Preview: Hands-on met Clive Barker's Hellraiser: Revival

Er zijn tegenwoordig maar weinig games waar ik echt, echt heel erg enthousiast van wordt. Begrijp me niet verkeerd, er komen genoeg games op mijn pad waar ik diepe appreciatie voor opbreng. Maar om nou te zeggen dat er tegenwoordig nog games zijn die me bijna tot het onredelijke aan toe obsederen, nee. Op een game na: Clive Barker's Hellraiser: Revival. En die obsessie is na mijn hands-on sessie bij Saber alleen maar groter geworden.

Happy are those who came to Saber's supper

En dat terwijl ik vorig jaar nog enigszins mijn twijfels had, die ik juist ook had gecreëerd na een hands-on ervaring met een vroege build van de game. Die twijfels maakte ik ook bij de aanwezige devs dit jaar duidelijk. Over de sfeer waren we het wel eens. Die zit er dik in. Maar de actie - een vrij integraal onderdeel van Hellraiser: Revivals gameplay loop - voelde destijds vrij undercooked. Het liet me met een bittere smaak achter. Geloof me, ik heb nog nooit zo gewenst dat een ontwikkelteam zich weet te herpakken.

Nu - iets meer dan een jaar later - lijkt die wens te zijn vervuld. Terwijl ik in gesprek raak met de Narrative Director (Anthony de Fault) en mijn twijfels openbaar, wijzen drie dingen mij erop dat de Hellraiser IP in goede handen is. Allereerst, Clive Barker verbindt zijn naam aan de game. Dat klinkt als marketing prietpraat, maar wie bekend is met de problematiek rondom Clive Barker en Miramax / Dimension Films - welke op een gegeven moment de Hellraiser filmrechten beheerden - weet ook dat Clive Barker het vertikt om zijn naam te verbinden aan projecten die niet in zijn visie passen.

Ten tweede, men heeft Doug Bradley aan boord weten te krijgen om Pinhead van een stem te voorzien. Ook hier zou de leek kunnen denken dat dit een no-brainer is, maar ook Bradley heeft diverse Hellraiser films aan zich voorbij laten gaan. De Fault verklaart tijdens ons gesprek dat Bradley om twee redenen tekende: Clive's betrokkenheid en de manier waarop Pinhead (en de andere Cenobites) een betekenisvolle rol in de game vervullen. Dat kun je als Narrative Director mooi op je CV zetten. En wat was het derde ding? De Hellraiser tattoos van Anthony. Dat soort inkt laat je alleen zetten als je echt om de franchise geeft.

Gameplay... such fertile ground for the seeds of torment

Maar goed, een leuk gesprek met de Narrative Director is niet per definitie een voorbode voor een puike gameplay ervaring. Het daadwerkelijk spelen van een demo, wel. Voor de gelegenheid werd deze gamescom demo - net als de demo van vorig jaar - in twee stukken verdeeld. Het eerste kwartier stond bol van de actie, gefaciliteerd door een villa vol Cenobite cultleden die koste wat het kost trachten te voorkomen dat je vertrekt met datgene wat zij het meest waardevol achten: de Genesis Configuration. Hiermee werd het toneel gezet voor een kakafonie aan melee-, vuurwapen-, en kubusgeweld. Hoewel gunplay nog steeds niet in de buurt kwam van top-tier first-person shooter niveau, voelde het al wel een stuk bevredigender aan dan de vorige keer dat Hellraiser: Revival me een huis vol BDSM-freaks in stuurde.

Dat gebrek aan shooter-finesse werd ruimschoots gecompenseerd door de combat functionaliteit van de Genesis Configuration, die al terende op diens eigen energiebron de protagonist de capaciteit biedt om bronnen van pijn te absorberen en projecteren. Tussen het wapengekletter door zoog ik de een na de andere bron van open vuur en scherpe objecten op, om deze met geweld richting menig antagonist te slingeren tot de bijbehorende Suffering-balk het voor gezien hield. Wat overbleef was een ruimte vol verkoolde en gespietste lichamen, sommigen nog smekend om meer pijn.

Toch is het niet louter grotesk, fysiek geweld wat Hellraiser: Revival voorschotelt. Naast first-person actie leunt men bij Saber ook op psychologische horror, waarbij men gretig gebruik maakt van Clive Barker's Hellraiser lore om de speler met regelmaat een mindfuck voor te schotelen. Al dolend door de Labyrinth verruilt Hellraiser: Revival fysieke pijn voor mentale, schietactie voor puzzel en cultleden voor inner demons. Wat de Cenobite cult ertoe drijft om je pijn te berokkenen is namelijk duidelijk vanaf het moment dat je met ze in aanraking komt, maar wat onze protagonist bezielt om zichzelf letterlijk en figuurlijk door de hel te sleuren, daar neemt Hellraiser: Revival heerlijk de tijd voor om dat te ontluiken.

Voorlopig oordeel van Patrick Meurs

Met nog iets meer dan een maand te gaan begint bij mij de suffering bijna ondraaglijk te worden, vooral nu Saber me weer eventjes heeft laten snuffelen aan datgene wat me te wachten staat met Clive Barker's Hellraiser: Revival. Hoewel de shooter elementen in mijn opinie absoluut nog steeds de achilleshiel van de game kunnen vormen, moet ik Saber wel alle props geven voor de verbeteringen die het hierin heeft doorgevoerd. Vooral het wielden van de Genesis Configuration gedurende chaotische vuurgevechten weet ruimschoots te compenseren.

De cherry on top blijkt wederom de psychologische mindfuckerij te zijn, waarbij Saber op magistrale wijze Clive Barker's lore weet om te zetten in horrorscenario's waar de Hellraiser-fan van het eerste uur alleen maar kippenvel van kunnen krijgen. Combineer een script waar Clive Barker persoonlijk voor instaat, het iconische stemgeluid van Doug Bradley als Pinhead en op de juiste momenten de klassieke Hellraiser soundtrack en Clive Barker's Hellraiser: Revival kan niet anders dan je laten huiveren tot diens release op 8 oktober.