Ik ben stiekem verliefd op Pokémon Champions

Ja, geen Mario Kart World, Donkey Kong Bananza of Metroid Prime 4 worden op dit moment gespeeld. Ik verlies mezelf in de wonderlijke wereld van competitieve Pokémon. Is dit een totale verrassing? Nee, dat dan weer niet. Ondanks dat Nintendo en ik een hiaat hebben gekend, keek ik nog altijd met een schuin oog naar wat Pokémon aan het doen was. Terwijl ik in de hbo-schoolbanken mezelf de pleuris verveelde in de workshops over 'welke kleur persoonlijkheid heb jij', had ik meer interesse in de andere geuren en kleuren van de pocketmonsters. Pokémon Showdown, de gratis browser battle simulator gemaakt door en voor fans, werd dan ook in fases dagelijks opgestart.

Competitieve Pokémon is een diepgaand schaakspel, waarbij elke pion kan worden omgetoverd tot een koningin, mits je tactiek klopt. Het is een waar genot om aan de tekentafel te zitten, je Pokémon uit te kiezen, zorgen dat ze fantastisch samenspel vormen en vervolgens op je plaat gaan bij de eerste drie potjes. Terug naar stap één. Maar op een gegeven moment heb je het door. Je weet precies wat jij aan je team hebt en hoe je je opponent kan verrassen. Als je eenmaal verzeilt raakt in deze Scorbunny-hole en je merkt op hoeveel systemen deze gameplay rijk is, dan kan je urenlang aan je strategie sleutelen en alsnog het idee hebben dat je alleen de oppervlakte tot je hebt genomen.

En ja, ik geniet van de competitieve gameplay. Je opponenten lezen als een open boek en vervolgens zien hoe jouw strategie grandioos goed uitpakt; dat zijn manieren om je dopamine omhoog te laten schieten. Maar weet je wat ik nog het allerleukste vind aan Pokémon Champions? De terugkeer van bekende digitale vrienden. Begrijp me niet verkeerd, in mijn tocht naar de Master Ball Rank doe ik er alles aan om de overwinning over de streep te trekken, maar gebruik ik daarvoor de optimale teams? Nee, dat dan weer niet. Sterker nog, soms heb ik het idee dat ik mezelf tekort doe door specifieke Pokémon in één team te proppen. Maar toch blijf ik het doen, want nostalgie is voor mij een grote factor in het plezier dat ik beleef.

Charizard, Venusaur, Gengar, Steelix en anderen zijn dan wellicht geen S-tier, maar ik ken ze door en door. Zij gaan voorop in de strijd, zoals ze dat al sinds de jaren 90 voor mij deden. Pokémon Champions doet me denken aan de tijd dat ik samen met mijn broertjes Pokémon Colosseum en Pokémon Battle Revolution speelde. Waar we ook onze eigen Mons via de DS en Game Boy overdroegen. Champions doet mij realiseren dat ik het toch stiekem heb gemist. Deze fictionele beestjes stonden altijd voor mij klaar in mijn kindertijd en zelfs na lange afwezigheid voelen het nog steeds als boezemvrienden waar je na één belletje meteen op kan bouwen.

Is Pokémon Champions perfect? Neen. Is de game voor iedereen weggelegd? Bij lange na niet. Is het een van de fijnste free-to-play games die ik heb opgestart? Reken maar van yes. Ik heb jarenlang geoefend en langs de kant gekeken hoe deze competitieve multiplayer werd uitgespeeld. Maar de komende jaren ben ik niet simpelweg een toeschouwer. Ik ben klaar om mijn innerlijke Wolfey Glick los te laten en mee te doen in de Big League. Maar goed, voordat we zover zijn: tijd om eerst flink wat potjes te grinden! Gotta win 'em all.