Je kent het vast wel: die ene game komt uit, iedereen is er helemaal lyrisch over en de artikelen over deze titel vliegen je om de oren. Je gaat mee in de hype, je pakt de controller op en...je voelt het niet. Je snapt niet zo goed waarom iedereen uit z'n dak gaat. Spelen jullie wel dezelfde games? Nee, soms is een game simpelweg niet voor jou, ondanks het feit dat je maar al te graag ermee aan de slag gaat en je het keer op keer probeert. In de Rondvraag checken we in bij onze redactieleden: welke game wil je leuk vinden, maar kan je niet inkomen?
Claudia laat Horizon Zero Dawn links liggen
Horizon Zero Dawn, en het vervolg Horizon Forbidden West, zijn games waar ik maar niet in kan komen. En dat is frustrerend, want ik wíl ze leuk vinden. Het zijn kwalitatief sterke titels die eigenlijk perfect binnen mijn straatje zouden moeten passen. Een sci-fi actie-RPG met een sterke vrouwelijke hoofdrolspeler? Sign me the hell up! Bovendien zijn ze gemaakt door Guerrilla Games, een studio van eigen bodem die ik graag steun.
Toch klikt het simpelweg niet. Iets houdt me tegen om echt in de ervaring te duiken. Misschien is het de setting, misschien kan ik me niet goed relateren aan Aloy, of misschien voelt de combat voor mij gewoon niet lekker. Ik kan er mijn vinger niet precies op leggen, maar er mist iets. Misschien moet ik het over een tijdje nog eens proberen, wanneer ik in een andere headspace zit. Eén ding is zeker: ik geef het nog niet op.
Frietrick grunt zich een ongeluk bij elke The Witcher 3 sessie
"Oh my god, The Witcher 3 is zo GOAT!" Het is een uitspraak die je nooit over mijn lippen zult horen rollen. Hoewel ik CD Projekt RED absoluut een warm hart toedraag sinds men Cyberpunk 2077 rigoureus onder handen heeft genomen, kan ik nog steeds niet zeggen dat het Poolse powerhouse me warm weet te krijgen voor The Witcher 3: Wild Hunt. En geloof me, ik heb het echt geprobeerd. Meerdere keren.
En laat ik vooral de hand in eigen boezem steken. Het zal waarschijnlijk ook voor 99% aan mij liggen. Ik heb gewoon weinig geduld en dat is een eigenschap die niet lekker mixt met een open-wereld RPG waarin eindeloos ouwehoeren met NPC's nu eenmaal een groot deel van de game vormt. Maar goed, dat moet je ook in Fallout-games en GTA 5 en daar heb ik dan weer minder moeite mee. Dus ja, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik meer grunt geluiden maak dan Doug Cockle wanneer Roach weer eens een eigen wil lijkt te hebben of de 'roll, attack, roll, attack' combat me in de weg zit.
Nils had last van The Last of Us
Direct na de launch in 2013 werd Naughty Dog’s The Last of Us bestempeld als een van de beste games aller tijden. Een meesterwerk dat je gespeeld moet hebben; een parel in cinematische verhaalvertelling. En eentje waar je met zo min mogelijk context in moet duiken. Dus toen ik mijn PlayStation-vuurdoop startte, was The Last of Us een van de eerste titels die ik opstartte. En wat een absurde impact maakt die game met zijn epische proloog. In een kwestie van een halfuur zit je helemaal in het verhaal en heb je al een hechte band met de personages. Misschien is zelfs de eerste traan al gelaten.
En dan begint het echte werk. Langzaam verdween mijn enthousiasme om de game tot het einde door te spelen. Niet omdat het verhaal steken liet vallen, maar omdat The Last of Us is gebouwd op mijn minst favoriete gameplaymechanisme: stealth. Flesjes gooien, wachten tot de zombie afgeleid is en stilletjes wegsluipen. Het spijt me, maar ik kijk nog liever naar hoe de uren op een koekoeksklok wegtikken. Ik heb de game een oprechte kans gegeven en nog een uur of acht doorgezet, maar legde de game uiteindelijk gefrustreerd weg. Gelukkig is er tegenwoordig een The Last of Us-serie om toch het verhaal te ervaren.
Oorlog in een game vindt Wim best cool, maar Total War wat minder
Al van kinds af aan speel ik diverse strategiegames. Ooit begon ik met Age of Empires, de klassieke Command & Conquer games en diverse godgames uit de stallen van Bullfrog en Lionhead. Het waren schitterende tijden. Vandaag de dag krijgen we wat minder van dit soort titels voor onze kiezen. Een vaste factor die we nog steeds iedere paar jaar mogen verwelkomen is Total War van Creative Assembly, maar laat dit nu net een strategiegame zijn waar ik niet in kan komen.
