Als ik denk aan John Carpenter, dan denk ik aan een van de beste filmmakers die op onze aardkloot rondhuppelt. Hij liet ons een duistere kant van het surbaanse leven zien in Halloween, ging volledig tekeer In the Mouth of Madness en zorgde voor complete wantrouwen naar je medemens in The Thing. Het nalatenschap van Carpenter is er eentje die voor altijd gaat nagonzen in de historie van de mens. De filmindustrie heeft hij gedomineerd en nu gaat de beste man op zoek naar sidequests. Met de hulp van Focus Entertainment en Saber Interactive kan hij een item van de bucketlist strepen: een bloedeigen game op de markt uitbrengen. Maar als je denkt dat John Carpenter's Toxic Commando veel te maken heeft met de bewezen creativiteit van de Amerikaanse producent, dan heb je het goed mis. Het gaat namelijk om een dertien in een dozijn zombie-shooter wiens inventieve risico's niet altijd even lekker uitpakken. Waar ik precies naar verwijs? Start de jeep maar op en tour met mij door deze toxisch review.
Daar kan je gif op innemen
In John Carpenter's Toxic Commando volgen we een viertal aan huurlingen: Walter, Astrid, Cato en Ruby. Onderweg naar de nieuwe cliënt wordt duidelijk dat ze een belangrijk pakketje dienen te leveren voor een mooie som van 250,000 dollar. Voor elk? Daarover valt te discussiëren, maar voorlopig krijgt niemand een cent. Tijdens het autoritje botsen de Commando's namelijk met de lokale bevolking en die zijn omgetoverd tot gruwelijke monsters. Onze protagonisten weten maar ternauwernood te overleven, maar verliezen tegelijkertijd wel het felbegeerde pakketje én raken ernstig geïnfecteerd. Hun cliënt, een oude onderzoeker genaamd Leon (niet de roundhouse-trappende superagent) weet ze te redden, maar eist wel verdere samenwerking om deze catastrofe een halt toe te roepen.
Dus zo ga je John Carpenter's Toxic Commando in. Het collectief aan zeurende, klagende, oneliner-spuwende premiejagers gaat op diverse missies om ervoor te zorgen dat deze infectie lokaal blijft en niet wordt uitgebreid naar de rest van de wereld. Ze dienen het pakketje opnieuw samen te stellen, zodat ze uiteindelijk de confrontatie aan kunnen gaan met de Sludge God. Focus Entertainment en Saber Interactive marketeren de game als een throwback naar de jaren 80-films. Een zogeheten 'buddy-movie vibe met over-de-top humor' en actievolle set-pieces. Scheldwoorden, beledigingen en een 'well that just happened'-attitude vormen het gros van de verhalende ervaring.
Ik ga heel eerlijk zijn: het heeft me werkelijkwaar geen enkel moment weten te boeien. Het narratief is verschrikkelijk ongeïnspireerd en de personages zijn tenenkrommend. Begrijp me niet verkeerd: ik kan enorm genieten van een campy horror-cliché. Maar daarvoor heb je de nodige charme, enthousiaste voice-acting en grote persoonlijkheden voor nodig. Denk aan performances van Bruce Campbell, Vincent Prince of Robert Englund. Daar komt de cast van Toxic Commando niet bij in de buurt. De game heeft daarentegen wel de presentatie op orde met de nodige sync-beats en de 'bigger than life'-presentatie, maar weet het verder geen passende invulling te geven.
Bloodrunner
Nou ja, qua verhaal en interesse in diens wereld weet Toxic Commando niet te overtuigen. Wellicht gewoon even het verstand op nul en die controller oppakken, misschien komt er wat moois uit. Samen met de Gameliner-crew trokken we te velde en laden we de HUB in. Patatrick mauwend over de friendly fire, ik lekker mopperend over het dialoog, Joey zeurend over mijn gezeur en Frietrick slaakte sporadisch een 'lezduit' eruit. Zooitje ongeregeld, maar we kwamen toch een heel eind. Mede omdat de kern-gameplay van Toxic Commando stevig staat.
