Is de Metal Gear Solid Master Collection Vol. 2 het wachten waard geweest?

Zeg van Hideo Kojima wat je wil, maar de man heeft het onmiskenbare talent om tijdloze klassiekers te maken. Of je zijn games nou waardeert of niet, vrijwel iedereen kent zijn portfolio en de naam Metal Gear Solid staat zelfs in 2026 nog als een huis, zij het een huis welke door de loop der jaren wat achterstallig onderhoud heeft opgelopen. Pandjesbaas Konami heeft gelukkig de taak op zich genomen om het MGS-pand flink onder handen te nemen middels een complete renovatie van Metal Gear Solid 3: Snake Eater, en de laatste tijd krijgt ook de rest een opfrisbeurt in de vorm van Metal Gear Solid Master Collections, waarvan Volume 2 bijna opgeleverd wordt. Ik ben vast gaan kijken hoe dat onderhoud vordert en of dit van toegevoegde waarde gaat zijn voor de moderne Metal Gear Solid huurder.

Kept you waiting, huh?

Dat er een deel twee aan zat te komen stond al buiten kijf. Niet alleen omdat Konami het eerste deel al zodanig labelde met een Volume 1 annex, maar ook wegens het gebrek aan enkele key iteraties in de franchise. Dat we bijna drie jaar geleden werden getrakteerd op enkele MGS klassiekers - Metal Gear, Metal Gear 2: Solid Snake, Metal Gear Solid, Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty, Metal Gear Solid 3: Snake Eater en Snake’s Revenge - was natuurlijk geweldig, maar toch ontbrak er nog wel wat.

En met wat bedoel ik het gulden PS3 tijdperk. Want waar was Metal Gear Solid: Peace Walker? Waar was Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots? Well, you guessed it. Die zitten nu dus voor vijf tientjes - samen met een zeer uitgebreide digitale compendium - netjes in Volume 2 gebundeld, waarmee deel twee in “definitieve Metal Gear Master Collection” niet alleen een tientje goedkoper is, maar ook aanzienlijk minder Metal Gear games bevat. Okay, we krijgen als bonus ook nog het voor sommige minder bekende Metal Gear Ghost Babel erbij, maar ik kan me niet voorstellen dat de toevoeging van deze Game Boy Color game - gesitueerd in een alternatieve Metal Gear tijdlijn - de deal voor mensen sealt.

Twee verschillende Snakes…

Afijn, wat we uiteindelijk wel krijgen zijn dus twee ‘solide’ games in de franchise, beide geliefd om andere redenen. Het uit 2010 stammende Metal Gear Solid: Peace Walker hield menig PSP gamer (en een jaar later middels een HD Remaster ook de PS3 en Xbox 360 gamer) bezig met Big Boss - oftewel Snake - die met zijn vers gevormde Militaires Sans Frontières factie wordt ingehuurd om zijn ding te doen in Costa Rica.

Peace Walker kenmerkte zich vooral door hapklare missies die vanaf Mother Base konden worden geselecteerd, alsmede de focus op het opbouwen van een leger en het uitbreiden van de thuisbasis. Het extreem cinematische karakter van de franchise werd hiermee - voor zover Kojima dat lukt - ietsjes naar de achtergrond gedrukt en resource management wat meer naar voren gebracht. Dat gezegd hebbende was Peace Walker nog steeds een typische Metal Gear game met soms bombastische comic style cutscenes, waarvan meerdere zelfs interactief middels Quicktime Events.

…twee verschillende takes

Het uit 2008 stammende Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots staat daarentegen aan het compleet andere eind van het Metal Gear spectrum en staat sarcastisch gezegd te boek als één lange cutscene met wat gameplay tussendoor. Big Boss wordt hierin verruild voor zijn genetisch gemodificeerde en laboratorisch gekweekte zoon Solid Snake, die het wederom opneemt tegen zijn tweelingbroer Liquid, die zich ditmaal huisvest in het lichaam van Ocelot, een van Snake’s oude rivalen.

Zoals gezegd kenmerkte Guns of the Patriots zich dus vooral door diens cinematische insteek, waarin Solid Snake’s door FOXDIE gecreëerde versnelde verouderingsproces en de invloed van AI op nanomachine-packed soldaten ruimte biedt voor een over-the-top plot vol dramatiek. Dat je tussen de bedrijven door ook af en toe wat gameplay krijgt, was destijds mooi meegenomen. Nu moet erbij gezegd worden dat de cutscenes - hoe cringe deze soms ook waren - van absoluut belang waren om ook maar iets te begrijpen van het plot en zelfs dan bestond nog de kans dat je er geen touw aan vast kon knopen door alle lore die Kojima in de franchise besloot te frommelen. Dus bij deze, bedankt voor de digitale encyclopedie in Volume 2, Konami.

