Baku Baku en het drama van Dublin - een ode aan middelmatige games

Het is 1 september 2001 en onze woonkamer zit helemaal vol. Iedereen is gekleed in het oranje en het ruikt naar allerlei soorten Axe deodorant. Er heerst een feeststemming. Het is mijn verjaardag en ik vier mijn feest.
Het Nederlands elftal speelt een ‘do or die’ wedstrijd tegen Ierland om mee te mogen naar het WK voetbal van 2002 voor mannen. Mijn puberende vrienden en ikzelf zijn vol vertrouwen. Onze voetbalhelden (Jaap Stam! Ruud van Nistelrooij!) zullen dit varkentje vast wel even wassen.

Alleen, de sfeer slaat snel om. Op de door mijn ouders gehuurde, enorme breedbeeldtelevisie (het nieuwste van het nieuwste van die tijd!) zien we een draak van een wedstrijd. Uiteindelijk scoren de Ieren. En Nederland niet. Een enorme ramp: we gaan niet naar het WK. (al wisten we toen nog niet dat er 10 dagen later een veel grotere ramp plaats zou vinden..)

Veel bezoekers druipen snel af. Het wordt leeg in de kamer. Alleen mijn beste vrienden blijven nog over. Om ons af te leiden van de teleurstelling, sluit ik mijn SEGA Saturn aan op de tv. Voor mijn verjaardag heb ik de puzzelgame Baku Baku gekregen. Een simpele en middelmatige Puyo Puyo kloon. Maar wel een aansprekende game met dieren en fruit die ook mijn niet-gamende vrienden snel snappen. En snel lol in krijgen. Met veel plezier spelen we de gehele verdere dag. De fatale kwalificatiewedstrijd verdwijnt al snel op de achtergrond. Ook de dagen en weken erna blijven ze komen om het spel samen te spelen. Na school, in het weekend, uiteindelijk ook sochtends vóór het eerste lesuur. We zijn nog jong en hebben tijd en energie genoeg.

Ik kijk met veel genoegen terug op die periode in mijn leven. Een periode waarin het middelmatige Baku Baku een mooie, verbindende rol speelde. En tevens die broodnodige vrolijke tegenhanger bleek voor het naargeestige 9/11.

Aan welke middelmatige game heb jij juist hele fijne herinneringen?