Preview: Lull: Rest After Crying - Een Lull-ige Little Nightmares bootleg

Als je Tarsier Studios iets moet nageven, dan is het wel dat het destijds met Little Nightmares een behoorlijke splash heeft gemaakt in het sidescrolling horrorgame genre. Net als Playdead dat met Limbo en Inside wist te doen. Die laatstgenoemde partij heeft sindsdien genoeg soortgelijke projecten van andere indie-developers voorbij zien komen, wat op zich helemaal niet erg is. Imitatie is immers de oprechtste vorm van vleierij. Maar Lull: Rest After Crying van het Japanse Tonkobitta - de game waar we nu even bij stil blijven staan - is meer dan een imitatie. Het is bijna een carbon copy van Little Nightmares en de vraag is of dat een positief iets is.

Littlest Nightmares

"Neem Six, vervang de gele regenjas voor een rood jurkje en hang een jankende baby op haar rug om het allemaal een tikkeltje uitdagender te maken", dat moet men bij het voor mij relatief onbekende Tonkobitta hebben gedacht. Wie de key art van Lull: Rest After Crying aanschouwt, ziet de onmiskenbare gelijkenissen meteen. Een meid met spillepoten en een typisch Japanse bob, het had zomaar een alternatieve skin van Six kunnen zijn. Hoe onorigineel het ook is, het heeft wel het gewenste effect. Het trekt de aandacht van Little Nightmares fans en net als ik zullen er genoeg mensen zijn die om die reden alleen als hebben besloten om het maar eens te wishlisten.

Of die wishlisting overeind blijft na het spelen van de demo, dat is nog maar de vraag. Tonkobitta biedt sinds afgelopen vrijdag een voorproefje aan, waarbij het de speler door een veel te herkenbare omgeving loodst, met als hoofddoel om er heelhuids uit te geraken. Volgens de omschrijving op de productpagina betreft het een mysterieze faciliteit waarin constant wordt gerenoveerd, wat in ieder geval al iets of wat van originaliteit biedt.

Daar moet aan getimmerd worden

Nu garandeert die originaliteit op zichzelf natuurlijk helemaal niets unieks en de demo van Lull: Rest After Crying is wat dat betreft ook niet bepaald flatterend op dat gebied. Beginnen met een krijsende baby doet vermoeden dat dit iets is wat je moet managen om ongeschonden progressie te boeken, maar vooralsnog doet de demo verder niets met die mogelijkheid. Toch een gemiste kans, als je het mij vraagt. Maar dat is uiteindelijk nog niks, want de echte teleurstelling volgt niet al te lang later.

Waar Tarsier namelijk glorieus wist te slagen in het introduceren van groteske, kind-onvriendelijke antagonisten die bij elke piep of kraak je overlevingskansen dramatisch reduceerde, slaat ook hier Lull: Rest After Crying de plank faliekant mis (no pun intended). Middels een beknopte tutorial leren we hoe we moeten sluipen, rennen en voorwerpen moeten verplaatsen, maar hoe we om moeten springen met menig groothoofdige klusjesman - waarvan je veronderstelt dat ze het verschil tussen een spijker of jouw kop niet zo belangrijk vinden - daar wordt geen woord over gerept. Achteraf met een reden, want deze "antagonisten" doen op een beetje duf voor zich uit staren zodra je passeert, helemaal niets. Gemiste kans nummer twee.

Beter scheef erin dan recht ernaast

Enfin, misschien dat Tonkobitta hier nog wilde plannen mee heeft en dat het eindproduct een stuk spannender uit de hoek komt. Tegen die tijd hoop ik ook dat het een keertje naar de controls gaat kijken, die dezelfde issues vertonen als Tarsiers inspiratiebronnen. Ergens gladhard naast springen is in Lull net zo gemakkelijk gebleken als in Little Nightmares en onbedoeld van een plank af donderen, omdat je een stapje te ver naar links of rechts hebt gezet is in 2.5D-land nog steeds een hekelpunt. Ergens hoopte ik dat Tonkobitta hier zou aantonen dat ze dat wel onder controle hadden, maar helaas.

Maar zoals ik al zei, wellicht dat het nog in de kinderschoenen staat. Het zou theoretisch gezien allemaal nog weggepoetst kunnen worden, gezien de game nog geen officiële releasedatum heeft. En laten we eerlijk zijn, een demo van vijf tot tien minuten is misschien ook veel te kort om er een goed beeld van te vormen. Ergens hoop ik dat dit het geval is, want diep van binnen ben ik altijd te porren voor een nieuwe Little Nightmares-ervaring, zelfs wanneer het een flagrante bootleg betreft. De laatste dertig seconden waren in ieder geval een stuk hoopgevender dan de viereneenhalve minuut die daarvoor wegtikte.

Voorlopig oordeel van Patrick Meurs

Tot op heden biedt Lull: Rest After Crying niet direct een reden om de game keihard in de pre-order te knallen, al zie ik de potentie absoluut. Ondanks het ontiegelijk hoge copy/paste gehalte heeft Tonkobitta wel iets om mee te werken, al is het nog maar de vraag in hoeverre men dat ook gaat doen. De huilende baby biedt een mogelijk interessante insteek voor stealth-secties en de krasse klussers hebben ook een vibe die mogelijk funest kan worden voor het imago van oude, kale doe-het-zelvers. Maar ja, de demo laat in ieder geval niets zien van de mogelijkheden om van Lull een unieke Little Nightmares kloon te maken. Toch Lull-ig.