kingoftherain's Super Famicom box art top 10

In Maurice z'n Video Game Addict Anonymous item vertelde ik dat ik een verzameling heb van Japanse games, met name vanwege de box art. Zoals wel meer hobby's en verzamelingen, begon dat met een aankoop voor de grap. Op een webshop kwam ik een mooi uitziend exemplaar van Final Fantasy VI tegen voor de Super Famicom, oftewel de Japanse Super Nintendo. Final Fantasy VI is mijn favoriete video game aller tijden, dus het leek me gewoon leuk om die te hebben. Korte tijd later vond ik nog drie andere Japanse spellen, ook weer voor de Super Famicom. Vanaf dat moment was het hek van de dam. Ondertussen heb ik er alweer veel te veel en voor allerlei consoles en handhelds, tot de WonderSwan Color aan toe.



Ik ben de taal niet machtig, dus buiten simpele platformers kan ik de games niet echt spelen. Maakt niet uit, want ik vind het gewoon leuk om ze te verzamelen. In dit artikel wil ik even focussen op een paar van mijn favoriete Super Famicom box art. Daarbij beperk ik het tot de spellen die ik op het moment daadwerkelijk in mijn collectie heb. Oh, en mocht je je afvragen hoe ik de spellen zou moeten kunnen spelen, veel van de handhelds zijn regiovrij. Daarnaast heb ik ook een Super Famicom en een Japanse Nintendo 64.



Een paar dingen zullen je onmiddellijk opvallen. Ten eerste zijn de verhoudingen van de doosjes anders. Zo zijn ze iets breder dan Super Nintendo doosjes, maar wat minder hoog. De diepte is dan weer wel gelijk.



En waar de Amerikaanse en Europese doosjes altijd in landschap formaat werden gepresenteerd, oftewel horizontaal, zag je in Japan een hoop doosjes die juist in portret formaat werden uitgebracht, dus verticaal. Aan de ene kant erg cool, aan de andere wat chaotisch.



Wat je ook opgevallen zal zijn, is dat de Japanse doosjes het volledige oppervlak voor de art gebruiken en niet van die zwarte randen hebben. Het zorgt er gewoon voor dat het er veel mooier uitziet allemaal. Ik stop alle spellen die in kartonnen doosjes zitten sowieso in box protectors, van die stevige plastic hoezen waardoor ze beter beschermd worden. Het ziet er daardoor ook wat glimmender uit.



In tegenstelling tot Amerikaanse Super Nintendo spellen, zien de Japanse cartridges er qua vorm hetzelfde uit als onze Europese. Ze passen er ook gewoon in, omdat het hetzelfde aantal pins gebruikt, maar door de lockout chip kun je ze niet afspelen. Je kan ze dan weer wel in een Amerikaanse Super Nintendo steken en spelen, maar daar moet je wel een paar stukjes plastic voor wegvijlen. Bij de mijne had een vorige eigenaar dat al gedaan, dus dat was makkelijk.



Afijn, hieronder vind je mijn top 10 mooiste Super Famicom box art. Ik heb er net iets meer dan veertig, dus ik moest er driekwart van wegstrepen. Daardoor zitten er een paar spellen, zoals de Japanse versie van The Legend Of Zelda: A Link To The Past (Triforce Of The Gods), niet tussen. Jammer, want een paar spellen waar ik wel wat over wilde of zou kunnen vertellen hebben de final cut dus niet gehaald. Ook heb ik de Japanse versies van Super Metroid en Kirby Super Star nog niet, anders zouden die ongetwijfeld in de lijst staan. Hopelijk in de toekomst. Voor nu moeten we het doen met deze tien spellen.

10 – Super Street Fighter II: The New Challengers



Ik ben al jaren fan van de Street Fighter reeks. Bij een vriend speelde ik Street Fighter: The World Warrior op de Super Nintendo, samen met zijn twee broertjes. De verliezer moest de controller doorgeven aan de volgende. Op de één of andere manier kreeg geen van de drie het ooit voor elkaar om de code in te voeren om mirror matches te kunnen spelen. Als ik langs kwam, was dat het eerste dat ik moest doen, of ik nou kwam om te gamen of niet. Niet veel later kocht ik zelf Super Street Fighter II: The New Challengers, de laatste versie van de game die op de Super Nintendo verscheen. Die kostte me toen HONDERDZEVENTIG gulden!!! De verkoopster bij Bart Smit attendeerde me er voor de zekerheid op dat het niet 70 gulden was, maar 170. Ik had het gezien en ging ermee akkoord. Niet alleen had dit spel de vier boss karakters erbij, maar ook nog vier nieuwe personages, waaronder mijn geliefde Cammy, die al snel mijn main werd in de franchise. Ik vind haar move set, bestaand uit voornamelijk kicks, gewoon tof. Ook niet vervelend om naar te kijken, trouwens.

