De Rondvraag: Wat is je favoriete The Legend of Zelda-game?

Het was niet alleen Pokémon die een mooi jubileum mocht vieren in 2026; The Legend of Zelda-franchise is veertig jaar oud dit jaar! De avonturen met Link, Zelda, Ganondorf en andere iconische personages van Hyrule behoren vaak tot de favoriete franchises van een loyale Nintendo-gamer. De Rondvraag van vandaag is dan ook luid en duidelijk: wat is je favoriete The Legend of Zelda-game?

Anita zwijmelt nog steeds van The Legend of Zelda: Twilight Princess

Ik was als kind helemaal weg van The Legend of Zelda: Twilight Princess en heb die game dan ook meerdere keren gespeeld via de GameCube. Hoewel Echoes of Wisdom in de buurt kwam, blijft Twilight Princess mijn favoriete Zelda-game. Ik weet niet helemaal waarom het zo’n magische beleving was, want ik kan me herinneren dat ik sommige donkere stukken een beetje griezelig vond. Vooral de gevangenis ben ik nooit vergeten. Hetzelfde geldt trouwens voor het begin, want Ordon Village had genoeg activiteiten om je even bezig te houden, terwijl je de game leerde kennen.

Zelfs de dungeons zaten goed in elkaar en de items die je kreeg pasten goed bij de wereld. Het zorgde er altijd voor dat je weer nieuwe geheimen kon ontdekken. Het grappige is dat de Iron Boots de meeste indruk hebben achtergelaten, want de Goron Mines met zijn magnetische muren was een van mijn favoriete dungeons. Al zou Lakebed Temple daar ook bijbehoren, was het niet zo dat die tempel uren duurde, omdat ik telkens verdwaalde. Daarnaast vond ik het ontzettend gaaf dat je in een wolf kon veranderen. Naast nostalgie heeft de game gewoon het totale plaatje. De sfeer werd fantastisch neergezet en de soundtrack is subliem. Zucht, wat zou ik graag een port of remaster van The Legend of Zelda: Twilight Princess willen hebben voor de Nintendo Switch!

Joey maakt een keuze gebaseerd op eenvoud

Mijn favoriete Zelda game is The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Misschien is dat een beetje valsspelen, want het is de enige Zelda-game die ik heb gespeeld. Niet lang nadat ik compleet verdween in de wereld van Hyrule, verkocht ik in een opwelling mijn Nintendo Switch, op jacht naar de volgende gaming-high. Toch is Breath of the Wild me altijd bijgebleven. Hoewel ik het einde van het avontuur nooit heb meegemaakt, kan ik me niet zo snel een titel bedenken die datzelfde gevoel wist over te brengen.

De enorme vrijheid, de adembenemende omgevingen en het laagdrempelige maar toch intrigerende verhaal zorgden voor een relaxte ervaring waarbij ik zonder moeite urenlang achter mijn kleine handheld-schermpje kon doorbrengen. Tel daar de prachtige muziek en een wereld die echt levendig aanvoelt bij op, en je hebt een bijzonder recept in handen. Jammer genoeg heb ik geen Nintendo Switch meer in mijn bezit om de game alsnog uit te spelen of ander Zelda-games te ontdekken, maar als mijn koopdrang weer toeslaat, weet ik precies waar ik moet zijn.

Patrick maskeert niks en kiest voor The Legend of Zelda: Majora's Mask

De eerste keer dat ik met The Legend of Zelda in aanraking kwam was in de periode van de SNES. Een vriend van mij had toen The Legend of Zelda: A Link to the Past en dat zag er al ontzettend tof uit. Toch ging ik pas echt overstag toen ik The Legend of Zelda: Ocarina of Time op de Nintendo 64 kreeg. Deze eerste kennismaking met The Legend of Zelda beviel mij enorm goed en ik had niet gedacht dat er een game zou volgen die deze ervaring zou overtreffen, maar wat had ik het mis. In het jaar 2000 verscheen namelijk The Legend of Zelda: Majora's Mask en dat was helemaal dikke pret.

