De Rondvraag: Wat is jouw favoriete DLC ooit gemaakt?

Frietrick brak met liefde zijn anti-DLC pact voor Cyberpunk 2077: Phantom Liberty

Deze keuze is voor mij heel gemakkelijk en wel om de volgende reden: ik speel nooit DLC. Noem het een aandachtsspanne issue of een backlog induced probleem, maar ik kom na het zien van credits eigenlijk nooit terug naar een game zodra ik deze heb uitgespeeld. Als ik er klaar mee ben, ben ik er ook klaar mee. Als de ontwikkelaar per se had gewild dat ik dat vitale stukje informatie omtrent het plot nog had meegekregen, dan had men dat maar in de base game moeten stoppen. Daar ga ik niet extra voor betalen.

En toen was daar ineens Cyberpunk 2077: Phantom Liberty. Toegegeven, het kreeg in eerste instantie dezelfde anti-DLC behandeling van me. Ik was klaar met V en Johnny Silverhand en zat niet direct op een verlenging te wachten, maar een korte speelsessie tijdens gamescom deed me voorzichtig van mening veranderen. Dat Phantom Liberty de hoeveelheid gameplay zo enorm zou uitbreiden, was voor mij uiteindelijk toch de reden om deze DLC tijdens een sale aan de basegame toe te voegen en daar heeft deze choomba tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad.

Ook Joey verblijft het liefste langer in Cyberpunk 2077: Phantom Liberty

Je zult het niet geloven, maar daar komt 'ie weer: Phantom Liberty van Cyberpunk 2077. Deze game duikt inmiddels in bijna ieder antwoord van mijn rondvraag op, maar dat komt omdat hij gewoon zo goed is. Bij release was het nog een ander verhaal, maar na de vele updates van ontwikkelaar CD Projekt RED heb ik me uiteindelijk ook met basegame geweldig vermaakt. Toch werd ik pas echt verrast door de kwaliteit van de Phantom Liberty-uitbreiding. In deze DLC krijg je toegang tot een volledig nieuw gebied, Dogtown, dat zich duidelijk weet te onderscheiden van de rest van Night City. Daarnaast biedt de uitbreiding een ijzersterk verhaal waarin je volledig wordt meegesleept. Zoals je misschien wel weet is Idris Elba van alle markten thuis, ook hierin zul je hem zien verschijnen. De DLC is geen kleine speler, want Phantom Liberty is al snel goed voor zo'n 25 uur aan extra content. Als je van de basegame hebt genoten en de DLC nog op je lijstje staat, raad ik echt aan om eraan te beginnen.

Ik heb het normaal niet zo op de DLC's. Om de een of andere reden houd ik het meestal bij de basegame en voel ik weinig tot geen drang om uitbreidingen aan te schaffen. Vaak vind ik ze simpelweg te duur voor wat je ervoor terugkrijgt. Uitbreidingen voegen vaak maar een paar uur aan content toe, terwijl je voor dezelfde prijs een geheel andere game had kunnen kopen. Phantom Liberty is voor mij echt de uitzondering op die regel. Deze uitbreiding voelt niet als een kleine toevoeging aan het verhaal, maar als een volwaardig nieuw hoofdstuk dat op sommige momenten zelfs sterker is dan de basegame zelf. Het is een van de weinige DLC's waar ik geen genoeg van kon krijgen. Vaak haal ik een DLC alleen in huis als het nodig is om alle achievements te kunnen behalen, maar in dit geval waren de achievements het laatste waar ik aan dacht.

Hannah is niet bang voor een beetje magie in The Sims 1: Makin’ Magic

Als kind was ik al gefascineerd door alles wat spooky en duister is. Een DLC die perfect inspeelde op die fascinatie was The Sims 1: Makin’ Magic. In deze uitbreiding kon je allerlei toverspreuken leren en via een gat in de grond afreizen naar Magic Town.

