De Rondvraag: Welke game wil je leuk vinden, maar kan je niet inkomen?

Je kent het vast wel: die ene game komt uit, iedereen is er helemaal lyrisch over en de artikelen over deze titel vliegen je om de oren. Je gaat mee in de hype, je pakt de controller op en...je voelt het niet. Je snapt niet zo goed waarom iedereen uit z'n dak gaat. Spelen jullie wel dezelfde games? Nee, soms is een game simpelweg niet voor jou, ondanks het feit dat je maar al te graag ermee aan de slag gaat en je het keer op keer probeert. In de Rondvraag checken we in bij onze redactieleden: welke game wil je leuk vinden, maar kan je niet inkomen?

Claudia laat Horizon Zero Dawn links liggen

Horizon Zero Dawn, en het vervolg Horizon Forbidden West, zijn games waar ik maar niet in kan komen. En dat is frustrerend, want ik wíl ze leuk vinden. Het zijn kwalitatief sterke titels die eigenlijk perfect binnen mijn straatje zouden moeten passen. Een sci-fi actie-RPG met een sterke vrouwelijke hoofdrolspeler? Sign me the hell up! Bovendien zijn ze gemaakt door Guerrilla Games, een studio van eigen bodem die ik graag steun.

Toch klikt het simpelweg niet. Iets houdt me tegen om echt in de ervaring te duiken. Misschien is het de setting, misschien kan ik me niet goed relateren aan Aloy, of misschien voelt de combat voor mij gewoon niet lekker. Ik kan er mijn vinger niet precies op leggen, maar er mist iets. Misschien moet ik het over een tijdje nog eens proberen, wanneer ik in een andere headspace zit. Eén ding is zeker: ik geef het nog niet op.

Frietrick grunt zich een ongeluk bij elke The Witcher 3 sessie

"Oh my god, The Witcher 3 is zo GOAT!" Het is een uitspraak die je nooit over mijn lippen zult horen rollen. Hoewel ik CD Projekt RED absoluut een warm hart toedraag sinds men Cyberpunk 2077 rigoureus onder handen heeft genomen, kan ik nog steeds niet zeggen dat het Poolse powerhouse me warm weet te krijgen voor The Witcher 3: Wild Hunt. En geloof me, ik heb het echt geprobeerd. Meerdere keren.

En laat ik vooral de hand in eigen boezem steken. Het zal waarschijnlijk ook voor 99% aan mij liggen. Ik heb gewoon weinig geduld en dat is een eigenschap die niet lekker mixt met een open-wereld RPG waarin eindeloos ouwehoeren met NPC's nu eenmaal een groot deel van de game vormt. Maar goed, dat moet je ook in Fallout-games en GTA 5 en daar heb ik dan weer minder moeite mee. Dus ja, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik meer grunt geluiden maak dan Doug Cockle wanneer Roach weer eens een eigen wil lijkt te hebben of de 'roll, attack, roll, attack' combat me in de weg zit.

Nils had last van The Last of Us

Direct na de launch in 2013 werd Naughty Dog’s The Last of Us bestempeld als een van de beste games aller tijden. Een meesterwerk dat je gespeeld moet hebben; een parel in cinematische verhaalvertelling. En eentje waar je met zo min mogelijk context in moet duiken. Dus toen ik mijn PlayStation-vuurdoop startte, was The Last of Us een van de eerste titels die ik opstartte. En wat een absurde impact maakt die game met zijn epische proloog. In een kwestie van een halfuur zit je helemaal in het verhaal en heb je al een hechte band met de personages. Misschien is zelfs de eerste traan al gelaten.

En dan begint het echte werk. Langzaam verdween mijn enthousiasme om de game tot het einde door te spelen. Niet omdat het verhaal steken liet vallen, maar omdat The Last of Us is gebouwd op mijn minst favoriete gameplaymechanisme: stealth. Flesjes gooien, wachten tot de zombie afgeleid is en stilletjes wegsluipen. Het spijt me, maar ik kijk nog liever naar hoe de uren op een koekoeksklok wegtikken. Ik heb de game een oprechte kans gegeven en nog een uur of acht doorgezet, maar legde de game uiteindelijk gefrustreerd weg. Gelukkig is er tegenwoordig een The Last of Us-serie om toch het verhaal te ervaren.

