Life is Strange: Reunion review - Een innig afscheid

Sommige verhalen blijven je voor altijd bij, zelfs jaren later. Dat geldt zeker voor het verhaal van Max en Chloe. Ik kan me nog herinneren dat ik voor de eerste keer met Life is Strange in aanraking kwam, toen de Youtuber Cryaotic tien jaar geleden een playthrough van de eerste titel deed. Ik was gelijk verknocht en ben toen zelf de game gaan spelen. Inmiddels zijn we vele jaren en meerdere delen verder en er is weinig dat zo’n indruk op mij heeft achtergelaten dan de avonturen van Max en Chloe in Arcadia Bay. Met Life is Strange: Reunion probeert ontwikkelaar Deck Nine hun verhaal nu echt af te ronden. Na uren spelen voelt dit als een poging om op een respectvolle manier afscheid te nemen van twee enorm geliefde personages, maar ook een beetje als een test of die magie van toen nog aanwezig is.

Een verhaal dat terugkijkt, maar vooruit wil

Life is Strange: Reunion begint sterk met een uitgebreide recap van de gebeurtenissen uit Life is Strange, Life is Strange: Before the Storm en Life is Strange: Double Exposure. Dat is geen overbodige luxe, want de serie kent natuurlijk veel verschillende keuzes en vertakkingen in het verhaal. Daarna krijg je de kans om jouw eerdere beslissingen opnieuw vast te leggen. Heb je Chloe gered of Arcadia Bay opgeofferd, koos je de kant van Safi of niet, en hoe zat het met Max haar relaties? Je kunt alles handmatig instellen, maar ook randomiseren als je het niet meer weet of gewoon snel door wil. Dat maakt de game in principe voor iedereen toegankelijk, maar het blijft duidelijk dat fans die de eerdere delen gespeeld hebben en bekend zijn met de lore het meeste uit deze ervaring halen.

De keuzes hebben invloed op hoe personages met Max omgaan, maar verwacht geen compleet andere verhaallijnen. De grote lijnen blijven hetzelfde, wat soms wel een beetje als een gemiste kans voelt. Tegelijk zorgt dit wel voor een duidelijke focus, waardoor het verhaal niet uit elkaar valt. Het is een balans die niet altijd perfect werkt, maar wel begrijpelijk is, zeker nadat je de game een keer helemaal uit hebt gespeeld.

Het verhaal speelt zich ongeveer een jaar na de gebeurtenissen van Double Exposure af. Max keert na een weekendtripje naar New York terug naar Caledon en treft daar een campus die volledig in brand staat. Ze ziet haar vriend Moses sterven in het vuur en besluit haar krachten opnieuw te gebruiken. Ze reist terug naar het moment voor haar weekendtrip om de ramp te voorkomen. Wat volgt is een zoektocht naar de oorzaak van de brand, waarin ook geheimen van de school worden ontrafeld en er meer raadsels opduiken rond de mysterieuze Abraxas society.

Tijdens dit onderzoek duikt Chloe ook weer op en dat zorgt meteen voor een emotioneel moment. Ze heeft last van vreemde nachtmerries en is Max op gaan zoeken in Vermont om antwoorden te vinden. Samen met Max probeert ze alle puzzelstukjes op hun plek te leggen, terwijl ook Moses en Safi een rol blijven spelen, soms op onverwachte manieren. Safi’s terugkeer brengt natuurlijk extra chaos en zet de hele groep onder druk. Het verhaal bouwt rustig op en voelt in het begin wat stroef, maar komt later beter op gang. Er zitten goede twists in en een paar sterke red herrings die je even op het verkeerde been zetten. De emotionele impact haalt het niveau van het origineel niet, maar het raakt nog steeds op de juiste momenten. Ook hier zitten er weer een aantal cruciale keuzes in die het einde van het verhaal bepalen en zelfs bepalen of er personages sterven of niet.

Een afsluiting die respect toont voor het verleden

Wat Reunion vooral goed doet, is het afronden van het verhaal van Max en Chloe. Het voelt als een bewuste poging om fans definitief closure te geven, iets waar al heel lang om wordt gevraagd. De game knoopt losse eindjes aan elkaar zonder grote retcons door te voeren. Dat is knap, want de serie heeft veel verschillende uitkomsten en keuzes die spelers belangrijk vinden. Ik was eerst bang dat ze het tijdreizen en de parallele werelden als een soort goedkope uitleg zouden gebruiken om zo grote delen van het verhaal te retconnen, maar dat is hier gelukkig niet gebeurd.

De relatie tussen Max en Chloe staat centraal en krijgt hier de ruimte die het verdient. Hun dynamiek voelt vertrouwd, en je kunt zelf kiezen welke kant hun relatie opgaat. De schrijvers kiezen hierbij wel duidelijk voor herkenning in plaats van vernieuwing. Dat werkt voor fans, maar zorgt er ook voor dat het soms wat veilig aanvoelt. Voor niet-fans van de serie is de impact van de gebeurtenissen en de gesprekken wel een stuk minder. Toch voelt het geheel als een definitief einde, een laatste hoofdstuk dat niet probeert te choqueren, maar juist alles op een respectvolle manier wil afronden.

