan verloren. 9.999 klinkt als een hoog getal, maar het is makkelijker te halen dan je denkt.

Daarnaast zijn er nog enkele technische foutjes te spotten. Allereerst zijn de controls wat ‘zweverig’. Ze vragen gewenning en helemaal accuraat zijn ze niet. In de meeste gevallen maakt dit echter weinig uit, want de platformstukjes geven je wel wat foutmarge. Ik zeg ‘in de meeste gevallen’, want soms moet je wél precies gaan werken en dan kan dit frustreren. Nog een paar (kleinere) zaken: de lip sync loopt in sommige cutscenes niet helemaal synchroon en hier en daar zijn er wel framedrops. Heel storend zijn deze dingen niet en toekomstige patches kunnen hier wel komaf mee maken: hopen dat dat daadwerkelijk ook gebeurt!