Preview: Hands-on met Sword Sage: Awakening

Ik heb een haat-liefdeverhouding met soulslikes, waarbij de haat vooral ontstaat wanneer ik voor de twaalfde keer door dezelfde baas in tweeën word gehakt. Ik heb simpelweg niet het geduld voor dit genre, maar als gamejournalist ben ik natuurlijk ook verplicht om slecht te zijn in videogames. Toch wist Sword Sage: Awakening me tijdens gamescom langer vast te houden dan ik vooraf had verwacht, maar dat kwam niet per se doordat ik me zo comfortabel voelde met de combat. Wellicht kwam het doordat de ontwikkelaar me op een gegeven moment complimenteerde met m'n gameplay, maar dat zal hij vast tegen al zijn afspraken hebben gezegd.

Een baddie met een wereldprobleem

Sword Sage: Awakening is een actie-rpg die zich afspeelt in een Chinese fantasywereld. Je speelt als Pei Sanniang, een baddie die de taak heeft gekregen om de wereld van de ondergang te redden. In de regio zorgt een vloek ervoor dat machtige wezens het gebied terroriseren. Het is aan Pei Sanniang om hen te vinden, uit te schakelen en uit te zoeken wat er precies aan de hand is. Dat verhaal werd in de demo nog niet volledig uit de doeken gedaan, maar de opzet is duidelijk genoeg om nieuwsgierig te maken. De Chinese setting geeft Sword Sage: Awakening bovendien een eigen gezicht binnen een genre dat vaak terugvalt op donkere Europese kastelen en vervallen kerken. Meer games in Chinese fantasysetting, please!

Tijdens de demo trok ik door een gebied vol vijanden en vreemde wezens, terwijl ik langzaam richting de area boss werkte. De game volgt daarbij een structuur die fans van soulslikes direct zullen herkennen. Je verkent een gevaarlijk gebied, leert waar vijanden zich bevinden en probeert stap voor stap verder te komen. Dat betekent ook dat je soms een paar keer hetzelfde stuk moet spelen wanneer je het loodje legt. Gelukkig lijkt Sword Sage: Awakening niet volledig te willen leunen op frustratie. De game vraagt aandacht en geduld, maar de demo voelde niet alsof hij me voor iedere fout persoonlijk wilde beledigen. Dat is voor iemand met mijn achtergrond alvast een klein wonder.

Twee zwaarden zijn beter dan één

De combat van Sword Sage: Awakening heeft duidelijke soulslike-invloeden. Pei Sanniang beschikt over een light attack en heavy attack, waarmee je kunt kiezen tussen snelle en krachtige klappen. Daarnaast kun je aanvallen blokkeren of op tijd wegrollen met een dodge. Het systeem voelt daardoor bekend, maar de game voegt een belangrijke eigen draai toe met de twee zwaarden van Pei Sanniang. Beide wapens hebben namelijk een eigen durability-meter. Iedere aanval kost durability en ook het blokkeren van vijandelijke aanvallen tast je zwaard aan. Wanneer die meter leeg raakt, breekt je zwaard. Vanaf dat moment doen je aanvallen geen schade meer en kun je ook niet langer blokkeren.

Gelukkig draagt Pei Sanniang twee zwaarden bij zich. Terwijl je ene zwaard beschadigd raakt, kun je overstappen naar het tweede exemplaar. Je kunt het kapotte of beschadigde zwaard vervolgens in je schede repareren, maar dat proces kost tijd. De kunst is dus om niet te wachten totdat je wapen volledig breekt. Je moet vooruitdenken en op tijd wisselen tussen beide zwaarden. Dat zorgt voor een extra laag tijdens gevechten, zonder dat het hele systeem ingewikkeld wordt. Vooral tijdens langere confrontaties moest ik steeds in de gaten houden welk zwaard nog bruikbaar was. Het is een simpele toevoeging, maar wel eentje die ervoor zorgt dat Sword Sage: Awakening zich onderscheidt van de zoveelste game waarin je alleen maar op het juiste moment moet slaan en rollen.