Het leuke van de Japanse box art vind ik dat het verdacht veel lijkt op de film poster van Street Fighter II: The Animated Movie uit 1994. Daarin komen alle zeventien de karakters voor uit Super Street Fighter II Turbo, dus ook Akuma. Gouki voor vrienden.



9 – Far East Of Eden Zero



Heel eerlijk? Ik kan je niets over dit spel vertellen, buiten dat het een turn-based JRPG is. Het staat natuurlijk niet voor niets in deze lijst vanwege de art, maar ik heb ‘m ooit gekregen van een vriend die twee jaar geleden is overleden en daardoor heeft het een extra speciaal plekje in mijn collectie. De reden dat hij het me heeft gegeven was ook omdat hij wist dat ik dit spel nog een keer wilde hebben, dus daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor.

Op zich is de cover redelijk basic. Een paar anime karakters die rustig staan. En dat is het. Maar ik vind het gewoon prachtig getekend en de donkerblauwe randen aan de zijkanten die naar paars neigen doen het gewoon voor me. Soms is simpel net zo effectief.

8 – Tales Of Phantasia



Best wat gaming reeksen begonnen op de 16-bitter van Nintendo. Zo ook de Tales serie. Het spel kwam erg laat uit voor dat apparaat, een half jaar voor de release van de Nintendo 64 in Japan, en dat is goed te zien. Het spel ziet er echt super uit. Dat niet alleen, ook de box art doet aan een watercolour painting denken. Alle andere doosjes hebben natuurlijk ook dat de art over de volledige voorkant staat, maar bij dit soort plaatjes vind ik dat echt de perfecte keuze. Het spel kreeg daarna nog drie of vier remakes, dus ze wilden echt dat je dit op een moment in je leven zou gaan spelen. Er worden de laatste jaren weer Tales remasters uitgebracht, dus er zal er vanzelf ook wel eentje van Phantasia komen.

7 – Super Mario: Yossy Island



De Mario franchise was tijdens de eerste twee generaties best een bende, naamsgewijs. Super Mario Bros. en Super Mario Bros. 3 zijn redelijk identiek, maar verder? Hoo-boy! Het is denk ik wel redelijk bekend dat de Super Mario Bros. 2 die wij kennen niet het origineel is. De Japanse Super Mario Bros. 2 leek qua uiterlijk erg veel op het origineel en werd daar uitgebracht voor de floppy-based uitbreiding, de Famicom Disk System. Het spel werd aangeduid als te moeilijk voor Westerse gamers en er werd verzocht om een andere game te maken voor ons n00bs. Het resultaat werd onze versie van Super Mario Bros. 2, een bewerking van de Japanse game Doki Doki Panic. Deze was ook door Nintendo gemaakt en daardoor erg makkelijk aan te passen. Vier jaar later werd ons door Super Mario AllStars de echte Super Mario Bros. 2 voorgeschoteld onder de naam The Lost Levels. In Japan was het natuurlijk precies andersom. Die hadden hun eigen Super Mario Bros. 2 op Super Mario Collection (zelfs die naam is anders) staan, met daarop ook onze neppe versie, maar dan getiteld Super Mario USA. De Japanse versie van Super Mario World had als ondertitel Super Mario Bros. 4, iets wat ik me nog kan herinneren uit magazines uit die tijd. In de Westerse versies is die ondertitel verwijderd, want consistentie is voor losers. Het vervolg, Super Mario World 2: Yoshi's Island, heeft ook weer net een andere naam, zoals je aan het begin van deze entry gezien zal hebben. Echt, ik vind dit soort dingen gewoon fascinerend.

Japanse doosjes zijn wel vaker bijzonder kleurrijk en dat is hier heel goed te zien. Ik heb soms het idee dat bepaalde kleuren gewoon niet tot nauwelijks op Westerse box art voorbij kwam. Alsof het stoerder moest, edgier. Super Mario World 2 staat bekend om z’n crayon-achtige in-game visuals en dat wordt op de box art mooi afgebeeld. Het geeft het geheel een speels karakter.