Het heeft niet per se de beste gunplay die je in een shooter gaat treffen, maar het voldoet. De wapens tonen visuele feedback, bokken als een hengst en laten impactvolle gaten achter. Waar Toxic Commando vooral mee weet te imponeren, is het formaat van het arsenaal. Van elk soort wapentuig (op de sniper na) zijn meerdere varianten te vinden en deze kan je dan ook helemaal pimpen met diverse soorten attachments, scopes, skins en andere foefjes. Het zorgt voor zinvolle progressie, want je kan je favoriete schietding tot in de puntjes aanpassen. Dit zien we in Call of Duty's Gunsmith, maar ik had niet dezelfde soort diepgang hier verwacht. Al maakt betere wapens in je handen de willekeurige rommel die je in een level vindt wel een beetje zinloos, maar daarover snel meer.
Want eerst wil ik nog even blijven hangen bij de combat van deze game. Naast het reguliere schietgeweld krijg je de keuze uit vier soorten classes: Defender, Medic, Operator en Striker. Ze doen niet bijster unieke dingen, maar je krijgt wel toegang tot een skill-tree die tot veertig levels diepgaat. De Defender en Medic kan je omtoveren tot ware chirurgen die het team in leven houden, terwijl de Operator met diens drone en de Striker met z'n handcannon juist extra wandelende kadavers uit de weg ruimen. Wel zo handig, aangezien Saber Interactive's Swarm Engine soms je scherm overlaadt met bijtgrage lijken. Algemene perks, zoals extra kogels en snellere herlaadtijden, stomen je klaar voor de hogere moeilijkheidsgraden, waardoor het ook echt nut heeft om te investeren in je load-out.
Maar waar John Carpenter's Toxic Commando vooral in uitblinkt, is hoe het diverse systemen uit andere games van Saber Interactive opnieuw weet in te zetten. Ja, de zombies komen massaal op je afgerend door de Swarm Engine, maar wist je dat er ook een heuse realistische voertuigsysteem aan te pas komt? Mocht je bekend zijn met Snowrunner en Mudrunner, dan weet je dat Saber Interactive de nodige kennis van simulatiegameplay in de garage heeft staan. Dit zetten ze opnieuw in, maar dan in een actievol jasje. De vele voertuigen in John Carpenter's Toxic Commando zijn van levensbelang, omdat ze je mobiliteit, items en bescherming bieden. Maar ja, je kan niet doodleuk met een jeep door een moeras crossen. De blubber houdt je tegen en dan zal je met een trekhaak jezelf uit de smurrie moeten hijsen. Het geeft de combat en co-op gameplay van deze first-person shooter een extra laag interactiviteit die het goed kan gebruiken.
I Wanna Be Sedated
Gelukkig heeft Toxic Commando de nodige actiegameplay-systemen in huis, want de ervaring leunt er behoorlijk op. Tijdens de meerdere sessies bleek dat de ruggengraat van de ervaring te zijn en de reden dat onze party toch nog even bleef doordrukken tot de laatste missie en een aantal replays van de eerdere campaigns op de hogere moeilijkheidsgraad. Kijk, we weten allemaal wat Toxic Commando heel graag wil zijn. Zeggen we het tegelijkertijd? Het begint met Left en eindigt op 4 Dead. Het hanteert dezelfde audio-cues, probeert de focus te verleggen op samenspel en heeft de zogeheten 'special infected' die een bepaalde afhankelijkheid creëren. Het volgt de bekende formule volgens het boekje, alleen dan veel minder gedenkwaardig. En als dat nou de enige zonde zou zijn, dan hadden we niet veel te klagen. Maar ja, je ziet hieronder nog een paar alinea's staan, hé.
De designkeuzes die Saber Interactive verder maakt pakken namelijk niet altijd even goed uit. In Toxic Commando spelen de missies zich af in semi-open-wereld achtige gebieden. De spelers krijgen de keuze om meteen naar de main objective te haasten, maar de kans bestaat dan dat je met te weinig materialen niet goed voorbereid te werk gaat. De wereld heeft namelijk diverse points of interest, waar je nieuwe wapens, verse ammunitie, een soort kristal-eenheid voor permanente upgrades en zogeheten 'Spare Parts' kan verzamelen. Vooral het laatstgenoemde is vaak enorm belangrijk, want met deze punten repareer je turrets, valstrikken en andere defensieve opties voor de eindsprint in een missie.
