Death Stranding 2: On The Beach op pc - Zo uniek als een zandkorrel

Absolute Kojinema, dat is wat Death Stranding destijds was en waar Death Stranding 2: On The Beach wederom voor gaat. Een tikkeltje – of zeg maar behoorlijk – obscuur en vol verwijzingen waarvan de leek steil achterover zou slaan. Gestrande Dingen, Tijdregen, DOOMS, personages met de meest ludieke namen, ga zo maar door. Wat deze termen betekenen en wie die markante figuren zijn zou je in principe al moeten weten voordat je aan Death Stranding 2 begint, maar mocht de Tijdregen door je cranium zijn gesijpeld en je geheugen zwaar hebben aangetast, dan biedt DS2 gelukkig ook een uitgebreid in-game compendium om jezelf weer in te lezen. Of je doet dat niet en zet gewoon de pas erin terwijl de muziek zich aanpast aan de intensiteit van jouw gekozen route. Ik ben nog geen vijf minuten bezig en wordt gelijk weer in het bekende Kojima-verse gemikt.

Met de brabbelende baby Lou op de buik – ditmaal niet opgesloten in een hightech weckpot – zet ik mijn eerste onwennige stappen in een voettocht naar huis. Hoewel de dynamische muziek probeert om het een beetje interessant te houden, raak ik toch weer bevangen door het gevoel dat ik mezelf waarschijnlijk helemaal de pleuris ga vervelen met DS2. Wordt dit wederom de kerntaak? Lopen tot je laarzen versleten zijn, met regelmatig een komisch hoge toren pakketten op je rug die bij elke misstap resulteert in een verhoogd risico op een slapstick valpartij? Een tijdje lijkt het daar wel op, maar Kojima lijkt de kritiek op Death Stranding ergens ter harte te hebben genomen. Death Stranding 2 is ongetwijfeld een Kojima game in hart en nieren, maar weet gelukkig wel sneller op stoom te komen.

Waar ik met de eerste Death Stranding moeite had om goed in het verhaal te komen, laat DS2 me gelukkig minder lang wachten op spanning en intrige. De door Lea Seydoux vertolkte Fragile achterlaten met mijn gecultiveerde BB – inmiddels uitgegroeid tot een iets grotere baby Lou – zet me al op scherp, zelfs wanneer gegarandeerd wordt dat mijn tripje naar Mexico om het aan te sluiten op het chirale netwerk, een “in and out” klus gaat zijn en er dus niets te vrezen valt. Je proeft gewoon dat er wat in de Kojima pijplijn zit om zelfs zoiets simpels te compliceren. Dat de bekende man met de emotie-hamer – dezelfde die ons totaal overrompelde door Joël genadeloos van ons af te pakken in TLOU2 - binnen drie uur je keihard om de oren slaat is dan ook geen complete verrassing, afgezien van het feit dat het al binnen dat tijdsbestek gebeurt. “Grote stappen snel thuis”, aldus Sam Porter Bridges.

Je zou bijna denken dat Kojima hiermee in dezelfde teerput stapt Naughty Dog, maar de Kojima-kenner weet beter. Het is misschien heftig, maar er komt nog veel, veel meer aan. Hoewel de vroege twist onmiskenbaar impact heeft op de gemoedsrust, dendert de Death Stranding 2 storyplot trein onverminderd voort. Het is wederom opletten geblazen en met vlagen valt er geen touwanker aan vast te knopen, maar de grote lijnen worden naar mate de tijd vordert steeds duidelijker. Death Stranding 2 is niet zomaar een PostNL of DHL-simulator, een term die het gekscherend ooit opgespeld kreeg. Het is een emotionele soapopera, waarbij mysterieuze en markante ontmoetingen, frequente third-person shooter actie en muzikale intermezzo’s als een soort box tape de relatief saai ogende bezorgmomenten aan elkaar lijmen.

Na talloze uren te hebben doorgebracht in Kojima’s Mexico en Australië – streken met elkaar verbindend door middel van en halsketting vol zwevende Bluetooth dongels – kan ik er vreemd genoeg met de pet niet bij. Een game waar ik vroeger zo lacherig over deed, heeft me nu in een houdgreep. Het laat me hunkeren naar de introductie van het volgende absurde ogende of genaamde personage, verlangen naar een nieuw territorium om te verbinden. Te voet of met de tri-cruiser, het is me om het ander. Zolang Death Stranding 2 in geplande fases doet wat het de afgelopen uren heeft gedaan, neem ik het in me op als een chunky cryobioot. En ja, ik moet bekennen dat elke minuut in Death Stranding 2 bitterzoet is. Ieder verstreken uur is er weer een die me dichter bij de ontknoping brengt, maar ook dichter bij het onvermijdelijke einde. Het einde van een wonderbaarlijk stukje unieke Kojima cinema. Het einde van een tijdperk. Want met Death Stranding 2: On The Beach nemen we ook deels afscheid van PlayStation op de pc, een gegeven waar ik nog steeds geen vrede mee heb kunnen sluiten.

Want ik - als verstokte pc-gamer - moet met het idee gaan leven dat Death Stranding 2: On The Beach een Laatste der Sonycanen is, een magnum opus als het ware. De keuze van Sony zal voor ons pc gamers wellicht lastig te begrijpen zijn, net zoals het voor anderen moeilijk in te beelden valt dat ik mezelf steeds verder aan het verliezen ben in deze game. Mede daarom koester in Death Stranding 2: On The Beach als een Bridge Baby, dicht bij het hart, en ik kan menig pc gamer hetzelfde aanraden. Voor je het weet is het over en vervaagt de herinnering aan Kojima's curiositeit op pc. Laten we hopen dat Sony - net als Sam - op een later moment terug wenst te komen op dit besluit.