Mixtape review - Good Riddance (Time of Your Life)

Je weet wat ze zeggen over de beste tijden van je leven: je weet pas dat je ze hebt ervaren, wanneer ze voorbij zijn. Heel eerlijk: zo voelt mijn bestaan op dit moment vaker wel dan niet. Ik bevind mezelf in de late twenties; een verwarrende tijd om het kort te houden. Huisje staat, boompje wordt uitgesteld en beestje woont nog bij m'n ouders. Ik sta op het punt om mijn jeugdige fases volledig achter mij te laten, maar dat is niet iets wat vanzelf of gemakkelijk gaat. Mixtape komt daarom eigenlijk op het perfecte moment in mijn leven, want hoe is het nou om als een jaren 90 kind te moeten accepteren dat alles uiteindelijk doorgaat? Annapurna Interactive probeert samen met Beethoven and Dinosaur (The Artful Escape) hier een antwoord op te geven middels deze verhaalgedreven, muzikale ervaring.

Het lied van je leven

In Mixtape volg je de laatste avond van Stacey Rockford als studente zijnde. De ambitieuze plannen om naar New York te verkassen en daar de carrière als muziekproducer achterna te jagen, zijn in gang gezet, wat natuurlijk voor de nodige ongemakkelijkheden zorgt bij haar twee boezemvrienden: Slater en Cassandra. Ze hebben welgeteld nog één avond en die spenderen ze samen. Dit doen ze door zich op te maken voor een groot fuif en terwijl ze zich voorbereiden om ladderzat te worden, halen ze (zowel bewust als onbewust) een hoop herinneringen op.

Dit is waar Mixtape goud waard is. Dankzij realistische dialogen en (over het algemeen) sympathieke personages wordt het jonge leven uit de jaren 90 tentoongesteld op een herkenbare wijze. Je kijkt naar de fratsen die ze uithalen en je denkt automatisch aan de dingen die je met je vrienden hebt meegemaakt in vergelijkbare situaties. Terwijl ik tegenwoordig 's ochtends vroeg die eenzame grijze haar uit m'n baard pluk, is de realisatie dat we op geleende tijd leven sterker dan ooit tevoren aanwezig. Mixtape brengt zonder zoetsappig te worden fijne memoires naar boven; van simpelere tijden en bijzondere geluksmomenten.

Dat Beethoven and Dinosaur probeert te kapitaliseren op nostalgie, dat is een feit. De gamemaker slaagt er goed in om het rooskleurige beeld van de jaren 90 te schetsen zonder afbreuk te doen aan de uitdagingen die komen kijken bij de tijd en de ontwikkeling van een puberbrein. Maar het coming-of-age verhaal werkt ook goed naast de setting an sich. De personages krijgen genoeg tijd om zichzelf te ontwikkelen, ze zijn interessant om te volgen en het plot blijft zowel vermakelijk als geloofwaardig genoeg om je de gehele rit geïnteresseerd te houden. Ze sprankelen er daarnaast een gezonde dosis humor over, zodat de soms zwaardere existentiële materie behapbaar blijft.

Daarbij wel de kleine kanttekening dat de nodige melodramaatjes af en toe botsen met het nuchtere script. Soms beginnen de tieners met de meest pretentieuze termen te strooien, die je vervolgens een beetje uit het moment halen en een bepaalde vader wordt zo stereotyperend neergezet, dat ze hem net zo goed duiveloortjes hadden kunnen geven en een uithangbord met 'ik besta voor het plot'. Het zijn over het algemeen kleine smetjes op een verder uitstekend narratief; zeker omdat de melodrama natuurlijk deels wel bij de tienerervaring hoort, al gaat Mixtape met vlagen hier te ver in.

Een kunstzinnige ontsnapping

Naast een sterk verhaal is Mixtape een audiovisuele trip. Mocht je The Artful Escape hebben gespeeld, dan weet je dat Beethoven and Dinosaur niet vies is van wat LSD-pillen om zo tot hypnotiserende visuele uitspattingen te komen. In Mixtape worden de visuals vooral gebruikt om de grens tussen realiteit en 'zo heb ik het ervaren' te vervagen. Dit geeft de ontwikkelaar natuurlijk enorm veel ruimte om de creativiteit van het scherm te doen spatten en daar maakt men dan ook gretig gebruik van. Mixtape is prachtig vormgegeven in zowel de rustigere momenten als de hectische koortsdromen. De zachtaardige stop-motion, het rijke kleurenpallet en het oog voor detail maken deze indiegame een lust voor het oog.

En ja, het oor wil ook wat. Mixtape valt en staat met diens playlist: een soundtrack van de grootste namen in de pop-, punk- en rock-wereld. DEVO, Roxy Music, Lush, The Smashing Pumpkins, Iggy Pop, Siouxsie and the Banshees, Joy Division, The Cure en vele andere bands passeren de revue, maar ook de inheems muziek van Mixtape weet vaak de stemming goed te maken. Dit is een game die gemaakt is door en voor muziekliefhebbers; zeker als de artiesten in kwestie nog van de nodige (ietwat obsessieve) details worden voorzien door Stacey. Ik doe hetzelfde met alle games die ik speel, dus ik heb begrip voor de hustle.

Een mixed bag qua gameplay

De gameplay in Mixtape is vrij consequentieloos, maar dat wil niet per se zeggen dat het niet aangrijpend is. Je merkt echt wel dat Beethoven and Dinosaur sinds The Artful Escape stappen heeft gemaakt. Wederom voeren de gameplay-segmenten niet de boventoon, maar Mixtape weet wel constant te variëren, te vermaken en te verrassen. Dit is een verhalende game die je maar moeilijk in een genre kan gieten, aangezien je constant iets anders aan het doen bent. Van foto's maken in een verlaten dinopretpark, tot het ontsnappen aan de popoz in een winkelwagentje op de snelweg; er gebeurt van alles.

Het wil niet zeggen dat Mixtape altijd een homerun weet te slaan. Waarbij sommige gameplay-fragmenten je naar het scherm doen turen met een mond vol tanden, komen andere stukken niet verder dan een 'oh, was dat het'. Een langzame wandelsessie of een minimalistische platform-sessie weten simpelweg niet te overtuigen en maken geen gebruik van de wow-factor die andere delen van Mixtape wel hebben. Op zich is dit geen ramp, want deze indiegame is qua pacing vrijwel perfect. Het tempo ligt lekker hoog, dus je blijft nooit te lang plakken bij een bepaald gameplay-segment.

Daarbij moet wel gezegd worden dat dit geen dik episch album is met een duchtige B-side waar je dagenlang naar kan luisteren. Nee, je bent binnen een avondje wel klaar met Mixtape. Zoals ik al eerder zei wordt het verhaal mede dankzij het fijne tempo goed verteld, maar als je uiteindelijk aan een speelsessie komt van drie uur, terwijl je qua gameplay eigenlijk weinig écht hebt hoeven doen, dan voelt het geheel wel een tikje karig. Stap er vooral met de juiste verwachtingen in: een interactieve film waar je af en toe de controller bij oppakt om ergens een vervolg aan te geven. Of dat het prijskaartje van bijna twintig euro of een maandje Game Pass Ultimate waard is, daar moet je wel even bij stilstaan.