Fields of Mistria review - Nog één dagje dan

Het is 5 augustus 2024 en net voor mijn jaarlijkse vakantie naar Frankrijk verscheen Fields of Mistria in early access. Dit is een game waar ik jaren, en dan bedoel ik echt jaren, naar heb uitgekeken. Een farming sim met een pixelartstijl en portretten geïnspireerd op anime uit de jaren 90: wat wil je nog meer? Toen ik de game opstartte, was ik meteen verkocht. De gameplay voelde uitdagend, de controls waren fijn en de soundtrack was een genot om naar te luisteren. Alleen was ook duidelijk merkbaar dat de content nog incompleet was. Nu, twee jaar later, is Fields of Mistria officieel uit met de 1.0-release en keerde ik met veel enthousiasme terug naar Mistria om te zien hoe de game er als volledig pakket uitziet.

Een avonturier schiet te hulp

Waar je in de meeste farming sims een boerderij erft, kom je in Fields of Mistria via een quest in het dorp terecht. Mistria is namelijk getroffen door een zware aardbeving, waardoor de handel en reputatie van het dorp flink zijn aangetast. Bepaalde delen van het dorp zijn verwoest en Adeline en Eiland, de dochter en zoon van de graaf en gravin van Mistria, zitten met hun handen in het haar. Hun ouders zijn naar de hoofdstad geroepen en de verantwoordelijkheid is daardoor op hun schouders terechtgekomen. Eiland komt met het idee om een oproep aan de avonturiersgilde te doen, waardoor jij als avonturier in Mistria belandt. Dat klinkt misschien als een simpel verhaal, maar onderschat het niet. Fields of Mistria zit vol andere verhaallijnen om te ontdekken. Zonder al te veel te spoilen, want het is leuker om Fields of Mistria blind te ervaren, kun je het verhaal onderverdelen in drie hoofdlijnen: het herbouwen van het dorp, spullen verzamelen voor het museum en het mysterie rondom de mijn.

Daarnaast is het dorp gevuld met unieke NPC’s die steeds meer over zichzelf onthullen naarmate je ze beter leert kennen. Zo heb je de mysterieuze handelaar Balor, die op het eerste gezicht alleen om geld lijkt te geven en doet alsof hij vertrekt zodra hij genoeg winst heeft gemaakt, maar stiekem veel meer om het dorp geeft dan hij wil toegeven. Ook is er Juniper, de tovenares die je zonder schaamte als experiment gebruikt, en March, die eerst een bloedhekel aan je lijkt te hebben, maar langzaam ontdooit als je bevriend met hem raakt. Het verhaal is één van de dragende krachten van Fields of Mistria en zuigt je steeds verder de wereld in.

Het dorp voelt levend

Waar ik mij in andere farming sims nog weleens erger aan het gebrek aan dialogen, heb ik dat bij Fields of Mistria totaal niet. Elke NPC heeft honderden regels aan dialoog en zelfs na bijna vijftig uur spelen moet ik de eerste herhaling nog ontdekken. Ze reageren op je prestaties in de mijn, je donaties aan het museum, de dieren die je adopteert en je relaties met andere inwoners. Dat komt allemaal boven op de gewone dialogen die ze al hebben.

Dit komt prachtig samen op vrijdagavond tijdens de tavern night in de Sleepy Dragon Inn. Hier zie je hoe het dorp echt tot leven komt. Zo is er de wekelijkse sessie van Dungeons & Drama, waarin verschillende NPC’s een tabletop-RPG spelen en de nodige capriolen uithalen. Andere bewoners zitten aan de bar te kletsen en aan een andere tafel vindt er elk seizoen een nieuwe activiteit plaats. Juist dat soort momenten maken Mistria meer dan alleen een plek waar je quests afrondt. Het voelt als een dorp waar de inwoners ook zonder jou een leven hebben. Daardoor wil je niet alleen verder spelen om je boerderij uit te breiden, maar ook om te zien wat iedereen bezighoudt en welke kleine gesprekken je de volgende dag weer tegenkomt.

