Legacy of Kain: Ascendance review - Middelmatige comeback

23 jaar. Zo lang hebben fans van de Legacy of Kain-franchise moeten wachten op een nieuw deel. Legacy of Kain: Defiance verscheen in 2003 en sindsdien hebben we nooit meer een nieuwe game gezien. Enfin, de reeks maakte wel een comeback met de remasters van Soul Reaver 1 & 2 en later ook Defiance, maar een echt niéuwe game… die liet op zich wachten. Daar komt nu (soort van) verandering in: met Legacy of Kain: Ascendance keren Kain en Raziel terug voor een ‘nieuw’ avontuur, al is het eigenlijk ook niet helemaal nieuw. Leuk dat de reeks terugkeert, maar of dit écht de comeback is waar fans op zitten te wachten… dat lees je in deze review!

Wat voorafging

Legacy of Kain: Ascendance is een prequel die zich voor en tijdens de gebeurtenissen van de eerste Soul Reaver-game afspeelt. Je volgt het verhaal vanuit drie perspectieven: uiteraard zijn Raziel (zowel in mensenvorm als vampierenvorm) en Kain van de partij, maar hier wordt de cast nog aangevuld met Elaleth, die we kennen uit de spin-off comic ‘The Dead Shall Rise’. Dat is een controversiële keuze, want zij is nu niet direct het meest geliefde personage bij de (die-hard) fans. Er wordt haar wel eens verweten dat ze in de lore geforceerd wordt, zonder dat ze eigenlijk écht invloed heeft gehad op de gebeurtenissen. Deze game probeert haar bestaansrecht enigszins goed te praten, maar of Ascendance de negatieve reputatie van Elaleth zal kunnen goedmaken? Waarschijnlijk niet (maar respect dat ze het proberen).

Onze drie protagonisten hebben elk hun eigen missie: Elaleth zoekt wraak voor haar vermoorde partner en zoekt hiervoor Kain op. Kain zoekt een manier om nieuwe onderdanen te vinden en Raziel maakt jacht op een blauwe demon. De gebeurtenissen zijn eigenlijk niet nieuw: we weten, bijvoorbeeld, al dat Raziel in een vampier zal veranderen en dat hij uiteindelijk ook zal worden verraden door Kain. Echte spoilers zijn dat niet en deze game verwacht ook dat je deze dingen al weet: dit is eerder fan service om enkele bekende scènes uit de originele games wat meer context te geven. Nieuwkomers zullen hierdoor waarschijnlijk verloren lopen in het plot: er wordt weinig uitleg gegeven bij bepaalde zaken en dat maakt de impact ook minder groot.

Het doelpubliek is dus voornamelijk fans die de lore al kennen, maar tegelijk is dit ‘verhaal’ ook voor hen eigenlijk niet zo heel interessant: deze losse scènes zonder samenhang hebben weinig nieuws te bieden. Het is een hervertelling van enkele momenten uit de reeks die we al kennen, maar dan vanuit een ander perspectief met een personage dat gehaat wordt door een groot deel van de fanbase. Klinkt niet echt als een recept voor succes, toch? Het is een gewaagde gok, die niet altijd goed uitdraait.

Van links naar rechts

Op vlak van gameplay probeert Ascendance wél eens iets nieuw uit: dit is namelijk geen 3D-actiegame maar een 2D-sidescroller. Op zich is dat een leuk idee en voor het grootste deel is de overstap naar deze andere dimensie wel gelukt. Je speelt dus met drie verschillende personages (eigenlijk vier als je de twee vormen van Raziel apart telt) en elk van deze heeft een eigen speelstijl. Kain is een tank met brute kracht, Raziel gooit met vuurbommen en later krijgt hij ook vleugels… en Elaleth is een mix van beide die eigenlijk alles kan wat de heren ook kunnen (minus de vuurbommen). Ja, de makers willen heel graag dat je van Elaleth gaat houden en zij krijgt dan ook veel tijd in de spotlight.

Maar goed, elk heeft een eigen speelstijl dus en dat kon ik wel appreciëren. De gameplay is op zich best simpel: je doorloopt levels van links naar rechts, onderweg loop je vijanden tegen het lijf, je bijt deze even de keel door, je vindt wat verstopte collectables en klaar is Kees! Het leveldesign is oké, al moet je er ook niet zo heel veel van verwachten: het doet wat het moet doen. Om het toch uitdagender te maken (en om de korte speelduur toch wat te rekken) hebben de makers hier en daar wat ‘difficulty spikes’ voor je klaargezet. Alleen voelen deze niet natuurlijk aan: een afgrond die je niet kan zien – oeps, ben je daar nu ingevallen? – of vijanden die plots uit het niets achter je staan. Er wordt een soort trial-and-error element op een kunstmatige manier geforceerd, wat gaat frustreren.

Dit wordt versterkt door nog een ander element: de vreemde plaatsing van de checkpoints. Soms krijg je om de vijf stappen een checkpoint en op andere momenten voel je je haast in een Dark Souls-game, waarbij je wanhopig op zoek gaat naar een bonfire om je vooruitgang te kunnen opslaan. Oh ja, over vooruitgang gesproken: je moet een level in één speelsessie uitspelen, want je kan levels niet inladen op een bepaald checkpoint. Een stomme designkeuze, maar gelukkig zijn de levels niet zo héél lang. Nog een extra frustratie: vlieglevels met vampier Raziel. Zijn controls in de lucht voelen niet soepel aan en je moet best hard rammen op de X-knop om enigszins in de lucht te blijven. Voeg daar nog een hoop random vliegende vijanden aan toe die je direct uit de lucht kunnen halen en je hebt enkele heel vervelende levels.

Oude looks en bekende stemmen

Visueel is er gekozen voor een retro pixel-art, waarbij bekende gezichten en omgevingen zijn getransformeerd in een stijl die we niet gewend zijn van de reeks. Visueel ziet het er eigenlijk best wel leuk uit: de nieuwe look mag gezien worden! Daarnaast zijn er ook enkele korte levels die gepresenteerd worden in old-school PS1 3D-visuals. Deze levels hebben geen combat (gewoon wat raadsels en QTE’s), maar ik vraag me tegelijk ook af wat hun nut is in deze game? Vermoedelijk wilden de makers een soort throwback creëren naar de eerdere games, maar de plotse overgang naar 3D oogt… vreemd. Maar goed, misschien zal de nostalgie-factor voor jou dit wel met de mantel der liefde bedekken.

Om toch te eindigen op een hoogtepunt is er nog even deze laatste alinea waarin ik een groot compliment wil geven aan het audiodepartement: zowel de stemacteurs als de componist hebben hier heel sterk werk geleverd. Zeggen dat stemacteurs in Legacy of Kain goed werk leveren, voelt een beetje als een open deur intrappen. Maar soit: soms moet je gewoon benoemen wat verdomd goed is! Michael Bell keert terug als Raziel, Simon Templeman als Kain en nog veel meer! Het feit dat deze ‘oude rotten’ opnieuw in een studio zijn gekropen om nog eens een Legacy of Kain-game te maken, is toch wel een speciaal momentje.