Dit kleine stadje had slechts drie bewoonbare huizen, maar voor mij waren vooral de community lots het hoogtepunt. Zo was er Clowntastic Land, met een clownachtbaan die werkelijk angstaanjagend was. De hele sfeer van die plek voelde ijzingwekkend en vreemd, zelfs voor iemand die normaal gesproken niet bang is voor clowns. Op een andere lot, Vernon’s Vault, is het skelet Bonehilda de conciërge, kun je in een griezelige achtbaan stappen en magische trucs uitvoeren in ruil voor MagiCoins. Die unieke sfeer en activiteiten had ik graag teruggezien in latere Sims-games, zoals deel 2.Hoewel er in The Sims 2 ook magie voorkomt, wordt die verspreid over meerdere DLC’s toegevoegd en is de sfeer een stuk minder spooky. Vooral de inwoners van Strangetown had ik graag een uitstapje naar Magic Town zien maken.

Simon vraagt vriendelijk om de BioShock Infinite DLC te spelen

De BioShock-trilogie is waarschijnlijk mijn favoriete gametrilogie óóit en mijn persoonlijke hoogtepunt hierbij is het slotstuk, BioShock Infinite. Ja, je kan discussiëren dat de eerste game eigenlijk de beste is, maar de reden waarom Infinite toch voor mij de kroon krijgt, is mede te danken aan de DLC. Dan heb ik het niet over ‘Clash in the Clouds’ (best aardig, maar niet zo speciaal), maar wél over de tweedelige ‘Burial at Sea’-uitbreiding. De basisgame van BioShock Infinite blies me al van mijn sokken, maar deze DLC had nog één laatste mindf*ck in petto.

In Burial at Sea keren we terug naar Rapture, de onderwaterwereld die we kennen uit de eerste game. Booker en Elizabeth, de hoofdpersonages uit de basisgame, worden in een totaal nieuwe film-noir setting gedropt en ze moeten een vermist meisje gaan zoeken. Deze DLC barst van de sfeer, is bij momenten best creepy en het verhaal heeft een paar verrassingen voor je in petto. Het einde is dan misschien ietwat controversieel bij de fans, maar voor mij was het één van de meest pakkende ‘de-cirkel-is-rond’ momenten die ik ooit heb meegemaakt in een game. Spelen die handel!

Wim beukt er op los in The Kaito Files

Ik ben persoonlijk geen groot liefhebber van DLC. Ik koop niet vaak een DLC voor een game en wacht meestal GOTY-versies af om de volledige ervaring te krijgen. Soms kan je echter niet wachten met een game, een gevoel wat mij bekruipt wanneer Ryu Ga Gotoku een nieuwe titel uitbrengt. De avonturen van Yagami in de twee Judgment games zijn op zichzelf al ijzersterk. In het geval van Lost Judgment kregen we nog een DLC, waarin we middels een nieuw verhaal in de schoenen van Kaito stappen.

In de Judgment games is Kaito de rechterhand van Yagami. Als ex-Yakuza heeft hij nog wel alle kenmerken van een gemiddeld Yakuza-lid: een grote, brede vent met een opvallende kledingstijl en een kop waar je in eerste instantie voor terug zou deinzen. The Kaito Files doet wat ontroerende zaken uit Kaito’s verleden uit de doeken en geeft ons meer inzicht in het personage. Daarnaast is Kaito zijn vechtstijl lomp en bruut in tegenstelling tot Yagami zijn opties. Met deze DLC ben je ook weer een paar uurtjes zoet. Een uitmuntende uitbreiding die écht wat toevoegt aan de franchise.

Claudia werd een vampier in The Elder Scrolls V: Skyrim - Dawnguard

De Dawnguard-DLC voor Skyrim is wat mij betreft nog altijd de beste DLC ooit gemaakt. Vampiers fascineren me al sinds mijn jeugd, vooral vanwege de vele manieren waarop ze in verschillende media worden neergezet. Geen enkele interpretatie is hetzelfde, of het nu gaat om hun uiterlijk of hun krachten. In Skyrim vind ik dat ze een bijzonder sterke en interessante versie hebben neergezet.

