Dosa Divas review - Een smaakvolle turn-based RPG

Sommige games voelen enorm persoonlijk. Niet per se omdat ik me zo erg kan relateren aan het onderwerp of de personages, maar gewoon omdat je aan alles kunt merken dat de ontwikkelaars hun hele ziel en zaligheid in de game hebben gestopt om een intiem verhaal te vertellen. Dosa Divas is zo’n titel. Een kleurrijke RPG over eten, familie en verlies. Het klinkt uniek, maar de vraag is of de gameplay dat ook waarmaakt en vermakelijk genoeg is om dit persoonlijke verhaal uit te zitten.

Een persoonlijk verhaal met rafelrandjes

Dosa Divas draait om Amani en Samara, twee zussen die samen een restaurant beheerden. Na een zwaar ongeluk tien jaar geleden, waarbij Amani haar been verloor en collega Yomi haar arm, viel de familie uit elkaar. Amani vertrok, maar keert nu terug om samen met Samara haar ouders te bezoeken. Tegelijk speelt er iets groters, hun zus Lina heeft met haar bedrijf Linameals een systeem opgezet, waarbij mensen kant en klare maaltijden uit tubes eten en volledig stoppen met zelf koken. Daarnaast hebben Amani en Samara ook een mech genaamd Goddess bij zich, die ze helpt met koken, maar die ook een grotere rol in het verhaal blijkt te hebben. Gaandeweg leer je meer over Lina en waarom ze besloten heeft het restaurant en koken de rug toe te keren, maar ook waarom Amani na tien jaar besloten heeft om terug te keren en bij haar ouders langs te gaan.

Het verhaal voelt persoonlijk en probeert echt iets te zeggen. De motivatie van Lina krijgt aandacht en ook de reden achter Amani’s terugkeer komt langzaam naar voren. Dat zorgt voor momenten die blijven hangen. De thematiek rond cultuur, eten en familiebanden werkt goed en geeft de game een eigen smoel. Amani en Samara hebben namelijk een Indiase achtergrond, waarbij eten en familie natuurlijk een heel andere en ook grotere rol spelen dan bij ons in het Westen. Het is verfrissend om te zien hoe dit zich met elkaar verweeft en ontvouwt tot een intrigerend verhaal.

Toch is de uitwerking ervan wel wat wisselvallig. De dialogen missen soms kracht en komen niet altijd natuurlijk over. Sommige scènes voelen te snel afgerond, terwijl andere juist te lang blijven doorgaan. Dat haalt de impact uit een verhaal dat eigenlijk best veel te bieden heeft. Ondanks dat, bleef ik wel door spelen, omdat ik wilde weten hoe het afloopt. De personages waren uiteindelijk voldoende om me geïnteresseerd te blijven houden.

Turn-based combat, maar niet passief

Een deel van de gameplay in Dosa Divas is de combat. Gedurende je avontuur krijg je te maken met het personeel van Lina dat jou een halt probeert toe te roepen. De turn-based combat in Dosa Divas is makkelijk op te pakken. Elk personage in je party, Amani, Samara en Goddess, kunnen een aanval doen, of een van meerdere skills gebruiken. Elke aanval en skill heeft een smaakprofiel, zoals zoet, zout, zuur, pittig of hartig. Je vijanden hebben zwaktes die corresponderen met de verschillende smaakprofielen. Door de juiste smaken te gebruiken, breek je hun verdediging en maak je ze Stuffed, waarna ze extra schade krijgen. Dat systeem werkt duidelijk en past goed bij het thema van eten.

Wat combat net iets actiever maakt, is de timing. Druk op de A-knop vlak voor een aanval raakt en je doet extra schade. Hetzelfde geldt voor verdedigen. Wanneer je de A-knop indrukt op het moment dat een aanval je raakt, doe je een perfecte block. Druk je iets eerder op de knop, maar nog wel op tijd, dan krijg je iets minder schade. Met een perfecte block neem je zelfs geen damage. In het begin voelt dat fris, omdat de turn-based combat zo iets meer hands-on wordt, maar na een paar uur wordt het zeer repetitief. Zeker omdat de gevechten nooit echt moeilijk zijn.

De skills helpen daar daarnaast ook niet bij. Elk personage heeft maar een paar skills en die lijken sterk op elkaar. Het verschil zit vooral in het smaakprofiel, niet in hoe ze spelen. Er zijn dus eigenlijk maar drie verschillende skills per personage en die zijn hetzelfde als de andere twee personages hebben. Daardoor voelt het allemaal een beetje vlak. Zo zijn er ook niet echt classes of überhaupt verschillen tussen de diverse personages en hoe ze zich gedragen tijdens combat. Ook het feit dat je uiteindelijk bijna geen damage meer krijgt door goede timing, haalt de spanning uit de gevechten.

Mechsploratie

Met de mech Goddess verken je de wereld. Zij fungeert als het voertuig waarin je rondloopt. Je springt, boort en slingert door drie gebieden: Buroth Village, Canopea en Port Zest. De verkenning op deze manier voelt soepel en het ontdekken van ingrediënten en kleine geheimen in de wereld is leuk. De wereld zelf is echter vrij lineair. Elk gebied bestaat uit een paar sub-gebieden, maar echte vrijheid ontbreekt. Je bezoekt elk gebied ook twee keer en vecht dezelfde bosses opnieuw, met een andere gimmick. Dat voelt wat lui en had beter gekund. Meer variatie in locaties en encounters had de game echt geholpen. Drie locaties die op zichzelf al niet heel groot zijn, is echt te weinig.

De bosses zelf zijn op zich wel interessant, omdat ze elk verbonden zijn aan het verleden van de zussen. Ze hebben ook allemaal hun eigen mechs met elk een unieke gimmick, wat zorgt voor een duidelijke thematische lijn door alle gevechten heen. Alleen had ik liever meer unieke tegenstanders gezien in plaats van een herhaling. In totaal zijn er vier bosses, die je dus elk twee keer moet verslaan.

Lekker kokerellen

Koken speelt naast combat een grote rol in Dosa Divas. In de dorpen krijg je bestellingen van bewoners en verzamel je ingrediënten die je voor deze recepten nodig hebt in de overworld. Dat voelt logisch en past goed bij het verhaal. Het koken van de gerechten zelf gebeurt via minigames. Denk aan timing-gebaseerde minigames voor snijden, bakken en kruiden. Hoe beter je het doet, hoe meer gerechten je maakt. Deze kun je weer gebruiken in combat om jezelf te genezen, of afleveren bij de juiste dorpsbewoners voor een betere reputatie in het gehucht.

In het begin is dit leuk, maar de minigames zijn te simpel en veranderen weinig. Na een paar uur voelt het enorm repetitief. Er zijn maar een handvol minigames en die zie je steeds weer terug. Eén minigame werkte bij mij zelfs niet goed, of was onduidelijk, want ik faalde telkens ondanks dat ik de instructies volgde. Het systeem werkt, maar mist diepgang. Meer variatie of complexiteit had dit onderdeel veel sterker gemaakt.

Technisch gezien is de game verder grotendeels stabiel, maar niet foutloos. Ik liep tegen een serieuze bug aan na de eerste boss, waarbij de game vast bleef hangen in een laadscherm. Ik kreeg de game hierna met geen mogelijkheid meer aan de praat. Elke keer startte het op in dat laadscherm en gebeurde er daarna niets. Een volledige herstart van mijn pc was nodig om verder te kunnen. Buiten dat had ik alleen kleine issues, zoals hier en daar een keer vastzitten in de omgeving, maar niets wat niet op te lossen viel.