Ik heb me al meermaals geprobeerd te verdiepen in de games. Sterker nog: ik heb er zelfs wat gerecenseerd in het verleden. Dit was ook om mezelf uit te dagen, want als je zo’n game gaat recenseren, moet je er wel even goed voor gaan zitten. Het resultaat blijft min of meer hetzelfde: ik kan waarderen wat men met de Total War-games probeert te doen, maar als je er een beetje vaardig in wilt worden, heb je geen tijd meer voor andere games. Dan geniet een ‘vlug’ potje Age of Empires toch mijn voorkeur.
Jolien komt maar niet in Starfield
Eén van mijn favoriete games aller tijden is The Elder Scrolls V: Skyrim. Ik heb er honderden uren in zitten en kon niet wachten om met Starfield aan de slag te gaan. Ik had al helemaal uitgedacht welke factie ik wilde kiezen en welke build het beste bij mij zou passen. Zelfs de dag van release had ik vrijgehouden om er direct in te duiken. Toch kwam ik er maar niet in. Tot op de dag van vandaag kan ik niet precies aanwijzen waar dat aan ligt.
Waarschijnlijk is het een combinatie van factoren. De technische problemen bij release, de controls waar ik maar niet aan kon wennen, vooral in het ruimteschip en het feit dat ik kort daarvoor mijn opa verloor aan kanker. Dat alles zorgde ervoor dat ik de game al snel links liet liggen en hem nooit meer heb opgepakt. Misschien geef ik Starfield ooit nog een tweede kans, maar voorlopig is mijn backlog meer dan gevuld.
Simon heeft veel respect voor andere Minecraft spelers
Vermoedelijk heeft elke inwoner van deze blauwe planeet ooit wel al eens van Minecraft gehoord. Deze enorm populaire speeltuin, die volledig uit blokjes is opgebouwd, biedt ongeziene vrijheid en eindeloze mogelijkheden. Ik heb intussen ook al een paar heel indrukwekkende dingen gezien in Minecraft en ik wil gerust toegeven dat ik onder de indruk ben van alles wat mogelijk is in deze game. Maar dat is ook zo een beetje het ding: ik kijk graag naar wat anderen hebben gemaakt… anderen die veel meer tijd, kennis en geduld hebben dan ik.
Om écht imposante dingen te kunnen maken in Minecraft, moet je eigenlijk bijna constant één of andere wiki naast je openzetten. Soms moet je om een simpel item te maken een hoop specifieke grondstoffen hebben, die ook niet altijd even makkelijk te vinden zijn én waarbij je het recept niet altijd kent. Jack Black sprak ooit de wijze woorden ‘first we mine, then we craft… let’s Minecraft!’, maar zo simpel is het dus niet hé! Ik verloor er al snel mijn geduld mee en gaf het op. Een simpel huisje bouwen lukt nog wel, maar een indrukwekkende achtbaan die onderweg muziek maakt zal er bij mij nooit komen. Respect voor alle creatieve zielen die er wél het geduld voor hebben!
De stoplichten staan op rood voor Hannah bij Cyberpunk 2077 en GTA
De beschrijving op Gameliner zegt het al: “Zeg je singleplayer open-world RPG's, dan zeg je Hannah”, dus wilde ik ontzettend graag Cyberpunk 2077 en de GTA-reeks leuk vinden. Een goede verhaallijn, ontzettend veel te ontdekken en verschillende speelstijlen die je helemaal zelf kan bepalen. Vooral de gure atmosfeer van Cyberpunk vind ik persoonlijk super tof en GTA is gewoon een klassieker, waar niemand een slecht woord over lijkt te hebben.
Dus waarom kom ik er maar niet in? Het antwoord is suf en simpel: ik heb een ontzettende hekel aan autorijden in games. Wellicht heeft dit te maken met mijn ontzettend slechte motorische vaardigheden: één obstakel en wees er zeker van dat ik er tegenaan rijd. Dan weer drie minuten proberen achteruit te rijden en weer volle bak ertegenaan. “Ja maar Hannah, je kan ook gewoon lopen.” Dat klopt, maar het haalt voor mij de immersie weg uit de game en duurt een heel stuk langer dan in games die niet gefocust zijn op auto’s. Laat mij maar lopen of geef me een paard. Een paar dagen geleden heb ik me ingeschreven voor autorijlessen… Laten we hopen dat dit beter gaat.
