Super Meat Boy 3D review - Nieuw, maar ook kwaad bloed

Ik draag de originele Super Meat Boy een warm hart toe. De snoeiharde 2D-platformer van Edmund McMillen (The Binding of Isaac, Mewgenics) groeide uit tot een indiegame-icoon. Als een ware Xbox Live Arcade-must play stond het vaak te pronken in de digitale bibliotheek van menig Xbox 360-liefhebber. De invloed van Super Meat Boy is niet te onderschatten. Kijk maar naar award-winnende releases zoals Celeste, en je ziet dat de design-filosofie nog altijd potten (en controllers) weet te breken. Dat maakt deze review van Super Meat Boy 3D ook zo verdomde lastig, want ik kan maar moeilijk negeren wat het origineel bracht en wat deze 3D-versie daarentegen in de vleesmaler gooit.

Niet voor Meat-jes

Voordat we op de zaken vooruit lopen, laten we even bekijken wat Super Meat Boy 3D te bieden heeft. Je speelt als de eeuwige goedzak die nooit opgeeft: Meat Boy. Zijn vriendinnetje is voor de verandering weer eens ontvoerd door Dr. Fetus en het is aan onze vlezige vriend om haar te redden. We hebben geen wapens tot onze beschikking, maar we zijn wel kampioen in razendsnelle platforming. Dit brengt ons naar diverse werelden die allemaal zijn opgebouwd om achtervolgers neer te maaien, op te blazen of in de hens te zetten. Maar geven we op? Van je lang zal ze leven niet! Super Meat Boy 3D is wat dat betreft een throwback precisieplatformer: makkelijk om op te pakken, maar moeilijk om meester in te worden. Je zit zo in de actie en kan binnen no-time progressie boeken, al moet je de nodige uren investeren om deze game echt te kunnen afvinken.

Edmund McMillen heeft niks met de creatie van Super Meat Boy 3D te maken, maar Team Meat en Sluggerfly weten hier en daar wel de blauwprint van het origineel over te nemen. Ik doel hier niet op de gameplaysystemen (daarvoor straks meer), maar op de beschikbare content en de persoonlijkheidstrekjes van het origineel. Om te beginnen heb je weer te maken met een Light- en een Dark World. De reguliere levels vallen onder de Light World, maar mocht je een waanzinnige tijd neerzetten, dan krijg je toegang tot de Dark World-variant. Oftewel: de extra moeilijke levels speel je vrij door simpelweg het origineel heel goed uit te spelen. Wellicht kost dat je de nodige inspanningen, wat je terugziet in de bloederige sporen in de bekende paden en natuurlijk de samenvatting die tientallen Meat Boy's tegelijkertijd een poging zien wagen.

Daarnaast is er voor de achievement hunter ook genoeg te doen. Super Meat Boy staat natuurlijk bekend als één van de meest belachelijk moeilijke games om 100 procent uit te spelen. De 3D-versie zet deze nalatenschap vrolijk voort. Mocht je dus denken dat je je plicht hebt gedaan na het zien rollen van de credits en het verzamelen van de collectibles, dan zeg ik: think again. Super Meat Boy 3D verwacht dat je alle werelden uitspeelt zonder ook maar één keer dood te gaan. Ja, ook de Dark World-levels. Dus mocht je jezelf duizenden keren tegen de muur willen gooien, dan heb je voldoende bakstenen om te koppen in Super Meat Boy 3D.

Sjofel Meat Boy

Super Meat Boy kent een tijdloze art style die nog steeds aangenaam is om naar te gluren. Goedkoop, maar op een charmante manier. Super Meat Boy 3D daarentegen ziet er niet bijster bijzonder uit. De audiovisuals wisselen een beetje af tussen compleet degelijk en niet al te best. Je ziet de gebreken terug in de animaties van de personages en vooral de personages die je later ontgrendelt zijn hier schuldig aan. Ieder level heeft een pleistertje en als je die over de finishlijn weet te sleuren, speel je op een gegeven moment nieuwe personages met hun eigen gimmicks vrij. Ik was in eerste instantie enthousiast om als Ed de Zombie door een paar levels te racen, maar toen ik zag dat hij eigenlijk één animatie heeft (een eeuwige jog en that's it), werd ik nou niet per se geprikkeld om verder te grinden voor alle extra personages.