De 24 verschillende maskers die de game rijk is spraken echt tot de verbeelding. Vanzelfsprekend waren vooral de maskers van Deku Scrub, Goron en Zora ontzettend gaaf, want daarmee transformeerde je en kreeg je unieke eigenschappen die je kon gebruiken om verder te komen in het verhaal. Een ander uniek element aan Majora's Mask was dat de game zich binnen 72 uur afspeelde. Was de cyclus van 72 uur voorbij, dan begon je weer opnieuw. Ik had dit nog nooit eerder in een game gezien. Hoewel ik lange tijd Ocarina of Time als mijn absolute nummer 1 Zelda-game had, is die plek uiteindelijk toch ingenomen door Majora's Mask. Geen van de games die later nog is verschenen kon tippen aan die Nintendo 64 games.

Simon gaat voor Breath of the Wild

Wat ik hier ga zeggen zal waarschijnlijk als blasfemie worden beschouwd door de diehard Zelda-fans, maar een game die bij mij nog steeds een speciale plek krijgt, is Breath of the Wild. Ik ga zeker niet beweren dat ik een echte kenner van de reeks ben (ik heb slechts enkele games gespeeld, en vaak ook niet uitgespeeld), maar Breath of the Wild wist me wel van begin tot eind enorm te boeien.

Je komt terecht in een prachtige, maar tegelijk serene open wereld waar je op avontuur kan gaan. Jij kiest waar je naartoe gaat en onderweg kom je altijd wel één of ander kamp of shrine met puzzel tegen om je mee bezig te houden. Tegelijk kan je ook niet ontkennen hoe invloedrijk deze game is geweest op het openwereldgenre: games zoals Genshin Impact, Immortals: Fenyx Rising en meer zijn slechts enkele voorbeelden van titels die Breath of the Wild als overduidelijke inspiratiebron hebben gebruikt. Het is misschien geen 'klassieke' Zelda-titel, maar hij verdient voor mij wel een plek in de Hall of Fame!

Frietrick heeft wat op te biechten en kiest de OG The Legend of Zelda

Juist. Ergens had ik gehoopt dat ik het nooit zou hoeven te vertellen, maar kennelijk is het moment dan toch aangebroken. Ik - Patrick Meurs - heb alles bij elkaar in mijn hele leven slechts een handvol uren in de Zelda franchise gestopt. Terwijl iedereen vol emotie de een na de andere herinnering aan Nintendo's langlopende serie oprakelt, moet ik al decennialang "m-hmm" mompelend en ja-knikkend proberen te verhullen dat ik er eigenlijk geen zak van begrijp omdat ik er nooit in geïnteresseerd ben geraakt.

Dat handjevol uren dan? Dat is inmiddels een lifetime ago, in een tijd waar de politie nog op varkens reed en de kratjes bier nog van hout waren. Eind jaren '80 had de grootste NES fanboy in de straat - twee deuren verderop - de gouden The Legend of Zelda cartridge tussen zijn uitpuilende NES collectie staan. Ik - als klein jochie dat nog nat achter de oren was - vond dat natuurlijk bijzonder intrigerend en bij de gratie Gods mocht ik dat 'spelletje' wel eventjes spelen. Het klassieke 8-bit chiptune theme song staat daardoor nog stevig in mijn geheugen gegrift, maar voor de rest moet ik toch eerlijkheidshalve bekennen dat ik een Zelda proleet ben. Hopelijk breek ik hier niet al te veel potten mee.