Bram hoopt ooit Minecraft leuker te vinden
Ik heb twee jongere broertjes. Zij gamen ook maar al te graag. Als we niet samen de slagvelden in shooters onveilig maken, dan zijn ze zelf aan de slag. M'n jongste broeder houdt van diepgaande singleplayer games met een duister randje. Mijn iets minder jonge broski houdt vooral van de massieve multiplayergames met grootse sandboxen of mogelijkheden om flink in te grinden. Ik ben dan ook enigszins jaloers op de affiniteit die hij heeft met Minecraft.
Vol trots laat hij zijn bouwwerk zien: een groots kasteel met allerlei toeters en bellen. Een slordige honderd uur heeft in de makelij gezeten en er komen nog genoeg uren aan om de binnenkant te decoreren. Ik heb Minecraft meerdere keren geprobeerd; zowel in Hardcore Survival als Creative Sandbox. De conclusie blijft helaas hetzelfde: ik verveel me de pleuris. Iets in mij is allergisch voor de totale vrijheid die je ontvangt. Ik heb geen zin om talloze uren in het ontgrendelen van nieuwe items te steken, maar daarentegen kan ik ook niet m'n creatieve ei kwijt, zoals ik dat bijvoorbeeld wel kan in een Zoo Tycoon of iets dergelijks. Nee, Minecraft en ik zijn nog geen gelukkig huwelijk, maar ik geef nog niet op!
Joey komt maar moeilijk in The Witcher 3: The Wild Hunt
Voor mij is die game The Witcher 3: The Wild Hunt. De game wordt online geprezen als een van de beste titels die er bestaat, maar tot nu toe heb ik mezelf nog niet zover gekregen om hem een eerlijke kans te geven. Ik heb meerdere keren geprobeerd een start te maken met het verhaal, maar iedere keer haak ik na een uur of twee weer af. Waar dat precies aan ligt, weet ik niet. De game heeft immers een prachtige wereld waar enorm veel te doen is, met immersieve combat en een goed verhaal. Het is zeker niet dat ik de game slecht vind, maar toch hoor ik bij die kleine groep die er nog geen tientallen of zelfs honderden uren in heeft gestoken. Dat moment zal waarschijnlijk nog wel komen, zodra de tijd rijp is.
Sommige games moet ik simpelweg op het juiste moment opstarten. Zo heb ik Cyberpunk 2077 inmiddels uitgespeeld, inclusief de DLC, en heb ik alle achievements behaald. Het is ondertussen een van mijn favoriete games geworden, waar ik een heleboel voor zou geven om deze weer voor een eerste keer te beleven. Toch heb ik ook die titel eerder al twee keer een kans gegeven, om er na een paar uur weer mee te stoppen. Soms kom ik er gewoon niet lekker in en is de timing misschien verkeerd, en dat heeft denk ik veel te maken met hoe ik me voel en wat ik daarvoor heb gespeeld. Ik wissel graag van genre en speel zelden direct meerdere games uit dezelfde serie achter elkaar.
Zo, dat zijn nogal grote namen. In welke geliefde game kon jij maar moeilijk geïnteresseerd raken? Laat het ons vooral weten in de comments! En laten we afspreken: mocht je iemand zien die jouw favoriete game hieronder benoemd? Vertel ze (op een zeer nette manier) wat ze missen!
-
GuideGuide: Van harte welkom op de vernieuwde website van Gameliner
Ja, je ziet het goed: er is een nieuwe update uitgerold. We vertellen je graag alles over wat er nieuw is in dit uitgebreide artikel.
3 reacties -
NieuwsForza Horizon 6 kent meer dan zes miljoen spelers, Festival Playlist live gegaan
Forza Horizon 6 is nog maar net uit de garage gesleept, maar XBOX en Playground Games kunnen de racegame nu al als een succes bestempelen.
0 reacties -
NieuwsBungie beëindigt ondersteuning voor Destiny 2
Na jarenlang content en uitbreidingen pushen valt het doek voor Destiny 2. Bungie gaat zich richten op de toekomst en de FPS wordt in het verleden gelaten.
0 reacties -
TrailerWarhammer 40,000: Chaos Gate – Deathwatch sluit de show af
Complex Games en Frontier Developments krijgen de eer om de Warhammer Skulls Showcase 2026 af te sluiten met Warhammer 40,000: Chaos Gate – Deathwatch.
2 reacties
Fallout 4.
Cyberpunk 2077 helaas!
Ik heb het nu met Crimson Desert, ik zie het potentieel maar toch word ik steeds weer uit de vibe gehaald door iets wat ik moet doen in de game om verder te komen en dan heb ik geen zin meer en ga ik wat anders doen.
Divinity Original Sin 1 en 2 en Baldur's Gate 3. Groot liefhebben van DnD aan tafel met vrienden en een potje bier. Maar als het roleplayen ontbreekt kom ik op 1 of andere manier niet in de game, hoe graag ik het ook wil.
