WW1: Gallipoli review - Elke keuze kan je fataal worden

Prompt verloren liep ik door de zanderige vlaktes van het Turkse schiereiland Gallipoli. Ontredderd, angstig en beduusd van wat ons zojuist is overkomen, zocht ik naar de rest van mijn eenheid. Of wat er nog van over is. Geen tijd voor zelfmedelijden. Opgeven is geen optie. Langzaam maar zeker werden we na die bewuste mortierinslag omsingeld en ingesloten door de Turken. Het einde leek nabij, maar wonder boven wonder kwam een andere eenheid ons redden van de ondergang nog voordat de strijdmachten van het Ottomaanse Rijk ons wisten te bereiken. Dit soort scenario's doen zich voor in de nieuwste shooter van de Nederlandse ontwikkelaar BlackMill Games en dat smaakt echt naar meer.

Terug naar de Eerste Wereldoorlog

Ik weet natuurlijk niet hoe het met jou zit, maar toen ik heel lang geleden (ik voel mij oud) nog op de middelbare school zat en geschiedenisles kreeg, ging vrijwel alle aandacht uit naar de Tweede Wereldoorlog. Misschien is dat logisch aangezien het de meest recente oorlog is en het meer impact heeft gehad op ons land dan de Grote Oorlog waarin Nederland neutraal was, maar toch vind ik het jammer dat deze oorlog niet of nauwelijks aan bod kwam in het lespakket. Ook in games zie je deze oorlog relatief weinig terug. Je hebt natuurlijk wel een Battlefield 1, Valiant Hearts: The Great War en wat langer geleden Red Baron, maar wat mij betreft is het wat onderbelicht. Dat moeten ze bij de Nederlandse ontwikkelaar BlackMill Games ook hebben gedacht, want dat team is al sinds jaar en dag bezig met het ontwikkelen van een hele gameserie omtrent de Eerste Wereldoorlog.

Dat begon in 2015 met de lancering van WW1: Verdun, waarna twee jaar later WW1: Tannenberg verscheen. In 2022 kreeg de studio wat meer voet aan de grond met WW1: Isonzo en inmiddels is dus ook het vierde deel WW1: Gallipoli gelanceerd. De gemene deler is dus dat de games zich afspelen tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar iedere game is gebaseerd op andere slagen binnen die oorlog. Zo is dit nieuwe deel gericht op de Slag om Gallipoli dat van 25 april 1915 tot en met 9 januari 1916 heeft geduurd. De geallieerde vochten daar tegen het Ottomaanse rijk. Dat bevond zich destijds zo'n beetje rondom de Middellandse Zee. Gallipoli is dan weer een schiereiland in het huidige Turkije waar destijds behoorlijk werd gevochten. In deze game speel je die veldslagen na in grote teams, namelijk 25 tegen 25. Binnen die teams zijn er tal van verschillende klassen om uit te kiezen, al is die keuze niet altijd zo vanzelfsprekend.

Team work makes the dream work

Afhankelijk van welk team je bent is er de keuze tussen negen of tien verschillende classes. De meeste van deze classes zijn hetzelfde als in eerdere delen, al hebben sommige classes zoals de Sniper (voorheen Marksman) en Spotter (voorheen Mountaineer) een andere naam gekregen. Wel nieuw is de Stretcher Bearer en dat is in feite een medic. In principe kan iedereen een teamgenoot healen, maar een medic heeft nog een aantal voordelen om zijn teamgenoten uit de brand te helpen. Zo draagt hij een spuit bij zich en medische spullen zodat hij zijn maatjes weer op de been kan krijgen. Bovendien kan hij spawnen bij teamgenoten, waar de andere classes gewoon op een paar vaste punten op de map kunnen spawnen. Iedere klasse heeft twee verschillende rollen. Zo heb je als Rifleman bijvoorbeeld de keuze uit een Combat Kit of een Campaign Kit. De Combat Kit is in dit geval wat aanvallender ingesteld en de Campaign Kit meer verdedigend. Het kan dus verstandig zijn om de juiste rol te selecteren.

