Konami is de Keanu Reeves onder de AAA-uitgevers

Ooit was ‘ie hot en ineens was het klaar. Afgelopen. Hij was The One - The Golden Boy - en de hele wereld had het over zijn invloed in de industrie. Je hoefde zijn naam maar te noemen en iedereen wist waarmee hij geassocieerd werd. Hoe kon het ook anders, na het megasucces dat hem naar ongekende hoogte had getild. Maar die winning streak was op een gegeven moment afgelopen. De naam zag je steeds minder en als je ‘m zag, dan was deze verbonden aan een project dat niet echt kon rekenen op daverende recensies. Dames en heren, mag ik U voorstellen aan Konami, de Keanu Reeves onder de AAA-uitgevers.

Het is een geschiedenis waarvan de meeste boomers het verloop pijnlijk goed kennen. Konami was ooit die Golden Boy, een reus onder de uitgevers. Een topdog. Het had een catalogus waar je U tegen zei en stampte er ooit bangers uit waar decennialang over gesproken zou worden. Metal Gear, Castlevania, Silent Hill, zelfs zoiets simpels als Bomberman en Mega-Man roept bij menig dertiger/veertiger nostalgische gevoelens op. Hele generaties hebben hun liefde voor gaming te danken aan Konami en de fans hingen dan ook geruime tijd aan de voeten van hun idool. Konami was voor velen The One, zoals Neo in The Matrix.

Maar net als Neo leek Konami na verloop van tijd minder goed om te kunnen gaan met die titel. Waar Keanu Reeves als De Uitverkorene middels contractuele verplichtingen on-camera moest doen alsof hij niet in zichzelf geloofde, leek Konami in real life te zwichten onder de druk van diens godenstatus. Afijn, je kent de story arc van de Matrix wel. Wat je waarschijnlijk ook nog wel weet is dat Wunderkind Keanu na die iconische rol ineens zo goed als van het toneel verdween, op wat niet noemenswaardige projecten na. Oké, Constantine was best dope en je kunt wat vinden van The Day The Earth Stood Still, maar dat is het dan ook wel. Vanaf dit punt in deze opinie gaat de vergelijking tussen Keanu Reeves’ fictieve personage en Konami overigens mank. Waar Keanu Reeves zich ondanks alles blijft manifesteren als de nederigheid zelve, lijkt Konami juist het tegenovergestelde pad te bewandelen. Een meer Robert Downey Jr.-achtig pad.

Want waar Konami het afgelopen decennium met z’n gedachten heeft gezeten, mag God weten. Als een aan lager wal geraakte acteur met een drank- en opiaten probleem begint het een ruzie met één van diens grootste talenten (de waarschijnlijk ook niet zo gemakkelijke Hideo Kojima) en ineens lijkt men er een “fuck it all” mentaliteit op na te houden. Van al die franchises waar jarenlang een dikke goudader doorheen heeft gestroomd kiest men uitgerekend degene met klatergoud - Pro Evolution Soccer (later eFootball) uit om zich op te focussen en bij de rest wordt de mijn om onverklaarbare reden gesloten. Bij de Metal Gear mijn snapten we het nog wel na die Metal Gear Survive aanfluiting van ze. Maar de rest? Er viel geen touw aan vast te knopen.

We treurden dan ook jarenlang om onze geliefde franchises. Ons hart heeft gebloed voor Snake (in welke vorm dan ook) en dat dorpje uit onze rusteloze dromen, Silent Hill. We zijn geruime tijd bereid geweest om een persoonlijk bloedoffer te brengen voor een authentieke Castlevania ervaring. Je had ons waar je het hebben wilde, Konami, maar besloot in plaats daarvan de strijd aan te gaan met EA’s FIFA en je carrière in pachinko machines na te jagen. En wij, de fans die je jarenlang hebben aanbeden, werden achtergelaten met meer vragen dan antwoorden. Over die ruzie met Kojima gaf je geen uitleg. Over de bekoelde liefde voor je andere franchises repte je ook geen woord. Waarom? Geef ons toch… iets!

En ineens was ‘ie daar weer. Uit het niets. Gelijk Keanu die ineens weer bij ons binnenkwam met de John Wick serie, checkte ook “excommunicado” Konami weer in bij The Continental om te laten weten dat het weer meedeed. Silent Hill bleek Konami’s John Wick. De keuze om een Poolse outsider in te huren om je weer terug in de scene te krijgen was gedurfd, maar goed: no risk, no reward. Die ‘one shot, one kil’ leek een drijvende kracht te zijn achter de comeback arc waar nu over wordt gejubeld. Metal Gear krijgt weer liefde, zij het in een remake-vorm van Snake Eater. Silent Hill games staan na het succes van de Silent Hill 2 remake en het gedurfde Silent Hill f weer hoog op je to-do lijstje en zelfs Castlevania lijkt met Belmont’s Curse weer een authentieke toevoeging te krijgen. Konami’s back, baby! Een tikkeltje laat, maar dat is altijd nog beter dan nooit.

Het enige waar ik nu op hoop is dat Konami z’n mojo blijft houden en dat het niet te veel verzandt in het John Wick effect, oftewel rinse and repeat tot mensen vragen of je alsjeblieft wil ophouden. Wees als Keanu en be breathtaking. Blijf die gedurfde keuzes van het afgelopen jaar maken en doe af en toe eens iets geks. Begin eens met een moderne kijk op Parodius, als ik er een suggestie in mag gooien. Of luister naar onze achterban, die nu waarschijnlijk de commentsectie vult met ideeën. We zijn weer klaar om je te aanbidden, Konami. Maar laat ons nooit meer zo in de steek. Een keer was genoeg.