Thee drinken met een rode panda

Ook buiten de gevechten laat Sword Sage: Awakening duidelijk zien waar de inspiratie vandaan komt. Net als in Dark Souls en andere games binnen het genre kun je tijdens het verkennen shortcuts vrijspelen. Wanneer je verder komt in een gebied, open je bijvoorbeeld een doorgang die je terugbrengt naar een eerder punt. Mocht je daarna sterven, dan hoef je niet opnieuw een lange route af te leggen. Dat blijft een van de fijnste systemen binnen soulslikes en ook hier werkt het goed. Het geeft je een gevoel van vooruitgang, zelfs wanneer je nog geen eindbaas hebt verslagen.

De bekende bonfires krijgen in Sword Sage: Awakening een veel gezelligere invulling. Op deze speciale rustplekken kun je namelijk thee drinken. Dat doe je niet alleen, want je wordt vergezeld door een bijzonder schattige rode panda. Het contrast tussen een gevaarlijke wereld vol woeste wezens en een rustig theemoment met een rode panda is groot, maar juist daardoor blijft het hangen. De rustplekken voelen daardoor minder als een puur mechanische checkpoint. Ze geven de wereld ook iets meer karakter. Geef me na een frustrerend gevecht gewoon een kop thee en een fluffy rode panda, dan ben ik voorlopig tevreden en kan ik er met volle moed en een volle HP-balk weer tegenaan.

Monsters die je liever niet tegenkomt

De vijanden die ik tijdens de demo tegenkwam, zagen er alvast interessant uit. Sword Sage: Awakening kiest niet voor een wereld waarin iedere tegenstander simpelweg een man met een zwaard is. De wezens zijn duidelijk geïnspireerd op aziatische folklore en hebben een eigen uitstraling, waardoor je vaak al van een afstand ziet wat voor soort gevaar je tegemoetkomt. Dat helpt ook tijdens de gevechten, omdat je snel leert welke vijanden voorzichtigheid vragen. Sommige tegenstanders waren snel en agressief, terwijl andere juist vroegen om geduld en een goed moment om aan te vallen. Het belangrijkste hoogtepunt op dit vlak was de boss die ik aan het einde van mijn speelsessie tegenkwam. Het ontwerp van dit wezen was indrukwekkend en paste goed bij de mysterieuze Chinese wereld.

Een goede boss fight kan een soulslike maken of breken, en op basis van deze demo lijkt Sword Sage: Awakening daar in ieder geval de juiste kant op te gaan. De confrontatie vroeg om aandacht voor de aanvalspatronen van de baas en maakte duidelijk waarom het verstandig is om de durability van je zwaarden goed in de gaten te houden. Wanneer je op het verkeerde moment met een kapot zwaard staat, krijg je daar direct spijt van. Toch voelde de strijd niet oneerlijk. Mijn nederlagen waren vooral het gevolg van mijn eigen fouten. De boss wist me daardoor uit te dagen zonder dat ik direct mijn controller in de dichtstbijzijnde prullenbak wilde gooien. Dat is voor mij persoonlijk al een compliment van formaat.

Voorlopig oordeel van Claudia Tjia

Sword Sage: Awakening heeft tijdens mijn speelsessie van ongeveer een uur nog niet alle kaarten op tafel gelegd. Het verhaal blijft voorlopig mysterieus en ik heb slechts een klein deel van de wereld gezien. Toch wist de demo een duidelijke indruk achter te laten. De game bouwt voort op bekende soulslike-elementen, maar probeert daar met het systeem rond de twee zwaarden iets eigens aan toe te voegen. Vooral het beheren van de durability zorgt ervoor dat je tijdens gevechten meer moet doen dan alleen aanvallen, blokkeren en rollen. Je moet vooruitdenken en weten wanneer het tijd is om van wapen te wisselen. Of Sword Sage: Awakening uiteindelijk genoeg eigen ideeën heeft om boven de grote stapel soulslikes uit te steken, moet nog blijken. De demo liet vooral een solide basis zien, met een interessante setting, sterke enemy designs en een combat-systeem dat ik verder wil ontdekken. Het is geen game die het genre opnieuw lijkt uit te vinden, maar dat hoeft ook niet. Als Sword Sage: Awakening me kan laten vergeten dat ik eigenlijk geen geduld heb voor dit genre, dan doet de game in ieder geval iets goed.