Overigens nog een speciale vermelding voor de Fifa/EA FC reeks. Ik speel die reeks al sinds de jaren 90 en elk nieuw deel was gewoon standaard een aankoop maar de laatste vijf jaar werd de reeks zo waardeloos dat ik er een hele tijd terug mee gestopt ben. Ik wilde die reeks leuk vinden, want het blijft Fifa maar die FUT zooi, microtransactions gedoe en de super onvriendelijke menu's jagen toch iedereen weg zou je denken? En het leek ook niet meer op voetbal, eerder tafeltennis qua scores. Maar bij elk nieuw deel hoop ik toch weer reviews te lezen dat dit De Totale Ommekeer is en dat je het nu weer echt moet kopen.
Wat een leuk topic.
Ik heb ook van dit soort games die echt goed lijken maar die mij niet konden boeien.
Recent nog Cyberpunk geprobeerd, objectief gezien een briljante game qua beeld, geluid, verhaal, sfeer, actie maar gewoon niet echt wat ik zoek. Gaat me iets te diep qua RPG elementen en helemaal erin kwam ik niet dus na een uur of tien toch maar opzij gelegd.
En Breath of the wild! Ja, echt subliem gemaakt maar ik verveelde me dood en vond het ook knap irritant dat je wapens steeds kapot gingen. En ik vond het ook een beetje onduidelijk met waar ik heen moest, ik zoek sowieso wel meer games die me sturen dan dat ik zelf alle vrijheid krijg. Die enorme open wereld games schrikken me vaak af, daarom ook geen interesse in Crimson Desert.
Death Stranding 1 was trouwens ook een titel waar ik totaal niet in kwam. Erg zweverig, erg vreemd, erg niet mijn ding. Toch vaak ik er wel van want deel 2 ziet er geweldig mooi uit maar ik kom niet in de vibe.
Zonde wat een top games komen hier toch voorbij!
Account aangemaakt om hierop te reageren! :) Zo herkenbaar dit, zo vreemd om een alom geprijsde game op te pakken en te merken dat je er helemaal niks mee hebt:
Metal Gear Solid V The Phantom Pain. Ik had die youtube video's gezien waarin je heel cool onder een doos allerlei bases kon binnendringen om je missie uit te voeren; maar voor ik daar was aangekomen had ik al zoveel weirde horror-shit gezien dat ik heel gauw in de gaten had dat dit niet de game voor mij was.
Shadow Of The Colossus. Ik denk dat ik wat meer instructies nodig heb dan helemaal niks. Ik wist echt wel wat er van me verwacht wordt en ik had hele goede dingen gelezen over de sfeer en gameplay van deze game, maar als je dan bij dat eerste huizenhoge monster aankomt en je hebt geen idee wat je doen moet en niks lukt, geen enkele keer; dan ben je er heel snel klaar mee.
Mad Max. En ook bij Middle-Earth Shadow Of Mordor en Avatar Frontiers of Pandora eigenlijk: je wilt het spel spelen van een film die je goed vindt, maar dan blijft er zo weinig van de sfeer van je geliefde film over tijdens het grinden van een game dat je er nooit echt in komt.
De Borderlands games. Ik had na uitgebreid onderzoek besloten er 1 te proberen: Borderlands 3. En ik vond het helemaal niks. Ik had al heel snel in de gaten dat het verhaal weinig voorstelde en dat de gameplay alleen schieten en looten was, in een scifiwereld die nauwelijks interessant maar vooral heel irritant is. Toen hoefde ik de rest van de Borderlands serie ook niet meer te proberen natuurlijk.
En last but not least: Kingdome Come Deliverance. De setting leek me fantastisch, maar ik kreeg het niet werkend. Teveel boring bullshit waar je op moet letten en die nooit goed gaan, zwaardvechten vond ik maar omslachtig, en ik blééf maar doodgaan. Hier baalde ik wel van want volgens mij heb ik een goed verhaal gemist doordat ik het gewoon niet in mn vingers kreeg. KCD2 heb ik niet eens geprobeerd, het is 'm gewoon niet voor mij.
- Metal Gear Solid V. Ik vond er echt helemaal niks aan.
- De souls games heb ik ook al diverse malen geprobeerd en ik snap wat mensen er tof aan vinden maar het is niet voor mij. Ik wil meer verhaal verteld krijgen en beleven dan dat ik het zelf maar moet opmaken uit de context van de wereld ofzo. De gameplay zelf vind ik hartstikke tof. De settings staan me ook tegen moet ik zeggen.
- Total War, ook ooit eens geprobeerd maar dat vond ik het toch ook maar allemaal net niet
Om er maar even wat op te noemen.