Oorlog in een game vindt Wim best cool, maar Total War wat minder

Al van kinds af aan speel ik diverse strategiegames. Ooit begon ik met Age of Empires, de klassieke Command & Conquer games en diverse godgames uit de stallen van Bullfrog en Lionhead. Het waren schitterende tijden. Vandaag de dag krijgen we wat minder van dit soort titels voor onze kiezen. Een vaste factor die we nog steeds iedere paar jaar mogen verwelkomen is Total War van Creative Assembly, maar laat dit nu net een strategiegame zijn waar ik niet in kan komen.

Ik heb me al meermaals geprobeerd te verdiepen in de games. Sterker nog: ik heb er zelfs wat gerecenseerd in het verleden. Dit was ook om mezelf uit te dagen, want als je zo’n game gaat recenseren, moet je er wel even goed voor gaan zitten. Het resultaat blijft min of meer hetzelfde: ik kan waarderen wat men met de Total War-games probeert te doen, maar als je er een beetje vaardig in wilt worden, heb je geen tijd meer voor andere games. Dan geniet een ‘vlug’ potje Age of Empires toch mijn voorkeur.

Jolien komt maar niet in Starfield

Eén van mijn favoriete games aller tijden is The Elder Scrolls V: Skyrim. Ik heb er honderden uren in zitten en kon niet wachten om met Starfield aan de slag te gaan. Ik had al helemaal uitgedacht welke factie ik wilde kiezen en welke build het beste bij mij zou passen. Zelfs de dag van release had ik vrijgehouden om er direct in te duiken. Toch kwam ik er maar niet in. Tot op de dag van vandaag kan ik niet precies aanwijzen waar dat aan ligt.

Waarschijnlijk is het een combinatie van factoren. De technische problemen bij release, de controls waar ik maar niet aan kon wennen, vooral in het ruimteschip en het feit dat ik kort daarvoor mijn opa verloor aan kanker. Dat alles zorgde ervoor dat ik de game al snel links liet liggen en hem nooit meer heb opgepakt. Misschien geef ik Starfield ooit nog een tweede kans, maar voorlopig is mijn backlog meer dan gevuld.

Simon heeft veel respect voor andere Minecraft spelers

Vermoedelijk heeft elke inwoner van deze blauwe planeet ooit wel al eens van Minecraft gehoord. Deze enorm populaire speeltuin, die volledig uit blokjes is opgebouwd, biedt ongeziene vrijheid en eindeloze mogelijkheden. Ik heb intussen ook al een paar heel indrukwekkende dingen gezien in Minecraft en ik wil gerust toegeven dat ik onder de indruk ben van alles wat mogelijk is in deze game. Maar dat is ook zo een beetje het ding: ik kijk graag naar wat anderen hebben gemaakt… anderen die veel meer tijd, kennis en geduld hebben dan ik.

Om écht imposante dingen te kunnen maken in Minecraft, moet je eigenlijk bijna constant één of andere wiki naast je openzetten. Soms moet je om een simpel item te maken een hoop specifieke grondstoffen hebben, die ook niet altijd even makkelijk te vinden zijn én waarbij je het recept niet altijd kent. Jack Black sprak ooit de wijze woorden ‘first we mine, then we craft… let’s Minecraft!’, maar zo simpel is het dus niet hé! Ik verloor er al snel mijn geduld mee en gaf het op. Een simpel huisje bouwen lukt nog wel, maar een indrukwekkende achtbaan die onderweg muziek maakt zal er bij mij nooit komen. Respect voor alle creatieve zielen die er wél het geduld voor hebben!

De stoplichten staan op rood voor Hannah bij Cyberpunk 2077 en GTA

De beschrijving op Gameliner zegt het al: “Zeg je singleplayer open-world RPG's, dan zeg je Hannah”, dus wilde ik ontzettend graag Cyberpunk 2077 en de GTA-reeks leuk vinden. Een goede verhaallijn, ontzettend veel te ontdekken en verschillende speelstijlen die je helemaal zelf kan bepalen. Vooral de gure atmosfeer van Cyberpunk vind ik persoonlijk super tof en GTA is gewoon een klassieker, waar niemand een slecht woord over lijkt te hebben.

