Opinion: Ik ben een watje

Er is de afgelopen jaren regelmatig wat te doen geweest over de moeilijkheidsgraad van games. Doordat gaming steeds meer mainstream werd, moest het niveau ook flink omlaag om het voor iedereen leuk te houden. De fanatieke gamers schreeuwden moord en brand bij elke gameserie die bij een nieuw deel flink wat inleverde op de moeilijkheidsgraad. 'Hard' zou nog niet eens zo uitdagend zijn als wat 'Easy' vroeger was. Enkele ontwikkelaars grepen in en voegden extra niveaus toe, zoals 'Extra Hard', 'Insane', enzovoorts.

Nou ben ik zelf zo'n gamer die opgroeide met de opkomst van het medium. Met een gezonde dosis fantasie kon ik in een eindbaas bestaande uit vier pixels een monster zien dat vele malen angstaanjagender was dan de huidige, uit miljoenen polygonen bestaande monsters. En al eerder zag ik in Pong een schitterende tennisbaan, vergelijkbaar met het Center Court op Wimbledon, waarbij ik zelfs de aardbeien in het bakje van die bleke Engelsman op de derde rij achter de umpire kon tellen.

Ik ben dus opgegroeid met games die belachelijk moeilijk waren. Games die je daadwerkelijk lieten zweten. Het was niet vreemd als je na uren gamen op een 'oneerlijke' manier (trial & error was aan de orde van de dag) de dood vond en gewoon weer helemaal opnieuw moest beginnen. Heel soms speel ik nog wel zo'n game en kom ik erachter dat ik vroeger wel heel wat meer doorzettingsvermogen en skills had dan tegenwoordig. Ik heb er gewoon geen zin meer in om moeite te doen voor het uitspelen van een game. Wordt het me even te moeilijk, dan gaat de console uit en zet ik een filmpje aan.

Gevolg is onder andere dat ik voornamelijk films kijk en steeds minder games speel. Wat mij betreft kunnen games dan ook niet makkelijk genoeg zijn. Er zit al genoeg uitdaging in het tevreden houden van mijn vrouw. Natuurlijk mag er een stukje uitdaging inzitten, maar als het ook maar even te moeilijk wordt ben ik er al vrij snel klaar mee. Gamers die klagen dat alles te makkelijk wordt: ga lekker multiplayeren.