Ik koop heel veel games en kijk enorm uit naar de games die binnen komen om dan uiteindelijk geen zin in het genre te hebben of met de game aan de praat te gaan om tot de ontdekking te komen dat ik er niet in kom.
Zeker als ik kijk naar vroeger, vroeger was ik zot op adventure games, erna op FPS games en had ik een schurft aan Turn Based games, tegenwoordig zweer ik bij Turn Based en vind ik vooral games als Pillars of Eternity geweldig of Miasma en Baldurs Gate 3 of Divinity Original Sin of Octopath Traveler.
Heb dit jaar alleen al gekocht...... Starfield, Dragon Quest VII Reimagined, Reanimal, Styx: Blades of Greed, Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection en Crimson Desert en kom in geen van alle.
Divinity Original Sin 2, mooie game... goed gemaakt.. en toch haak ik ELKE keer af (nu 3 pogingen gedaan) halverwege of driekwart Act 2. Een soort ragequit zonder de rage ;) Red Dead Redemption ben ik ook 2 keer in gestart en weer afgehaakt. Terwijl ik beide games toch mooi vind en benieuwd ben naar de rest. Maar ik wil het niet meer...
Alle The Elder Scrolls, alle Fallout, alle Witcher, alle Dead Space, Cyberpunk 2077, Far Cry alleen deel 2, vanaf AC: Valhalla, GoW: Ragnarok, Mass Effect 2, Persona 5, Silent Hill 2 Remake, RE4: Remake, alle MGS, Days Gone, alle Killzone, ARK, beide Destiny, GTA Online, SW: Outlaws, Avatar: FoP, alle Marvel Spiderman, Control, Until Dawn, Final Fantasy V, beide Alan Wake, alle Monster Hunter, Diablo IV, Uncharted: The Lost Legacy, alle S.T.A.L.K.E.R, alle Metro, alle Souls, Elden Ring, Dying Light, alle Dragon Age, alle Tales, alle Dead Island, beide The Evil Within, Grim Fandango, alle Little Nightmares, beide Dishonored, sinds Doom 3, alle Syphon Filter, alle Splinter Cell, alle Jak & Daxter, alle Resistance, sinds Tomb Raider 3, alle Borderlands, alle Ratchet & Clank, alle Shenmue, beide A Plague Tale, alle Crysis, FFXIV: Online, The Callisto Protocol, Prey (2017), alle Saints Row, Ghostwire Tokyo, na Batman: Arkham City, alle Payday, alle Little Big Planet, alle Rainbow Six, alle Lost Planet, alle inFamous, alle Serious Sam, alle Oddworld, alles na Zelda: Ocarina of Time, alles van ICO maker, Deathloop, alle Watch Dogs, alle Battlefield, alle Just Cause, Vampyr, Fall Guys, alle Kingdom Hearts, beide Titanfall, alle Outlast, alle Darksiders, beide Dragonball Xenoverse, alle Hitman, alle Deus Ex, Heavy Rain, Beyond: Two Souls, alle Rayman, Bloodborne, alle Dead Rising, vanaf Wolfenstein: The New Order alles, The Order: 1886, beide Mirror's Edge, alle Layers of Fear, alles van LEGO, Mad Max, Sleeping Dogs, Murdered: Soul Suspect, alle Shadow Warrior, alle Telltale Games Series, beide Middle- Earth, Factorio, alle Thief, alle Styx, LA Noire, vanaf F.E.A.R 2, beide Condemned, Clair Obscure: Expedition 33, vanaf Life is Strange 2, alle Monkey Island, alle Alone in the Dark, alle Armored Core, alle Prince of Persia, alle Sword Art Online, alle Star Ocean, vanaf Yakuza 2, alle Baldur's Gate, alle Simulator, beide SW: The Force Unleashed, Returnal, For Honor, Crimson Desert om er snel een paar op te noemen... xD
RDR2 na 4 pogingen uitgespeeld, 2 jaar na release...
Bleef doorzetten en ja, de hype was waar, het is echt 1 vd beste games ooit gemaakt.
Mygod wat een meesterwerk brrr
Clunky en slow looting?
Klopt, zet beeld op First-Person en hou loot-knop ingedrukt en loop over alle lijken heen, het zal een stuk sneller gaan!
Zo, en nu verder met poging 3 van No Man's Sky xD
En ik begin er eindelijk in te raken!
Potverdikkie wat een leuk spel is da, blij dat ik het weer een poging gaf na jaren goede kritiek te hebben gehoord..
En schijnbaar is mijn mind-set er nu wel naar!