Nog één dagje dan

Wat Fields of Mistria voor mij zo verslavend maakt, is hoe sterk de dagelijkse gameplayloop in elkaar zit. Je begint de dag met een plan, maar voor je het weet ben je compleet afgeleid door alles wat Mistria te bieden heeft. Even je gewassen water geven, nog snel langs de dieren, een paar items naar het museum brengen, de mijn in duiken of toch nog dat ene gesprek voeren met een NPC omdat je benieuwd bent wat die vandaag te zeggen heeft.
Juist die constante stroom aan kleine doelen zorgt ervoor dat stoppen lastig wordt. Er is altijd wel iets dat je nog even wilt doen voordat de dag voorbij is. Misschien heb je nog net genoeg energie om een paar verdiepingen dieper de mijn in te gaan, misschien mis je nog één item voor het museum of misschien wil je gewoon weten welke gesprekken er tijdens de tavern night ontstaan.

Daarbij voelt progressie nooit alsof je alleen maar een checklist afwerkt. Alles wat je doet, draagt bij aan het grotere geheel. Je boerderij groeit, het dorp herstelt langzaam en de inwoners reageren op wat je bereikt. Daardoor voelt elke dag waardevol, zelfs als je alleen maar wat gewassen hebt geoogst, een paar vissen hebt gevangen of een praatje hebt gemaakt met iemand in het dorp. Dat is precies waar een goede farming sim voor mij in moet uitblinken. Fields of Mistria geeft je steeds genoeg vrijheid om je eigen dag in te vullen, maar ook genoeg richting om je telkens weer terug te trekken. Het resultaat is die gevaarlijke “nog één dagje dan”-energie waardoor je ineens uren verder bent.

Geen kritiek?

Fields of Mistria is voor mij één van de beste games in het genre. Elke keer dat ik de game opstart, kan ik bijna niet stoppen met spelen. De controls voelen precies genoeg om dagelijkse taken soepel uit te voeren, de game ziet er prachtig uit en alles draait stabiel. De soundtrack is ook geweldig gedaan door Hidehito Ikumo en Catton Arthur. Elk seizoen heeft verschillende tracks die perfect passen. Met name de muziek tijdens de regen en de herfst zijn mijn grote favorieten. De regen omdat het iets rustgevends heeft en klinkt alsof het meedraait met de regendruppels die neervallen. De herfst omdat de meeste tracks een feestelijke ondertoon hebben die je meteen opvrolijkt. Al moet ik toegeven dat geen enkele soundtrack in deze game tegenvalt. Ook zit de game vol quality-of-life-opties die laten zien dat NPC Studio goed heeft nagedacht over wat spelers nodig hebben. Zo kun je je favoriete outfits opslaan, waardoor je makkelijk tussen verschillende looks wisselt. Ook is er een collectiedoos waarin alle spullen die je door gebrek aan rugzakruimte hebt moeten achterlaten, elke maandag netjes worden verzameld. Daarnaast staat bij elk item een icoon dat laat zien of het nodig is voor het museum en of je het al hebt gedoneerd. Dat soort kleine toevoegingen maken enorm veel verschil, omdat ze frustratie wegnemen zonder de uitdaging uit de game te halen.

Mijn enige kritiekpunt uit de early access, de korte dagen, is inmiddels ook verholpen met de optie om de dagen langer te maken. Daardoor kun je zelf bepalen of je de strakke planning wilt behouden of juist wat meer ademruimte nodig hebt. Je ziet aan alles dat ontwikkelaar NPC Studio om deze game geeft, naar de community heeft geluisterd en op een al sterke basis verder heeft gebouwd. Helemaal vlekkeloos is de 1.0-release alleen niet. Zo merkte ik dat Fields of Mistria sinds de update iets meer last heeft van lag, vooral bij het openen van schatkisten. Het is geen grote spelbreker en ik heb er vertrouwen in dat NPC Studio dit snel oppakt, maar het viel wel op. Mijn grootste teleurstelling zit in het museum, dat een grote rol speelt in de game. Voorheen kon je alleen spullen doneren en niet zien wat er met je donaties gebeurde. In de 1.0-update kun je eindelijk de museumvleugels bezoeken en na twee jaar wachten had ik daar hoge verwachtingen van. Toen ik voor het eerst naar binnenliep en vooral verschillende tafels zag waarop de collecties lagen uitgestald, moet ik toegeven dat ik meer had verwacht. Denk aan aquariums voor de vissen of een terrarium voor de insecten. Nu oogt het museum wat kaal en dat is jammer voor een onderdeel waar je zoveel tijd en moeite in steekt.