Code Vein II - Mask of Idris review - Meer van hetzelfde

Aan het begin van dit jaar bracht Bandai Namco Code Vein II uit, een sequel op de gelijknamige game uit 2019. Ik ga nooit beweren dat beide games perfect zijn, maar ik heb wel respect voor wat de ontwikkelaar hier heeft gemaakt. Twee entertainende Soulslikes met kleurrijke anime-visuals: count me in! Code Vein II heeft nu de grote Mask of Idris-uitbreiding gekregen die ons nog eens poogt te overhalen om de game opnieuw op te starten… en dat is exact wat ik deed de voorbije dagen. Is het de moeite waard om Code Vein II opnieuw op te starten voor Mask of Idris?

Nieuwe realiteit, nieuwe tijdlijn

We reizen ditmaal naar de ‘Forsaken World’, een soort ‘verzameling’ van werelden die eigenlijk niet hadden mogen bestaan (als gevolg van al je tijdreisavonturen). Als je het ‘Luna Fraterna’-einde hebt bereikt en Valentin eerder al hebt geholpen in zijn questlijn, dan heeft hij een extra klusje voor je. Hij vraagt je om af te reizen naar deze Forsaken World om op onderzoek uit te gaan: wat is er hier eigenlijk precies aan de hand en vormt deze verlaten wereld een bedreiging voor ons? Dat wil dus wel zeggen dat deze uitbreiding post-game content is, aangezien je het hoofdverhaal moet hebben uitgespeeld om hem op te starten.

Twee nieuwe personages/partners worden geïntroduceerd: je maakt bijna direct kennis met Liv Voda, Valentins zus. Ze is absoluut niet op haar mondje gevallen en heeft een best explosief karakter. Daarnaast is er ook Lou MagMell, al is het niet de Lou MagMell die je kent uit de basisgame. Deze Lou ziet er wat anders uit dan je gewend bent, maar ze is nog steeds even mysterieus en enigmatisch. Bovendien lijkt ze jou niet in de Forsaken World te willen: wat is daar allemaal aan de hand? Het is eigenlijk een soort bonusmissie die losstaat van het hoofdverhaal: een leuk extraatje, maar zeker geen must.

Meer Code Vein II, letterlijk

De gameplay is in de basis exact hetzelfde gebleven. Het is dus nog steeds een Soulslike, al blijft de moeilijkheidsgraad wel een pak lager liggen dan andere games in het genre. Het ‘probleem’ dat ik een beetje had met deze uitbreiding, ligt hem in het feit dat ik mijn personage moest gebruiken waarmee ik indertijd de basisgame had uitgespeeld en alle trofeeën mee had behaald. Lees: mijn personage was ‘overpowered’ en bijgevolg miste deze DLC eigenlijk wat uitdaging. De makers lijken dit wel te beseffen, want in de Forsaken World wordt je levensbalk gehalveerd. Zo proberen ze je toch een beetje (artificieel) te verzwakken, maar het blijft allemaal (op één baasgevecht na) niet bijster moeilijk.

Nog een reden waarom het allemaal niet zo uitdagend is: de meeste baasgevechten zijn reskins van eerdere bazen (uit de basisgame), dus je kent waarschijnlijk de patronen nog wel. De laatste baas is hierop de uitzondering: deze is nieuw én is de grootste uitdaging van de hele DLC. Ook narratief gezien is dit het hoogtepunt van deze verhaallijn. Wel krijg je nieuwe blood codes om mee te experimenteren (gelinkt aan de twee partners die ik hierboven besprak). Zo is er toch wat nieuws om mee te experimenteren, want elke blood code vraagt om een andere speelstijl.

Ook anders: het leveldesign. Deze DLC is een stuk lineairder dan de basisgame. Het ‘Elden Ring’-principe is hier vervangen door rechttoe-rechtaan levels waarbij je van A naar B gaat (met uiteraard de obligatoire zijgangetjes hier en daar). Zo ligt Mask of Idris meer in lijn met hoe de eerste Code Vein in elkaar stak en op zich is dat eigenlijk niet verkeerd. Na al het ‘openwereldgeweld’ van de basisgame, was het een aangename afwisseling.

Niet alles heeft een prijskaartje

Tegelijk met Mask of Idris, is ook versie 2.0 van de game verschenen en die is volledig gratis voor alle spelers. Die update voegt onder andere The Age of Harmony toe, waarmee je na het einde van de game opnieuw met je partners op pad kunt. Die partners hebben korte extra missies gekregen, al moet je hier echt niet veel van verwachten. Een fetch-quest met wat nieuwe dialoog: that’s it. Niet zo heel speciaal dus. Daarnaast is er Trials of Remembrance, een ‘boss rush’-modus waarmee je extra cosmetische items kan vrijspelen. Dit is dan wél wat leuker, al blijft het eerder een leuke bonus. Moet je hiervoor per se de game opnieuw opstarten? Waarschijnlijk niet.

De Mask of Idris-uitbreiding zelf is echter niet gratis: je kan hem alleen spelen als je de Deluxe-versie van de game hebt. Stel dat je dus alleen de basisgame hebt, dan dien je voor €25 de Deluxe-upgrade te kopen, die je de DLC geeft en wat extra outfits. Mask of Idris zelf is ongeveer vijf uurtjes lang, wat ik toch eerder aan de korte kant vind. Er zit weinig uitdaging in en weinig nieuwe dingen. Of dat prijskaartje deze DLC waard is, is iets wat je voor jezelf zal moeten uitmaken.