Hoewel de veldslagen dus worden uitgevochten tussen twee grote teams van 25 man per kant, betekent dat niet dat iedereen maar ongelimiteerd zijn eigen favoriete rol kan kiezen. Ieder team heeft bijvoorbeeld maximaal maar twee Snipers. Als je dus graag als Sniper wil spelen, dan moet je geluk hebben dat deze nog niet bezet is. Alleen de Engineer en Rifleman kunnen ongelimiteerd gekozen worden, dus meestal ben je verplicht om als een van die twee classes te spelen. Dit zorgt enerzijds voor een prettige balans, want op die manier heb je niet 25 Snipers over de map lopen, maar aan de andere kant beperkt het de vrij ruime keuze die je ogenschijnlijk lijkt te hebben. Je kunt hier omheen werken door gewoon een custom match aan te maken, maar dan ben je in principe wel aangewezen tot bots. Bovendien kun je geen achievements of trophies meer halen op het moment dat je iets verandert aan de geavanceerde settings (hier kun je bijvoorbeeld de moeilijkheidsgraad van de bots aanpassen).

Binnen jouw team werk je met verschillende squads en ben je dus opgedeeld in vijf teams van vijf. Het is goed om een beetje bij elkaar in de buurt te blijven, want als je in je eentje op je doel afrent dan ga je het zeker niet redden. BlackMill Games zoekt met WW1: Gallipoli namelijk zoveel mogelijk het realisme op. Dat betekent dat dit geen runner gunner shooter zoals Call of Duty is, maar dat je bedachtzaam te werk moet gaan. Het is vechten voor elke meter en elke goedgeplaatste kogel kan direct je einde betekenen. Dat betekent dat je geduld moet hebben, goed moet samenwerken met je team en dat je de juiste beslissingen moet maken. Dit alles wordt verpakt in slechts één gamemodus: Expedition. Hierbij heb je een aanvallende en verdedigende partij en moet je objectives zien over te nemen. Lukt dat, dan schuift het slagveld een stukje op en moet je je weer richting het volgende doelwit zien te schieten.

Weet niet op elk gebied te pieken

De uren dat ik mij aan het front heb begeven heb ik mij enorm vermaakt, al moet ik bekennen dat het heel even heeft geduurd voordat ik mijzelf kon dwingen om wat afwachtender te spelen. In het begin was ik toch geneigd snel richting de objective te rennen, maar dat bleek al gauw niet de juiste strategie. Over het algemeen speel ik dan ook vaak de wat snellere shooters. Ondanks dat ik niet een doorgewinterde hardcore shooter spelers ben, ging het aanpassen relatief soepel. Hoewel WW1: Gallipoli geen tutorial kent, is de game voor nieuwkomers niet lastig op te pakken. Dat komt omdat het grotendeels wel voor zich spreekt. BlackMill Games heeft een Eerste Wereldoorlog shooter weten af te leveren die verrassend lekker werkt en ook best realistisch aanvoelt. Ten opzichte van de vorige delen is bijvoorbeeld het geluid van de wapens een stuk verbeterd. De gameplay werkt traag, maar dat past juist bij deze game. Het draagt bij aan de strategie, want als je op het verkeerde moment je wapen moet herladen, dan kan dat je einde betekenen.

WW1: Gallipoli lanceert met slechts vijf maps. Dit klinkt niet als heel veel, maar de maps zijn wel dusdanig gevarieerd dat het niet snel verveelt. Op twee van de maps heb je nu ook voor het eerst dat je met een bootje het strand moet bestormen, wat ook weer bijdraagt aan de diversiteit. Ondanks dat het grote maps zijn en er zich dus ook grote teams op de maps voortbewegen voelde de speelsessies over het algemeen soepel aan. Toch liep ik ook tegen een aantal technische problemen op. Niks game brekends, maar wel opvallend. Zo gebeurde het nog weleens dat vijanden plotseling verdwenen of tevoorschijn kwamen. Ook heb ik meerdere keren het gevoel gehad dat ik tegenstanders wel echt had moeten raken, maar dat dit niet gebeurde, terwijl soortgelijke schoten in vergelijkbare gevallen wel degelijk het gewenste resultaat gaven. Daarbij gebeurde het ook nog weleens dat ik na het rennen niet door de scope van mijn wapen kon kijken en zag ik alleen maar zwart. Gelukkig zijn er maar weinig wapens met een scope, maar toch lastig als je net een peloton aan vijanden op je af ziet rennen. Toch doet dit alles echt niet af aan de fantastische ervaring die WW1: Gallipoli biedt.