Opinion: De geheime ingrediënten

De laatste tijd worden wij gamers vaak verwend met enorm vette games. Wellicht wel te vaak, want het lijkt wel dat een enorme topgame een nadelig effect heeft op alles wat je daarna aanraakt. Of ik word langzamerhand gewoon een verwend nest, dat kan ook natuurlijk. Of ik word een oude zeikopa, wie weet. Na titels als The Last of Us, GTA V, Tomb Raider, The Walking Dead: Season Two, Outlast en Metal Gear Solid: Ground Zeroes, blijf ik mij maar afvragen waarom ik bij andere games het 'ik wil zo snel mogelijk naar huis om deze shit te spelen'-gevoel niet heb. Het speelt dan door mijn hoofd, wat is de trigger voor dit gevoel? Wat moet de game dan allemaal in huis hebben om mij te laten spelen? Het leek mij eens interessant op hier eens dieper op in te gaan.

De analyse
Ik heb nog een lading games over die ik amper gespeeld heb nog. Ik kan mij er maar niet toe zetten en vaak ga ik dan maar een dikke serie kijken op tv. Ik heb onlangs even Metro: Last Light, Splinter Cell: Blacklist, BioShock, Metal Gear Solid: Revengeance, Siren en Brothers gespeeld. Toch blijf ik het probleem houden, dat ik er na een kwartier of half uur alweer klaar mee ben. Als een puberjongen tijdens geschiedenisles, staar ik ongeïnteresseerd naar mijn tv. Niet dat het gevoel in mij opkomt dat het slechte games zijn, maar ik mis de ultieme kick, het gevoel dat ik elke minuut vrij moet maken om verder te spelen. Een apart gevoel moet ik zeggen, want de games zijn verre van slecht. Welke factoren zouden hierin een rol spelen?

Als ik kijk naar de voorgaande games die mij wel dit gevoel gaven, dan vallen mij een aantal zaken op. Allereerst zijn een groot budget en realistische graphics kennelijk geen vereiste. The Walking Dead: Season Two heeft bijvoorbeeld geen tientallen miljoenen aan dollars gekost, zoals dit bij GTA V wel het geval was. Daarnaast maakt het kennelijk niet uit of je de game beleeft vanuit first-person of third-person. Wat maakt deze games dan zo verslavend dat je zo snel mogelijk naar huis wilt rennen om die shit te gaan spelen? Ik denk dat vooral het verhaal en de manier waarop je dit beleeft doorslaggevend is. Dit in combinatie met een toegewijde ontwikkelaar die een gameplay zo strak als een elastiek om je balzak aflevert. Daarnaast is een bak emotie en karakterontwikkeling ook zeer zeker een vereiste in mijn optiek. Een first-person shooter is leuk, maar je bent al gauw minder betrokken bij jouw personage. In het geval van Outlast werkte het dan wel weer goed, mede door het verhaal en de intrigerende omgevingen.

De conclusie
Het is natuurlijk heel persoonlijk, maar als ik binnen mijn eigen gevoel kijk, dan kom ik tot de conclusie dat het een combinatie is van dingen: een goed verhaal, emotie en een tot in de puntjes verzorgde en vermakelijke gameplay. Echter spreekt GTA V dit weer wat tegen, echt diepgaand is het verhaal namelijk niet. Kennelijk is vrijheid in een open wereld in combinatie met dikke actie een element dat het gemis van een goed verhaal goedmaakt. Wat is het geheim van een game die ik niet kan neerleggen? Ik word gek als ik analyses probeer te maken. Wat wel altijd goed werkt is als de game speelt als een goed boek, mede dankzij het verhaal en de personages. Voor mij een garantie dat ik de game steeds weer aanzet zodra ik thuis kom, nog voordat ik mijn jas uit heb. Je wilt immers weten hoe het verder gaat, die wc kan wel even wachten. Momenteel zit ik echter al lang in een dip, alle dikke games zijn klaar. De andere games liggen maar verwaarloosd te wachten, die schreeuwen wanhopig naar mij hoe vet zij zijn. Echter houden ze mij meestal niet langer dan een half uur vast. Verwend syndroom? Of missen deze games de geheime ingrediënten? Ik ram GTA V er maar weer in om even te freeroamen. Ik voel dat ik moet pissen, maar ben net lekker aan het toeren en killen. Die wc wacht maar even, benieuwd of deze oude zeikopa het lang kan ophouden.