Krijg jij ook meteen een glimlach op je gezicht als je terugdenkt aan die goeie oude tijd?
Stel je voor: het is zaterdag. Je fietst naar de Free Record Shop of Music Store om eindelijk dát ene album op te pikken waar je weken naar hebt uitgekeken. Of je pakt op donderdag snel het fysieke Top 40-blaadje mee om te spieken hoeveel plaatsen jouw favoriete hit is gestegen.

Of dacht je aan de vrijdagmiddag/-avond? Met je vingers strak op PLAY + RECORD bij de radio voor de Top 40 of de Ben Liebrand Minimix. En maar hopen dat die dj op tijd zijn bakkes hield voor het nummer begon.
En wie herinnert zich het videotheek-ritueel nog? Urenlang langs de schappen struinen, twijfelen welke film je wilde kijken, of werd het toch die dagfilm van 7,50 gulden, en 'm de volgende dag gehaast terugbrengen om geen boete te krijgen!
/s3/tark/images/NH/201111/04/1540973.jpg)
Omdat we er toen écht wat voor moesten doen, voelde de beloning zó magisch.
Begrijp me niet verkeerd: de luxe van nu is fantastisch! Geen gedoe met krasjes op je cd's of banden die vastlopen, maar gewoon direct streamen via Spotify. Geen ritjes door de regen naar de videotheek, maar direct onbeperkt Netflixen vanaf de bank.
Technologie maakt ons leven bizar makkelijk. Maar het contrast blijft bijzonder: vroeger leefde je maanden toe naar één release, nu vliegen de films, games en muziek je om de oren. Je backlog wordt langer en langer!
Wat is jouw verhaal?
1. Wat van vroeger mis jij stiekem het meest? Welk gevoel of ritueel zou je zo terug willen en waar heb je de leukste herinneringen aan?
1. Welke moderne luxe zou je echt NÓÓIT meer willen inleveren?
Laat als je wilt ook even weten uit welk bouwjaar of welke 'era' jij komt — superleuk om te zien hoe ieders herinneringen verschillen!
Ik herinner me inderdaad dat ik m’n moeder vroeg of ze liedjes wilde opnemen als ze opkwamen. En dan was idd al de eerste halve minuut voorbij. En in t weekend met de top 40 kon je dat idd wel plannen een beetje. Ik kocht van mn zakgeld ook vaak singles of verzamelalbums. Eerst op cassette en iets later op CD. Yabba Dabba Dance. Einde basisschool ging ik van top 40 dance muziek naar de Thunderdomes.
Ik keek als kind altijd naar de mini playback show en daar kon je zo’n rode radio winnen. Ik wilde die toen altijd hebben en kreeg toen een keer voor de communie geloof ik zo’n kleine rode draagbare cassetterecorder met microfoon en de cassette techno trance 2 ofzo. Lekker bouncen buiten.
Anyway ik mis vooral de beperktheid aan informatie. Nu weet je alles al van te voren. Je maakt beslissingen op basis van wat je leest en en ziet online. Vroeger ging je voor t schap staan. Onder in de Huls (oud warenhuis in Doetinchem) spelletjes proberen en dan kreeg je eens per jaar ofzo een spel. Je wisselde games uit met elkaar. Zelfde geldt voor films. Je genoot er meer en langer van.
Alleen bij muziek heb ik dat minder. Vind t wel lekker dat je een speellijstje kan maken, zonder lastige capriolen op je driecdwisselaar.