Jolien kiest voor The Wind Waker

Ah, The Legend of Zelda. Mijn favoriete gamefranchise sinds ik klein ben. De eerste Zelda die ik ooit speelde is meteen ook mijn favoriet: The Wind Waker. Al moet ik eerlijk toegeven dat dat niet bepaald liefde op het eerste gezicht was. Het begon al bij de aankoop. Mijn zus en ik wilden dolgraag de Mario Kart: Double Dash-bundel voor de GameCube, maar mijn moeder kon alleen nog de versie met The Wind Waker krijgen. Dat was voor ons al de eerste teleurstelling. Alsof dat nog niet genoeg was, werden we vervolgens compleet getraumatiseerd door de arrestatie-animatie van de Moblins in de Forsaken Fortress. We zetten de game uit en hebben hem jarenlang niet meer aangeraakt.

Pas jaren later gaf ik het spel een tweede kans. Nadat ik opnieuw verliefd werd op de franchise dankzij de Ocarina of Time-remake op de Nintendo 3DS en The Minish Cap, die ik gratis kreeg als één van de eerste 3DS-bezitters, besloot ik terug te keren naar The Wind Waker. En toen viel alles op zijn plek. De personages, de unieke cel-shaded artstijl, het eindeloos varen over de oceaan en het avontuurlijke verhaal trokken me volledig mee. Wat ooit begon als een teleurstelling groeide uit tot mijn favoriete Zelda. Deze game heeft voor altijd een speciaal plekje in mijn hart. Niet alleen omdat het mijn favoriet is, maar ook omdat het, ondanks dat kleine jeugdtrauma, de titel is die mij heeft laten kennismaken met de franchise.

Wim gaat voor The Minish Cap

Je zou zeggen dat Nintendo zelf met A Link to the Past het concept van de topdown Zelda’s al had geperfectioneerd, maar als het aan mij ligt gaat die eer naar Capcom. The Legend of Zelda: The Minish Cap is zo’n avontuur wat eeuwig in mijn hoofd blijft rondspoken.

Het is voor mij hoofdzakelijk de wereld geweest die The Minish Cap voor mij zo ontzettend charmant maakte. The Minish Woods hebben zo veel heerlijke 16-bit charme en in plaats van Ganon staat link tegenover Vaati, een heel ander soort schurk. Als je van de topdown Zelda’s houdt moet je deze hebben gespeeld.

Claudia geniet van de muziek in Breath of the Wild

Mijn favoriete Zelda-game is zonder twijfel The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Ik heb de meeste Zelda-games wel gespeeld en hoewel ik ze stuk voor stuk op hun eigen manier erg goed vind, blijft Breath of the Wild toch wel mijn absolute favoriet. De wereld in Breath of the Wild schreeuwt gewoon om avontuur. Ondanks dat de gebieden niet heel erg drukbevolkt zijn, word je wel overal waar je komt uitgenodigd om te verkennen. De verschillende puzzels, soms heel subtiel, die je overal tegen kunt komen, laten je elk hoekje onderzoeken en de uitgestrekte vlaktes zijn heerlijk om met je paard overheen te razen.

Daarnaast vind ik het verhaal, met de Divine Beasts en de Champions, enorm tof en emotioneel. Ik had destijds toen de game uitkwam zelfs mijn hond vernoemd naar het personage Mipha. Maar wat ik echter het allertofste vind aan Breath of the Wild, is eigenlijk de muziek. Er zijn echt een aantal absolute meesterwerken gecomponeerd voor deze game. Veel van de game is stil, zonder achtergrondmuziek en alleen omgevingsgeluiden. Wanneer je echter wel muziek hoort, zijn het altijd nummers die perfect passen bij de scène, bij het gevecht of bij de omgeving waar je je op dat moment bevindt. Het nummer dat je te horen krijgt wanneer je Hyrule Castle betreedt, onheilspellend en mysterieus, heeft zelfs een sample van de bekende Overworld Theme uit de eerste game erin verwerkt. Toen ik dit voor het eerst hoorde, kreeg ik direct kippenvel en tranen in m'n ogen (ja, lach maar). Zoiets gebeurt in ieder geval niet vaak.

Wat is jouw favoriete The Legend of Zelda-game? Laat het ons vooral weten in de comments!