De verschillende eindes geven spelers nog steeds invloed. Je keuzes bepalen hoe het verhaal eindigt en dat past bij de serie. Niet elke keuze voelt even zwaar, want sommige beslissingen die je kunt maken, lijken weinig effect te hebben. Dat haalt de spanning er soms een beetje uit. Toch blijft het idee dat jouw pad telt overeind en dat is belangrijk voor een game als deze. Er zijn drie verschillende eindes mogelijk. Deze eindes lijken allemaal een beetje onderling, alleen verschillen ze van elkaar qua hoe ernstig de gevolgen zijn. Een echt grote climax zoals we die zagen in het origineel, is hier niet aanwezig.

Wel merk je dat de game ervan uitgaat dat je de vorige delen hebt gespeeld en de volledige lore kent. Secundaire personages krijgen hier namelijk weinig introductie en worden amper verder uitgewerkt. Als je niet weet wie ze zijn, mis je context. Dat maakt hun rol minder sterk en het zorgt ervoor dat ze wat vlak blijven. Voor nieuwe spelers is dit dus geen ideale instap, ondanks de uitgebreide recap aan het begin.

Bekende gameplay met kleine verbeteringen

De gameplay blijft trouw aan wat we kennen van de serie. Je onderzoekt omgevingen, bekijkt objecten en praat met andere personages. Het tempo ligt laag en de focus ligt vooral op het verhaal en de keuzes die je kunt maken. Als Max kun je haar rewind-kracht gebruiken, net als in eerdere delen. Dit keer kun je die kracht bijna altijd inzetten, maar alleen voor een paar minuten terug in de tijd. Dat geeft je iets meer vrijheid in het oplossen van puzzels en maakt experimenteren leuker. Toch blijft het zo dat er eigenlijk altijd maar één oplossing voor elk scenario is.

Chloe speelt ook een rol en is hier het tweede speelbare personage. Ze brengt haar Backtalk-mechanic terug uit Life is Strange: Before the Storm. Hiermee kun je gesprekken aangaan waarin je iemand verbaal onder druk zet om ze iets toe te laten geven of om onder een bepaalde situatie uit te komen. Het zorgt voor wat afwisseling in de gameplay en geeft Chloe een eigen identiteit. Het is geen grote vernieuwing, maar wel een fijne afwisseling.

De keuzes tijdens gesprekken blijven belangrijk. Je kunt met Max situaties opnieuw proberen en andere opties testen, of op zoek gaan naar iets dat je kan helpen een beter antwoord te geven. Dat blijft een sterk punt van de serie. Toch voelt het soms alsof de uitkomst al vaststaat. Dat haalt een deel van de spanning weg, zeker bij kleinere beslissingen. Met Chloe krijg je geen mogelijkheid om een gesprek opnieuw te proberen.

Sterke presentatie met kleine scheurtjes

Visueel maakt Reunion een sterke indruk. De game ziet er scherp uit en de animaties zijn sterk verbeterd ten opzichte van het origineel. Gezichtsuitdrukkingen voelen natuurlijker en helpen bij het overbrengen van emoties. Max en Chloe zijn duidelijk ouder geworden en dat zie je terug in hun uiterlijk. Ze zijn wat mij betreft allebei goed opgedroogd. Je ziet duidelijk dat ze geen kinderen meer zijn, maar je herkent hun gezichten nog wel.

Toch zijn er kleine technische problemen. Soms clippen textures door elkaar tijdens gesprekken. Dat haalt je natuurlijk wel even uit het moment. Het zijn geen grote bugs, maar ze vallen wel op in een game die zo sterk leunt op sfeer. Ook moet ik er wel even bij zeggen dat de game geen ultrawide resolutie ondersteunt. Ik heb Life is Strange: Reunion gespeeld op mijn pc, met een ultrawide monitor die een resolutie heeft van 3440×1440. Ik kan in de game wel deze resolutie selecteren, maar de game blijft in 16:9 formaat afspelen. Of ik nou in fullscreen, windowed of windowless speel. Op zich niet zo'n heel groot probleem, daar de meeste mensen met ultrawide monitors wel gewend zijn aan de zwarte balken aan de zijkant, maar het is wel een gemiste kans. Gezien de resolutie wel te selecteren valt in de instellingen, ga ik er eigenlijk ook vanuit dat dit of met een patch opgelost wordt, of dat de Steam-community wel met een handige oplossing komt.

Wat mij meer stoorde, is de manier waarop de personages praten. Max en Chloe zijn nu rond de 30, maar klinken soms nog een beetje te veel als tieners. Natuurlijk houden mensen delen van hun persoonlijkheid als ze ouder worden, maar het voelt hier soms ietsje te overdreven. Dat botst met de serieuze toon van het verhaal en haalt de geloofwaardigheid voor mij iets naar beneden. Buiten dat zijn de dialogen en de schrijfstijl in het algemeen wel gewoon weer erg goed.

De muziek is zoals we gewend zijn ook in dit deel weer nagenoeg perfect. De soundtrack zit vol sterke rock- en indie-nummers die perfect passen bij de sfeer. Muziek speelt hier opnieuw een grote rol in het neerzetten van emoties en dat is de sound-designers weer retegoed gelukt. Het is een van de sterkste punten van de game en tilt veel scènes naar een hoger niveau.