Preview: Marathon - Een voorproefje met een bittere nasmaak

Toen Bungie in 2022 werd overgenomen door Sony, wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten. Een overname door een gigant als deze kan immers twee kanten op gaan, de lucht in of regelrecht richting de afgrond. Gelukkig heb ik een gezonde relatie met Sony, dus toen Marathon in 2023 werd aangekondigd kwam dat als een welkome verrassing waar ik veel hoop voor had. Een extraction-shooter van de makers van Halo en Destiny? Dat klinkt als een match made in heaven. De ontwikkeling van Marathon verliep echter niet zonder hobbels, maar toch heeft Bungie het voor elkaar gekregen om tot een concreet product te komen. Dat is in de huidige industrie al een prestatie op zich. Weet Marathon dezelfde magie op te roepen als Bungie's eerdere pareltjes? Op deze vraag gaan we antwoord geven na een weekendje testdraaien.

Hier hebben we lang op gewacht

Tijdens de Server Slam van dit weekend kregen we een uitgebreide speelsessie voorgeschoteld. Niet het volledige plaatje, maar wel genoeg om een eerste indruk te vormen. De Server Slam diende niet alleen als een voorproefje voor de spelers, maar ook als een warming-up voor Bungie richting de naderende release. Het was in ieder geval een goede test, want volgens SteamDB piekte Marathon op ruim 143.000 gelijktijdige spelers op Steam. Cijfers waarvan je servers gaan zweten, als je het mij vraagt. Een match was dan ook snel gevonden, want er was altijd wel iemand om mee te spelen. Het lijkt erop dat ze de stresstest goed door zijn gekomen, want een echt connectieprobleem was ver te zoeken. Klaar voor de grote menigte, denk ik? Als ik de online berichtgeving mag geloven, hebben ze wel nog wat kritiek te verwerken, mits ze daar nog genoeg tijd voor hebben.

Bij het opstarten van de game word je eerst in een tutorial gegooid die je op een verhalende wijze bekendmaakt met de controls. Het is een sterke introductie die je direct kennis laat maken met de belangrijkste gameplay-elementen en je zonder omwegen de actie in slingert. Wat meteen opvalt, is de artstyle waar Marathon zich mee onderscheidt. Spelend op mijn gloednieuwe krachtpatser van een pc moet ik zeggen dat de cartoony-futuristische stijl haarscherp, uniek en interessant oogt. Een artstyle als deze ben ik niet eerder tegengekomen en dat geeft de game zijn eigen identiteit. Die stijl is overigens volledig verweven in ieder hoekje en gaatje van de game; van de menu's tot de personages en omgevingsdetails, wat zich vormt tot één consistent en opvallend geheel.

Die futuristische artstyle is leuk, maar soms ook iets teveel van het goede. Vooral in de menu's slaat het net iets te ver door. Het cyberpunkachtige kleurenfestijn ziet er indrukwekkend uit terwijl je door de menu's scrolt, maar maakt het navigeren onnodig ingewikkeld. De menu's ogen druk en onoverzichtelijk, waardoor ik regelmatig met een denkbeeldig vraagteken boven mijn hoofd zat. Er is simpelweg teveel visuele tierelantijn aanwezig om alles snel te kunnen volgen. Misschien is het een kwestie van gewenning, maar op dit moment voelt het wat omslachtig. Dat gezegd hebbende, past de UI wel perfect bij de toon die de game neer probeert te zetten.

Een hoop flair, maar weinig variatie

Toen ik eenmaal bekend was met de basics, mocht ik mijn handen leggen op een eerste echte match. Ik kon kiezen uit zeven verschillende Runners Shells, elk met hun unieke vaardigheden. De een beschikt over schouderraketten, de ander kan zichzelf onzichtbaar maken. Vooraf had ik mijn bedenkingen bij deze vaardigheden, in een extraction-shooter staat er immers een hoop op het spel. Niet iedereen zal het waarderen om door een onzichtbare tegenstander te worden uitgeschakeld om vervolgens al je zuurverdiende loot te verliezen. Toch voelen deze gameplay-elementen in de praktijk verrassend goed. Ze geven Marathon juist karakter en zorgen ervoor dat de vuurgevechten nooit saai zijn. De verschillende Runners stellen je in staat om een eigen speelstijl te kiezen en helemaal op te gaan in je Runner Shell.