Nu bij de rest nog... xD
Ik sluit me in het rijtje van Witcher 3 Wild Hunt aan. Elk jaar probeer ik het weer, maar ik kom nooit verder dan het doden van één of andere Griffin in het begin.. never say never.
Skyrim en Zelda BotW …
Baal er echt wel van, maar is niet anders.
Ik schaam me er voor aangezien het de beste game aller tijden schijnt te zijn? ....... Maar ik kom maar niet in Red Dead Redemption 2. Zo ik heb het gezegd. Ik heb dat ook met Dragon,s Dogma ( 2) en wat meerdere open wereld rpg,s ( behalve Elder scrolls en the Witcher 3, die ik dan wel weer geweldig vind.
Ik heb dit met Disco Elysium. Op papier is het echt mijn soort game: sterk schrijfwerk, diepe keuzes, unieke setting… alles wat ik normaal geweldig vind. Maar toch kom ik er telkens niet helemaal in. Voor mij zit het vooral in het tempo en de hoeveelheid tekst. Het voelt soms meer als een boek dan als een game, en daar moet je echt in de juiste mindset voor zijn.
Misschien is het gewoon een kwestie van timing en moet ik em ooit opnieuw spelen wanneer ik er meer geduld voor heb, want veel mensen vinden het een meesterwerk.
Wat Nils zegt over Last of Us herken ik. Ben zelf superslecht in stealth. Vond wel verhaal en setting geweldig, dus uiteindelijk op easy uitgespeeld (en bij het einde zat ik op het puntje van mijn stoel haha)
Ik heb best wel een lijstje.
- Monster Hunter Tri op de Wii. Had ook een keyboard aangeschaft zodat ik met anderen kon praten. Maar ik kon gewoon niet in de gameplay komen. Daarna nooit meer een MH aangeraakt.
- Skyward Sword op de Wii. Op launch gekocht, want was Zelda. Maar de besturing en de stijl....verschrikkelijk. Uiteindelijk heb ik hem een jaar later nog eens opgepakt en regelmatig met tegenzin gespeelt. Het einde dus toen toch bereikt.
- Shining Resonance Refrain op Switch. Ik houd best van anime games, maar dit was vaag.
- GTA5 op PS3. Kocht hem over van een maatje. Wat rondjes gereden in de stad, te overweldigend denk ik. Ik had ook zoveel andere games klaarliggen dat ik er nooit meer van ben gekomen.
- Witcher 3 DLC. Het koste me aardig wat tijd om in de main game te komen vorig jaar, maar uiteindelijk klikte het. Echt geweldig. Maar na alle tijd die ik in de maingame had gestoken en begin had gemaakt aan de DLC wilde ik een ander spel spelen voor de verandering. Toen ik daarna terug kwam naar Geralt kwam ik er niet meer in.
- Horizon Zero Dawn op PS4. Destijds van broertje geleend. Had er een aantal uur in en was supervet. Maar de gameplay pastte niet bij mij helaas.
Een heel aantal Souls games. Ik geef het toe, vooral omwille van de moeilijkheidsgraad, maar ook omwille van de stijl. Zo vind ik het geprezen spel "Elden Ring" niet echt zo mijn ding. Veel rond te doen geweest, maar ik snap de hype niet echt. De art style en het design van de wereld ziet er voor mij wat uit als een kakofonie.
Wel vind ik "Lies of P" en "Black Myth Wukong" er beter uitzien, maar daarbij is de eerste vrij gemakkelijk en wordt de tweede precies niet echt beschouwd als een Souls like game.
Ik kan mij helemaal vinden in Wim. Ik zou Total War Warhammer ook zo graag helemaal willen kennen. Maar dat kost me zoveel tijd om alles goed te leren dat ik dan maar zeg een potje AoE is toch een stuk leuker en makkelijker in te stappen.
Witcher 3 kan ik ook niet inkomen. Geprobeerd maar ik kom er gewoon echt niet in. Die hoop heb ik echt opgegeven.
Maar goed dit had bij mij net zo goed bij Elden Ring kunnen gebeuren zij het niet dat toen ik bijna wilde stoppen bij Godrick the Grafted kwam. Deze baas heeft me op 1 of andere manier verslaafd gemaakt en toen wist ik precies wat er van me verwacht werd in deze game. Apart dat 1 moment in het spel je dat kan beseffen. Dat spel helemaal kapot gespeeld. Toen ging ik Sekiro spelen en heel snel afgehaakt. Vond het echt niks. Wellicht dat Dark Souls 3 nog wat voor me is maar daar ben ik nog nooit aan begonnen.
Daarnaast speel ik ook heel veel Hell Let Loose. Maar soms ben ik daar ook echt even klaar mee als het potje zo slecht loopt en je eigenlijk alleen maar aan het lopen bent en daarna weer afgeknald wordt.