6 – Seiken Densetsu 2



Of, zoals we het hier kennen, Secret Of Mana. Dit was de eerste game die ik kocht voor mijn Super Nintendo, waar bij aankoop Super Mario AllStars en Starwing bij zaten. Grappig genoeg heb ik het spel gekocht op basis van een review van De Telegraaf, geschreven door ene Alex Roos. Er zaten geen screenshots bij, maar de omschrijving sprak me gewoon aan. Blij mee, want het werd uiteindelijk mijn #2 favoriete game aller tijden. Daarbij is het één van de weinige Squaresoft RPG's die in Europa uitkwam, terwijl we destijds veel klassiekers, zoals Chrono Trigger, Final Fantasy III (VI) en Super Mario RPG, hebben moeten missen. Tegenwoordig zijn die allemaal ook hier speelbaar op de één of andere manier, maar dat was in die tijd nog geen zekerheid.

De benaming van de reeks is ook een beetje een zooitje. Seiken Densetsu betekent zoiets als Legend Of The Holy Sword. Het eerste spel van de serie verscheen op de Game Boy, maar kreeg zowel in Amerika als Europa een andere naam, en zelfs die waren niet hetzelfde. De Amerikaanse naam was Final Fantasy Adventure, waarschijnlijk omdat de Final Fantasy reeks daar wél bekend was. Oftewel, hoe kunnen we zo makkelijk mogelijk cashen? In Europa kreeg het een hele andere naam, namelijk Mystic Quest. Niet moeilijk genoeg? Een paar maanden later bracht Squaresoft nóg een spel uit genaamd Mystic Quest, ditmaal op de Super Nintendo. Dit was een turn-based JRPG voor beginners, terwijl Squaresoft geen enkele van hun andere turn-based RPG's in Europa heeft uitgebracht. Lekker logisch...

De box art is een prachtige versie van het titelscherm van het spel. Alleen de muziek ontbreekt. Het doet meteen denken aan die “You can't hear pictures” meme, want als ik de art zie, dan hoor ik het wel degelijk. Dit was voor mij ook de eerste keer dat ik Square’s ‘vogels op het titelscherm’ in actie zag. Moet je maar eens op letten. Daar hebben ze nogal een handje van.

Mocht iemand trouwens weten hoe het tegenwoordig met Alex Roos gaat, dan hoor ik het graag...

5 – Dragon Quest III: The Seeds Of Salvation



Technisch gezien is dit een remake. Het origineel was namelijk een Famicom game, de Japanse NES. Het is blijkbaar ook een belangrijk spel in de reeks, aangezien de HD-2D remaster hiervan de eerste was die uitkwam, nog vóór die van Dragon Quest I en II.

Net als Final Fantasy is dit een reeks die we in eerste instantie hebben moeten missen. Om die reden werd Dragon Quest VIII bij ons uitgebracht als Dragon Quest, zonder romeins cijfer. In Amerika was de serie juist bekend als Dragon Warrior. Om het makkelijk te maken, zullen we maar zeggen. Ondertussen hebben we de telling omarmd en wachten we met smart op Dragon Quest XII, maar er zijn nog genoeg goeie spellen in de reeks die het spelen waard zijn.

Ik vind de groen/blauwe kleur op het doosje echt prachtig. De verdere art is een beetje anders dan anders. Vaak heb je karakters die naar voren kijken of in actie poses, maar Erdrick hier zit meer in een positie dat hij iets in de verte in de gaten houdt, alsof hij zijn aanvals strategie aan het bepalen is. Erg tof gedaan.

4 – Illusion Of Gaia



Misschien dat je beter bekend bent met de titel Illusion Of Time. Zo is dit spel namelijk bij ons verschenen. In zowel Japan als Amerika heet het Illusion Of Gaia. Waarom wij dan weer zo speciaal zijn, geen idee. Dit is ook zo'n spel dat in elke regio een totaal andere box art heeft. Dat gebeurt niet vaak. Meestal zijn die van Amerika en Europa gelijk, al zag je in de PlayStation en PlayStation 2 perioden juist vaak dat de Japanse en de Europese hetzelfde waren en dat de Amerikaanse box art afweek. #vageshit

Dit is best een toffe game, maar kent behoorlijk wat depressieve momenten. Nu ik erover schrijf, wil ik het eigenlijk nog wel eens doorspelen. Grappig genoeg heb ik het destijds naar de winkel terug gebracht, omdat ik het niet zo goed vond, waarna ik het weer heb opgehaald, omdat het toch iets had. Uiteindelijk blij mee, want het had best wat toffe gameplay en het verhaal was erg goed.

Het is op foto’s niet altijd heel goed te zien, maar als je de letters onderaan de doos tegen het licht houdt, dan zie je dat ze een gouden gloed hebben. De art maakt heel veel gebruik van de kleur blauw. Het is dan maar goed dat ik die kleur erg mooi vind. Van de drie verschillende covers vind ik dit toch met gemak de beste. Het is ook de enige waar de hoofdpersonen op staan, inclusief de twee personages waarin je gedurende het spel kan veranderen. Sterker nog, zelfs Hamlet staat erop!