War has changed. De games wat minder

Goed, deze PS3-klassiekers worden nu naar de huidige standaard getild door Konami en voor zover men het nodig vindt, verbeterd. Elke prompt om een PS3-specifieke knop in te drukken is vervangen door een PS5/Xbox/PC equivalent en beide games worden zodanig upscaled dat we niet worden gepresenteerd met een vlekkerige pixelbende zodra we de Metal Gear Solid Master Collection Volume 2 wensen te beleven op een 4K scherm met een 98” schermdiameter, zoals in mijn geval. Wil dat zeggen dat Peace Walker en Guns of the Patriots ineens next-gen allure hebben? Neen. In principe hebben we nog steeds van doen met de graphics van toen en niet met een next-gen reskin. Dat zal vooral even slikken zijn voor eenieder die Peace Walker nog nooit heeft gespeeld, gezien dat overduidelijk een game is die oorspronkelijk is ontwikkeld voor een handheld console.

Dat maakt het tweede volume van deze Metal Gear Solid Master Collection overigens geen miskoop want de originele charme van beide games is nog steeds relevant anno 2026. Wie door de ietwat achterhaalde graphics heen kan kijken en zichzelf kan beseffen dat het verhaal en (vooral in het geval van Peace Walker) de gameplay belangrijker zijn dan de graphics, ziet in dat we nog steeds van doen hebben met twee Kojima juweeltjes van toen. Diamanten herslepen voor een nieuwe generatie MGS-fans en een oude die niet genoeg kan krijgen van de tripjes ‘down memory lane’. Wederom Shadow Moses Island bezoeken in Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots - dit keer op een joekel van een tv en niet op een klein CRT-scherm - is iets waar deze Old Snake geen genoeg van kan krijgen.

“I don’t wanna hurt anybody”

Wanneer het op het beoordelen van deze PS3 ports aankomt, vereenzelvig ik mezelf met Hal Emmerich. Mocht je overigens nog niet weten wie dat is, dan wens ik je alle succes met het begrijpen van de Metal Gear Solid timeline in general. Dat terzijde, Metal Gear heeft een zeer speciaal plekje in mijn hart en net als Otacon ben ik pacifistisch ingesteld en vermijd ik het liefste confrontatie. Maar wanneer het om de port van Metal Gear Solid: Peace Walker aankomt, kan ik me niet verstoppen in een locker. Ik heb niet de intentie om te kwetsen, maar zal nu toch enigszins moeten. Ergens lijkt er wat verkeerd te zijn gegaan en het treft een vrij integraal deel van het hele Metal Gear Solid DNA: de cutscenes, en dan de audiosynchronisatie in het bijzonder.

Want wat blijkt, ergens in het proces heeft er iets plaatsgevonden wat resulteert in een audio/video mismatch tijdens de cutscenes van Peace Walker, waardoor de audio sneller loopt dan de cutscene zelf. Of dit al een issue was op de PlayStation 3, geen idee. Maar zelfs als dat zo was, dan mag je ervan uitgaan dat Konami hier wat scherper op was geweest omdat deze asynchroniciteit (heerlijk woord trouwens) als behoorlijk storend kan worden ervaren. Het is in ieder geval meer verstorend dan de ‘reserch & development’ typo in de credits van Guns of the Patriots, die men dus zestien jaar na dato nog steeds niet heeft weten te fiksen.

Ondanks alles, still pretty good

Anywho, ondanks deze discrepanties doet de Metal Gear Solid Master Collection Volume 2 meer goed dan fout. Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots was in 2008 al een kneiter van een MGS-game en zelfs met enigszins outdated graphics rijpt de game beter dan diens protagonist in de game zelf. Mede dankzij Kojima's kenmerkende inventiviteit op het gebied van gameplay mechanics - welke zelfs in 2026 nog voor baanbrekende bossfights kunnen zorgen - en ietwat cringy storytelling weet Guns of the Patriots nog steeds uitstekend te vermaken.

Peace Walker, tja, dat is deze keer ietsjes minder florissant. Vooral door de onverklaarbare audio bug in de cutscenes wekt het volgen van de lore onnodige irritatie op. Irritatie die bij de QTE-haters onder ons toch al gaat opborrelen. Desalniettemin is Peace Walker een MGS-game bij uitstek wanneer je de game liever bite-sized consumeert. En mocht het ene concept je meer aanspreken dan het ander, dan staat het je vrij om beide games separaat van elkaar te downloaden, wat je weer schijfruimte kan besparen. Maar goed, als je slechts interesse hebt in één van de twee MGS-games in deze collectie, dan is vijftig piek misschien wat veel.