Skyrim.
Ik kom daar echt niet in. Slome trage game. Houterige besturing.
Nee niet mijn ding.
Gekocht en echt niet ingekomen.
Mogelijk ooit nog een kans geven.
Witcher 3 had hetzelfde probleem maar daar ben ik nu al stukje verder dan ooit dus wie weet.
Maar beide games zijn geen games die met zo vasthouden dat ik moet spelen.
Ik zie gamen sowieso niet als moet. Ik doe het als ik tijd heb en meestal enkel in het weekend een uurtje of 2.
Vind ik ook prima.
Vandaar ook mijn keuze om vooral geen Soulslike te spelen. Dark souls 1 wel maar naderhand geen omdat ik geen tijd wil maken.
Baldur's Gate 3. Ik heb de game zo'n 40 uur gespeeld, maar kwam maar niet in het turned- based combat systeem van deze game. Het verhaal, de characters, de voice acting, de setting. Het sprak me allemaal ontzettend aan in deze game, maar de turned based combat vond ik echt TERGEND dat ik op een gegeven moment toch maar gestopt ben.
Dat heb ik dus met Starfield, die game wil ik graag tof vinden maar op 1 of andere manier grijpt die game me niet.
En de Souls games heb ik dat ook mee, los van het feit dat ze best lastig zijn vind ik de setting veels te duister ofzo, vind er gewoon niks aan om in die werelden te vertoeven. De gameplay is supertof maar die spelwerelden…vind het niks helaas.
Death stranding de eerste uren geprobeerd en kon mij niet overtuigen om verder te spelen, vooral wanneer mensen zeggen dat het pas na X aantal uur goed gaat worden dan gebruik ik die tijd liever aan spellen die ik wel gelijk leuk vindt.
Cyberpunk moet ik misschien ook ooit weer eens een keer vanaf het begin weer proberen alhoewel een RPG shooter waarschijnlijk niet mijn ding is, wanneer ik een headshot schiet en ik zie alleen cijfertjes voorbij vliegen haalt dat mij vaak uit het spel.
Assassin's creed Valhalla leek mij de setting leuk met vikings maar deze ging na een aantal missies ook de kast in.
Kingdom come deliverance 2 sta ik op 60% volgens de PS5 maanden geleden maar heb nog niet de drang om deze verder te spelen, maar wie weet.
Death Stranding, wat ik gezien heb van het verhaal en het acteer werk is het echt master klas maar de rage die ik voel als ik meerdere keren iets opnieuw moet doen wegens falen, verkeerd lezen of crashes liet mij zien dat ik de gameplay echt helemaal niks vind (de UI vind ik ook echt heel verwarrend), mijn vriendin is groot fan tho.
Death Stranding 2 ga ik mezelf nog een keer aan wagen na de cutscenes van 1 bekeken te hebben maar ik heb er niet veel hoop voor. (zou ik niet doen als we hem niet al in bezit hadden)
Geen. Ik heb al moeite alle spellen te spelen die ik wél leuk vind, laat staan nog spellen te willen spelen die me niet aanspreken.
Red Dead Redemption 2, wil het graag leuk vinden, maar vind het uiteindelijk niets anders dan een goed uitziende walking simulator met een gameplay zo traag als dikke str*nt door een trechter....
Overigens ook The Witcher 3, Starfield en in mindere mate Crimson Desert.
Hades, Hollow Knight en KCD2 zijn voorbeelden van recente games waar ik niet in kan komen. De eerste twee kom ik denk ik gewoon niet in omdat het niet mijn genre is. En bij kcd2 vind ik het te langzaam gaan allemaal en de Combat te clunky.
Bij mij zijn dat de Far Cry games. Ze zien er altijd best leuk uit maar ik geraak er niet in. Daarnaast kom ik ook niet in de nieuwe God of War games. Hoe goed deze ook misschien wel zijn, ik voel het niet. Gelukkig is er nog zoveel meer te spelen.
Persona games, geen idee wat nu de aantrekkingskracht van die games is, niets in de eerste 10 uur van deel 4 vond ik leuk om te doen, toen maar weggelegd.
Clair Obscur. Ik wil het zo graag leuk vinden, maar had veel moeite met het melodramatische van Gustav (?) en teveel details/kleur bij de combat.
Heb wel veel filmpjes gezien en blijkt dat het thema rouw een grote rol speelt en ben recent iemand verloren. Dus mogelijk is de timing ook ongunstig.
Cyberpunk is mij ook nooit echt gelukt om in te komen.. Ik voel hem gewoon niet ofzo, er mist iets. Misschien moet ik meer doorspelen en proberen maar t voelt gewoon matig ofzo.