Je wordt dus min of meer geforceerd om deze uitstapjes te maken, maar het probleem hier is dat deze locaties vrijwel nooit interessant zijn. Het is typisch kopieer-plakwerk, waarbij de verschillende kampen, bunkers en dergelijke eigenlijk functioneren als dertien in een dozijn. Zelden kom je daadwerkelijk prikkelende locaties tegen en de vermoeidheid slaat dus snel toe. Missies worden onnodig lang en als je dus op die hogere moeilijkheidsgraad speelt, dan heb je vrijwel geen keuze om die omweggetjes over te slaan.
Het helpt verder ook niet dat de missies an sich weinig variatie te bieden hebben. Het komt er vaak op neer dat je ergens een bepaald item moet hebben of schermpje moet aantikken, om vervolgens tijdens het einde van de campaign een specifiek gebied met hand en tand te verdedigen. Soms is het een verdedigingsmissie met een healthbar op een specifieke deur geplakt, soms moet je simpelweg overleven: maar het is wel constant hetzelfde liedje. Er zijn weinig missies in John Carpenter's Toxic Commando die daadwerkelijk met een fris idee aan komen zetten. Tel daarbij op dat je maar acht levels plus de tutorial te spelen hebt en dan ben je toch snel uitgekeken zonder dat je gemakkelijk een voltooide delegatie voor de geest kan halen.
Technisch venijnig, Waltuh
Het is jammer dat de semi-open-wereld levels maar weinig herinneringswaardige locaties uit de hoge hoed durven te toveren, want visueel kan John Carpenter's Toxic Commando er met vlagen prima uitzien. Vooral de omgevingen en items zien er keurig uit, terwijl het meestal een prima framerate weet aan te houden, ook als er honderden zombies op je scherm worden geworpen. De technische staat van deze shooter is orde en dat mag ook wel een pluspunt zijn in deze moderne tijd. Al heb ik wel m'n twijfels bij de overvolle UI die jou om de haverklap komt vertellen welke speciale zombies je hebt afgeslacht, wat je teamgenoten aan het doen zijn en welk vaardigheden klaarstaan om ingezet te worden. Het is soms een tikje druk en ik hoef niet per se een 'legendarische zaadzoeker' genoemd te worden, wanneer ik een paar XP-collectibles van de map pluk.
Zoals ik eerder al vermeldde, werd ik deze review bijgestaan door de Gameliner-crew. Joey en Frietrick speelden op hun pc's, terwijl Patatrick op de PlayStation 5 aan de slag ging. En zoals je bovenaan ziet, ben ik een van de weinige gamers die nog optimaal gebruikmaakt van zijn Xbox Series X. Vooraf had ik al bepaalde doemgedachtes over dit scenario. Ik heb wel vaker cross-play uitgetest tijdens een review en zeker pre-launch gaf dat vaak nog vet veel problemen. Niet in Toxic Commando. We konden allemaal op onze eigen platform aan de slag en de game draaide daar zijn verrotte hand niet voor om.
Is alle techniek spik en span? Nee, zover kan ik niet gaan. Iets ingewikkeldere zaken, zoals de AI van je bot-teamgenoten, vallen door de mand. Ja, dit is misschien een mooi moment om het te benoemen, maar mocht je van plan zijn deze co-op shooter alleen te ervaren met de behulp van de AI-teamgenoten, dan raad ik dat af. Zoals onze hoofdredacteur het al mooi zei, toen ik volledig de grond in werd gemept door een zware jongen: ze stonden erbij en ze keken ernaar. De handelingssnelheid is bijzonder matig en ze zijn niet in staat met veel objecten de interactie op te zoeken. Je kan ze niet achter het stuur zetten, ze klikken geen computerschermen aan en ze maken zelfs geen gebruik van de nodige exotische wapenrij. Op de Normal-moeilijkheidsgraad kom je er nog wel mee weg, maar het moment dat je de Hard- of (god forbid) Very Hard-modus probeert met deze computergestuurde nietsnutten, dan kan je al vroegtijdig de missie staken. Dit is een van de zeldzame momenten dat ik nog liever willekeurige gabbers online aanraadt boven de bots.