We mochten aan de slag met twee maps: Dire Marsh en Perimeter. Beide zijn degelijk opgebouwd en visueel fraai uitgewerkt, maar lastig van elkaar te onderscheiden. De sfeer en algehele feeling van de maps zijn redelijk gelijk aan elkaar, waardoor ik na een paar potjes soms even niet meer doorhad op welke map ik speelde. De maps missen een eigen identiteit, wat aanvoelt als een gemiste kans. Het boeide me niet echt welke map ik koos, terwijl ik juist graag een keuze wil hebben uit verschillende omgevingen die duidelijk van elkaar verschillen. Buiten een handjevol kleine in-game events gebeurt er weinig dat echt blijft hangen. Het was vaak een kwestie van loot verzamelen en vervolgens de dichtstbijzijnde exit opzoeken. Ook de PvE vijanden bieden te weinig variatie. Ze voelden zelden als een echte dreiging die je dwingt om strategisch na te denken over je volgende stap en voegen niet veel spannends toe aan de gameplayloop. Daardoor ontbreekt de spanning in de confrontaties.

Waar speel ik nou precies voor?

Eenmaal een paar potjes verder had ik een aardig beeld van Marathon. Het is een game waar ik vooraf enorm naar uitkeek, maar na deze eerste indruk blijf ik toch met een teleurgesteld gevoel achter. In een extraction shooter wil ik een duidelijk doel hebben. Ik wil spanning voelen en gepushed worden om veilig naar een extraction-point te komen, maar in Marathon mis ik dit volledig. Het zal me niet veel doen als ik de extraction niet weet te halen, want ik weet niet zo goed waar ik voor speel. Voor de loot die er te vinden is, haal ik mijn schouders op, naast wat upgrade- en salvage-items is er niet veel soeps waarvoor ik mijn leven op het spel wil zetten. Ik heb geen moment gehad waarop de adrenaline door mijn lijf gierde omdat ik iets bijzonders op zak had.

Marathon beschikt over een Factions-systeem, de ruggengraat van het progressiesysteem naast de reguliere levels. Door contracten te voltooien verhoog je je faction- en playerlevel en ontvang je uiteenlopende rewards. Het is een degelijk systeem, maar mist samen met de gameplayloop de aantrekkingskracht die me telkens opnieuw achter mijn bureau laat kruipen. Het kan zijn dat Bungie ons weet te verrassen met een enorme lading aan content bij release, maar een eerste indruk weegt zwaar. En die voelt vooralsnog wat aan de slappe kant.

Gelukkig is er één aspect waar Bungie nog altijd in uitblinkt: gunplay. Net als in Halo en Destiny voelen de vuurgevechten vloeiend, responsief en krachtig aan. Ook in Marathon is het een waar genot om een kogel te mogen lossen. Je hebt de keuze uit een ruim arsenaal aan wapens, van pistolen tot automatische geweren en shotguns die stuk voor stuk krachtig aanvoelen. De TTK (time to kill) is goed gebalanceerd en zorgt samen met het brede scala aan verschillende Runners en vaardigheden voor dynamische gevechten die duidelijk het design-DNA van Bungie dragen.

Voorlopig oordeel van Joey Visser

Vooral na alle verwachtingen en de naam die de game draagt, had ik net iets meer verwacht. Marathon beschikt over de blauwdruk van een goede extraction-shooter met zijn sterke visuele identiteit, geweldige gunplay en unieke gameplayelementen, maar mist vooral diepgang, spanning en een duidelijk doel. De beschikbare loot is niet memorabel, de PvE vijanden vormen amper een dreiging en de maps gepaard met beschikbare activiteiten zorgen niet voor een blijvende indruk. In een game als deze zoek ik naar de drang om koste wat het kost te overleven om die ene zeldzame vondst thuis te brengen, maar die vonk ontbreekt op dit moment nog. Hopelijk weet de volledige release deze alsnog te ontsteken, want de potentie is er zeker. Er lijkt nog wat werk aan de winkel voor Bungie te zijn om dit volledig te benutten.