In Dawnguard kun je kiezen: sluit je je aan bij de Dawnguard om Harkon te stoppen, of kies je de kant van de vampiers? Mijn keuze was in elke playthrough uiteraard dat laatste. De verhaallijn zit goed in elkaar en de vampierkrachten voegen echt iets toe aan de gameplay. Maar laten we eerlijk zijn: het absolute hoogtepunt is natuurlijk dat je goth baddie Serana als companion krijgt.

Jolien kiest voor Dark Souls: Artorias of the Abyss

Oef, beste DLC? Dat is een lastige. De meeste DLC waar ik ervaring mee heb zijn de vele uitbreidingspakketten van De Sims, maar die laat ik deze keer even buiten beschouwing. Eerlijk is eerlijk, ik vind het al een prestatie als ik een game überhaupt uitspeel, dus DLC laat ik vaak links liggen. Toch is er één uitbreiding die ik wél heb gespeeld en die echt indruk op mij heeft gemaakt. Een tijdje geleden daagde Bram mij uit om de Soulsborne-games een kans te geven. Zo begon mijn avontuur met Dark Souls. In het begin vond ik het verschrikkelijk, maar zodra het eenmaal klikte, was ik verkocht.

Tijdens mijn eerste playthrough belandde ik vrij toevallig in de Artorias of the Abyss-DLC en wat een ervaring was dat. De setting, de sfeer en vooral de bosses maken deze uitbreiding onvergetelijk. Gevechten tegen Artorias, Manus en Kalameet behoren voor mij tot de beste boss fights ooit. Vooral Artorias blijft me bij. Zijn verhaal en de invloed die hij heeft op de wereld van Dark Souls geven de DLC extra gewicht en maken het gevecht des te indrukwekkender. Hoe vaak ik eraan moest geloven voordat ik de DLC uitspeelde laat ik even in het midden, maar één ding is zeker: het was het absoluut waard.

Bram denkt nog graag terug aan Dark Souls III: The Ringed City

Het is kennelijk een redelijk controverse mening, maar ik kan dus enorm genieten van een sterke expansie. Met DLC's zoals Cuphead - The Delicious Last Course, Resident Evil 4 - Seperate Ways, DOOM Eternal - The Ancient Gods en vele andere heb ik onwijs veel plezier beleefd. Echter, als we het hebben over de beste DLC's ooit gemaakt, dan denk ik al snel aan het werk van Fromsoftware. Mocht je bekend zijn met hun games en er dusdanig van genieten, dan weet je dat de uitbreidingen goud waard zijn. Dark Souls: Artorias of the Abyss, Bloodborne: The Old Hunters, Elden Ring: Shadow of the Erdtree; je ziet een duidelijk patroon in kwaliteit.

Mijn keuze valt dan ook op een geliefde entree in de Soulsborne-serie. Na de 'prima' release van Ashes of Ariandel leek het eventjes dat de derde game ging aflopen met een sisser, maar niks is minder waar. Dark Souls III: The Ringed City is de ultieme climax van de Dark Souls-games. Het bevat de allerbeste eindbazen in de reeks, het toont op fantastische wijze alles waar de franchise voor stond en qua lore was het een definitief einde voor de Dark Souls-serie. Toen deze content in 2017 kwam te verschijnen (en we dus niet wisten dat Elden Ring de Soulsborne-franchise naar nieuwe hoogtes ging tillen) voelde dit als een prachtig afscheid vol passie en memorabele momenten.

Ga jij ook voor Cyberpunk 2077: Phantom Liberty of een Soulsborne-DLC? Of heb je een uniek antwoord voor ons klaar? Laat ons vooral weten wat jouw favoriete DLC is!