Dus waarom kom ik er maar niet in? Het antwoord is suf en simpel: ik heb een ontzettende hekel aan autorijden in games. Wellicht heeft dit te maken met mijn ontzettend slechte motorische vaardigheden: één obstakel en wees er zeker van dat ik er tegenaan rijd. Dan weer drie minuten proberen achteruit te rijden en weer volle bak ertegenaan. “Ja maar Hannah, je kan ook gewoon lopen.” Dat klopt, maar het haalt voor mij de immersie weg uit de game en duurt een heel stuk langer dan in games die niet gefocust zijn op auto’s. Laat mij maar lopen of geef me een paard. Een paar dagen geleden heb ik me ingeschreven voor autorijlessen… Laten we hopen dat dit beter gaat.

Bram hoopt ooit Minecraft leuker te vinden

Ik heb twee jongere broertjes. Zij gamen ook maar al te graag. Als we niet samen de slagvelden in shooters onveilig maken, dan zijn ze zelf aan de slag. M'n jongste broeder houdt van diepgaande singleplayer games met een duister randje. Mijn iets minder jonge broski houdt vooral van de massieve multiplayergames met grootse sandboxen of mogelijkheden om flink in te grinden. Ik ben dan ook enigszins jaloers op de affiniteit die hij heeft met Minecraft.

Vol trots laat hij zijn bouwwerk zien: een groots kasteel met allerlei toeters en bellen. Een slordige honderd uur heeft in de makelij gezeten en er komen nog genoeg uren aan om de binnenkant te decoreren. Ik heb Minecraft meerdere keren geprobeerd; zowel in Hardcore Survival als Creative Sandbox. De conclusie blijft helaas hetzelfde: ik verveel me de pleuris. Iets in mij is allergisch voor de totale vrijheid die je ontvangt. Ik heb geen zin om talloze uren in het ontgrendelen van nieuwe items te steken, maar daarentegen kan ik ook niet m'n creatieve ei kwijt, zoals ik dat bijvoorbeeld wel kan in een Zoo Tycoon of iets dergelijks. Nee, Minecraft en ik zijn nog geen gelukkig huwelijk, maar ik geef nog niet op!

Joey komt maar moeilijk in The Witcher 3: The Wild Hunt

Voor mij is die game The Witcher 3: The Wild Hunt. De game wordt online geprezen als een van de beste titels die er bestaat, maar tot nu toe heb ik mezelf nog niet zover gekregen om hem een eerlijke kans te geven. Ik heb meerdere keren geprobeerd een start te maken met het verhaal, maar iedere keer haak ik na een uur of twee weer af. Waar dat precies aan ligt, weet ik niet. De game heeft immers een prachtige wereld waar enorm veel te doen is, met immersieve combat en een goed verhaal. Het is zeker niet dat ik de game slecht vind, maar toch hoor ik bij die kleine groep die er nog geen tientallen of zelfs honderden uren in heeft gestoken. Dat moment zal waarschijnlijk nog wel komen, zodra de tijd rijp is.

Sommige games moet ik simpelweg op het juiste moment opstarten. Zo heb ik Cyberpunk 2077 inmiddels uitgespeeld, inclusief de DLC, en heb ik alle achievements behaald. Het is ondertussen een van mijn favoriete games geworden, waar ik een heleboel voor zou geven om deze weer voor een eerste keer te beleven. Toch heb ik ook die titel eerder al twee keer een kans gegeven, om er na een paar uur weer mee te stoppen. Soms kom ik er gewoon niet lekker in en is de timing misschien verkeerd, en dat heeft denk ik veel te maken met hoe ik me voel en wat ik daarvoor heb gespeeld. Ik wissel graag van genre en speel zelden direct meerdere games uit dezelfde serie achter elkaar.

Zo, dat zijn nogal grote namen. In welke geliefde game kon jij maar moeilijk geïnteresseerd raken? Laat het ons vooral weten in de comments! En laten we afspreken: mocht je iemand zien die jouw favoriete game hieronder benoemd? Vertel ze (op een zeer nette manier) wat ze missen!