3 – Star Ocean



Dit is ook zo’n reeks die in het 16-bit tijdperk begon, maar later pas buiten Japan werd uitgebracht.
Het is ook de eerste van twee spellen die gebruik maakte van de speciale S-DD1 chip, voornamelijk voor sprite decompressie. Ik ben niet technisch genoeg om te snappen hoe het allemaal werkt, maar voor zo ver ik het begrijp kun je daardoor meer of grotere sprites op een cartridge krijgen dan zou moeten kunnen. Zoiets. Street Fighter Zero 2 (Street Fighter Alpha 2 in Het Westen) is de andere game die de chip heeft en daardoor de enige game met de chip die we op onze Europese Super Nintendo kunnen spelen.

Ik vind anime karakters vaak erg gaaf om te zien. We hebben er al een paar voorbij zien komen, so that checks out. Grappig genoeg vind ik bij dit plaatje juist het zicht op de ruimte met het kleine stukje planeet erbij erg mooi. De karakters uit het spel maken het mooi af. Terecht één van mijn favorieten.

2 – Seiken Densetsu 3



Deze reeks zagen we al eerder voorbij komen. Dit is dus het vervolg op Secret Of Mana en het kwam in 1995 uit in Japan. De screenshots zagen er geweldig uit en veel fans uit zowel Amerika als Europa keken ernaar uit. Er was alleen één klein probleempje. De cartridge werd tot de limieten gepusht. Japanse kanji nemen minder ruimte in dan Engelse schermtekst, waardoor een vertaling al te groot zou zijn en dus niet op een cart zou passen. Echt eeuwig zonde, want het zag er echt prachtig uit. Het gerucht ging destijds rond dat Seiken Densetsu 3 moest wijken voor het in Amerika ontwikkelde Secret Of Evermore, maar dat bleek gewoon onzin te zijn. Ik ben eerlijk gezegd ook niet zo'n fan van Secret Of Evermore. Het is wel een aardig spel, maar niet geweldig. Mijn exemplaar van Seiken Densetsu 3 heb ik gekocht bij iemand in Zwolle, en dat was best een end rijden, aangezien ik onder Rotterdam woon. Ik kan je zeggen dat het de rit meer dan waard was.

In 2017 kreeg Japan de Seiken Densetsu Collection voor de Nintendo Switch. Dit gaf me hoop dat deze collectie ooit naar Het Westen zou komen. Ze zouden er wel Seiken Densetsu 3 voor moeten vertalen, maar dat hadden ze eerder gedaan met de PlayStation versies van Final Fantasy II en Final Fantasy V. Er was dus hoop. Tijdens de E3 van 2019 werd Collection Of Mana aangekondigd voor de Switch en het zou diezelfde dag nog digitaal te krijgen zijn. Die heb ik dan ook meteen gekocht toen het mogelijk was. De fysieke versie zou nog een paar maanden op zich laten wachten, maar reken maar dat ik hier wilde double dippen. Ik weet van mezelf dat ik geduldig ben, maar ik heb uiteindelijk maar liefst 24 jaar gewacht op een officiële vertaling van dit spel, dat tegenwoordig als Trials Of Mana door het leven gaat. Tijdens diezelfde E3 presentatie werd er trouwens een remake aangekondigd. Mocht je daarover twijfelen, gewoon doen! Het ziet er simpel uit, maar speelt erg lekker.

Ik vind het shot hoe alle zes karakters op je afkomen erg tof om te zien, met ook hier weer het gebruik van de kleuren. Als het destijds toch in Het Westen uit was gekomen, dan zou het op zich nog wel gewerkt hebben met de landschapdoosjes die we hier hadden, maar het portretformaat geeft het hier toch nét wat meer. De 17-jarige princeoftherain zou nooit gedacht hebben dat hij later een fysiek exemplaar in bezit zou hebben.

1 – Wonder Project J



Je zou denken dat ik een heel verhaal heb bij de nummer 1. Nope! Het enige dat ik je kan vertellen is dat het gebaseerd is op het verhaal van Pinokkio. Verder vind ik de box art gewoon prachtig. Ik had een paar jaar geleden een lijstje met Japanse spellen die ik nog wilde hebben en deze stond bovenaan. De art en het gebruik van de kleuren is gewoonweg prachtig. Je moet echt van goede huize komen om deze te kunnen toppen.