Kingdom come deliverance, ik heb de eerste geprobeerd maar kwam gewoon niet door de eerste paar uur heen. Terwijl de setting mij echt wel aan staat.
Tears of the Kingdom en in iets minder mate Breath of the Wild. Ik heb er een aantal torens gecleard en een aantal tranen gevonden, maar de oneindige hoeveelheid complexe mechanics voor elke unlockable, de niet altijd intuitieve besturing en wijze van bouwen, de soms ronduit rommelige GUI en de nog steeds veel te breekbare tools deden mij uiteindelijk het opgeven. Zelfs de Great Fairies moeten in TOTK ineens eerst met allerlei missies unlocked worden...
Bij BOTW ben ik iets verder gekomen, met zelfs een verslagen Beest, maar beide games heb ik bij lange na niet uitgespeeld. Het zijn absoluut meesterwerken, dat moet ik gewoon onderkennen, maar soms kan een spel echt te veel zijn.
Fighters in het algemeen. Tekken, Street Fighter, Mortal Combat. Ik kom er niet echt in en dan heb je ook nog al die zieke combo’s.
Ik vind het leuk om een potje te doen maar ik kom er niet in om daadwerkelijk de skills voor zo’n game te ontwikkelen
The Rock had het heel erg met Bioshock destijds. En God of War 2018 kwam The Great One ook niet in. Al staat die wel op het lijstje om toch nog een keer te gaan proberen. Dat vervolg moet dus ook nog.
Maar vooral misschien toch wel met Breath of the Wild. The People’s Champ werd gek van die wapens die zo snel kapot gingen. Zelfs op een gegeven moment maar een soort halve hack geprobeerd om aan dat Master Sword te komen. Maar The Final Boss kwam er maar niet in. Ook het ontbreken van tempels viel tegen. Toen maar weggelegd.
In TotK dan wel weer 100+ uur in zitten en daar van genoten!
Metal gear solid. Iedereen vind het geweldig lijkt het, maar ik kan er niet in komen.
Oeh ik heb er een paar. Control kom ik maar niet in vanwege motion sickness. Dave the diver lukt mij ook maar niet om uit te spelen. Zelfde als The Long Dark. Horizon zou ook in mijn straatje moeten passen, maar hier kom ik ook maar niet in.
The Witcher 3. Ik heb redelijk genoten van de eerste twee games, maar ik kan echt niet in het derde deel inkomen. Ik heb het nu 6 keer geprobeerd en het de laatste keer 6 uur volgehouden. Het is elke keer de combat die mij laat stoppen, het is zo houterig dat ik het gewoon niet leuk vind.
Ik heb het gehad bij Pikmin 4 ik wil het leuk vinden maar ik kom er maar niet in.
Elke open wereld game.
Gta, the Witcher, horizon, Cyberpunk, Ghost of Tsushima etc etc.
Ik wil het echt leuk vinden maar het lukt me gewoon niet om meer dan een paar uur in het spel te zitten
Ja zijn er zoveel maar iig Dead Stranding en verder eigenlijk elke stealth game zoals Metal Gear, Splinter Cell enzo.
Weet niet wat het is maar ben er zo super slecht in en dan in combinatie met geen geduld hebben.
Als ik een review of preview lees van een game en lees dat er stealth in zit dan skip ik (bijna altijd) de game meteen. Hoe goed die ook mag wezen 😂
Voor mij is dit Baldur's Gate 3, terwijl (lange) rpg's over het algemeen mijn favoriete games zijn. Uiteindelijk nog redelijk wat uur ingestopt, want ik was in act 3 beland. Ik was echt geen fan van het combat systeem en speelde eigenlijk puur voor het verhaal, maar dat vond ik ook steeds vager worden, alsof ze teveel wilde doen.
Edit: Grappig om te lezen dat 3/4 andere games die tot nu toe in de comments zijn genoemd een paar van mijn favoriete games allertijden zijn, heb alleen Death Stranding nooit gespeeld.
Dead Stranding. Uiteindelijk ook nog geprobeerd op de Xbox en PC op een later moment, omdat ze daar gratis waren, maar nog altijd denk ik op een gegeven moment, waar ben ik nou mee bezig....
Hollow Knight. Ik kon maar niet wennen aan dat saven bij bankjes. Prima om moeilijke bazen steeds opnieuw te doen, maar niet om daarvoor steeds hetzelfde stuk level te doorlopen.
Hades. Iedereen was razend enthousiast. Heb het best wat uren geprobeerd maar ik zag het echt niet.
En Nier Automata. Heel lang geprobeerd maar ook dit pakte me om een of andere reden niet. Veel saaie quests en gevoelsmatig veel heen en weer lopen.