Afijn, dit zijn kwaaltjes die je makkelijk kan accepteren mits je hier een fijne performance voor terugkrijgt. Maar, en je voelt het al aankomen, daar is geen sprake van. Ik speelde Super Meat Boy 3D op de Xbox Series X en ook hier slaat de Unreal Engine 5-vloek toe. Dat je in een grootse RPG soms moet inleveren op de framerate is al irritant genoeg. Maar in een rappe platformer, zoals Super Meat Boy 3D, valt het eigenlijk niet goed te praten. De framerate in dit soort games is heilig en hoort in ieder geval stabiel te blijven, maar in de levels waar meer gaande is, lever je echt op performance in. Dit resulteert in een aantal extra doden op je naam en wanneer het niet zozeer aan jezelf ligt, maar de framerate die een snoekduik neemt, dan zondig je als Super Meat Boy-opvolger zijnde. Dit is namelijk niet tough but fair.

Dan kunnen we net zo goed even de controls erbij pakken. Er is namelijk een vreemde input-delay op te merken. Als je Meat Boy opdraagt om een rechterafslag te nemen, dan duurt dat toch net even langer dan je zou willen. Het kan zijn dat dit een kinderziekte is die komt kijken bij de eerder benoemde performance-issues, maar het resultaat blijft hetzelfde. Super Meat Boy 3D voelt niet heel responsief en dat is jammer, want in een game waar je het loodje in een vloek en een zucht legt, moet de speler zo veel mogelijk handvaten hebben om deze uitdagingen te overwinnen. De controls die niet soepel meewerken, zijn dus een doodsvonnis.

Blinde paniek

Tot slot komen we bij het grootste verkooppunt van deze platformer: het gebruik van 3D-perspectieven. Ja, ik heb het 'beste' voor het laatste bewaard. Oh (Meat) boy, waar moeten we eens beginnen. 3D-platformers staan er berucht om dat ze een stuk lastiger zijn om te ontwikkelen. In 2D ga je naar links, rechts, boven en beneden. Daar valt goed rekening mee te houden wanneer je een level in elkaar knutselt. Het draait om twee assen en dus heb je vier mogelijke richtingen; acht als je ze combineert. In 3D heb je drie assen en oneindige mogelijkheden aan richtingen. En nu denkt Sluggerfly daar eventjes een Super Meat Boy-game uit te kunnen draaien.

Je merkt dat dit niet optimaal werkt op allerlei verschillende manieren. In 3D gaat het strakke leveldesign simpelweg verloren. Er is geen uitgestippeld pad dat spelers onder de knie dienen te krijgen. Je kan veel makkelijk wegkomen met shortcuts, je hebt soms niet meteen een idee waar je naartoe moet sprinten en de gehele flow wordt uit het level getrokken. Vaker wel dan niet waren de uitdagingen van de levels te omzeilen. Je kan bijvoorbeeld net een stukje grond vinden waar je eigenlijk niet op hoort te staan. Het is bijzonder eenvoudig om grote stukken met een klein beetje moeite te skippen. De pacing komt er stevig onder te lijden. Super Meat Boy draaide om snelheid en timing; allebei zijn te verwaarlozen door het 3D-effect. Het komt daarom niet als een verrassing dat de beste levels in Super Meat Boy 3D voortkomen uit een 2D-perspectief.

Daarnaast heb je natuurlijk het welbekende gevaar met 3D: het inschatten van je sprongen wordt een stuk lastiger. In games met een lager tempo en meer tijd om bedachtzame trucjes uit te voeren, kom je hier makkelijker mee weg. Niet in Super Meat Boy 3D. Je gaat als een dolle en het is soms ronduit onmogelijk om te zien waar je ter aarde stort. Niet alleen zijn de landingen regelmatig listig om te spotten, maar de 3D-omgevingen faciliteren ook veel bijkomende ongemakken. De camera die in de weg zit, alledaagse voorwerpen die door het diepteverschil hinder veroorzaken, van die hele specifieke hoeken in de omgeving waar je achter blijft haken, enzovoorts. Het is alsof je broekzak in de keukenla blijft haken.

Het zijn van die momenten, waarvan je weet dat de ontwikkelaar niet de bedoeling had je ermee lastig te vallen. Ik klaagde niet wanneer ik met mijn gezicht in een kettingzaag viel of een sprong verkeerd timede. Maar het 3D-effect zorgt ervoor dat de wereld zelf begint tegen te werken en daar is moeilijk de lol van in te zien. Tijdens mijn speelsessie met Super Meat Boy 3D ben ik eerlijk gezegd amper boos geworden. Misschien groei ik eindelijk als persoon (noot Rudy: lol, nee), maar de logischere reden: ik was niet geïnvesteerd. De game toonde aan niet alleen mij van het leven te beroven op de 'eerlijke' manier, maar dat het mij vooral tegenwerkte dankzij de makken van het 3D-design. Ik kon, ondanks de leuke momenten hier en daar, niet meer achter Super Meat Boy 3D staan. Ik zag de credits voorbij rollen en weet je waar ik aan dacht? Misschien moet ik eens binnenkort het origineel opstarten.