Overleven als iemand die nog nooit Pokémon heeft gespeeld

Februari 2026. Groot feest bij onze vrienden van Nintendo, want één van hun meest succesvolle franchises óóit blaast dit jaar maar liefst 30 kaarsjes uit… heb ik horen zeggen. Pokémon – de naam komt je vast bekend voor - is nog steeds gigapopulair en de volledige fanbase gaat deze maand helemaal uit hun dak, inclusief een hoop celebrities die hun favoriete Pokémon in de spotlight zetten. Vermoedelijk worden er weer een hoop dingen aangekondigd, maar heel warm word ik er niet van. Laat ik mezelf even voorstellen: mijn naam is Simon en ik ben waarschijnlijk één van de 10 personen op deze wereldbol die nog nooit een Pokémon-game heeft gespeeld.

Pokémon verscheen voor het eerst in 1996 en ikzelf ben geboren in 1995. Dat wil zeggen dat ik, in principe, al mijn hele leven de tijd heb gehad om eens een Pokémon-game op te starten, maar dat niet gedaan heb. Oké, als baby is dat misschien wat onhandig, maar je snapt wel wat ik bedoel. De hele wereld wordt inmiddels al drie decennia lang gek van deze bonte bende kleurrijke beestjes, maar ik heb de feesttrein al die tijd volledig gemist. Dan begin je je toch af te vragen: ‘hoe komt dat nu eigenlijk?’ Heb ik gefaald als mens, als gamer? Kan ik ooit vergiffenis krijgen voor deze zonde?

All jokes aside: ik heb wel enkele vermoedens hoe het komt dat ik deze franchise links van me heb laten liggen. We doen even een flashback naar het jaar 2002, toen ik mijn Game Boy Advance voor het eerst in handen kreeg. Uiteraard mocht ik, als 7-jarige, nog niet blootgesteld worden aan die ‘enge monsters’ van Pokémon (dixit: mijn ouders). Welke Nintendo-held was volgens hen gelukkig wél kindvriendelijk genoeg: it’s-a-him Maaario! De man die honderden schildpadden en goomba’s kapottrapt en vervolgens Bowser in kokende lava laat vallen: de kindvriendelijkheid spat ervan af! Toen ik enkele jaren later dan oud genoeg was om schattige Pokémon als slaafjes in mijn ballen te steken, stond ik voor een ander probleem: waar begin je in godsnaam?

De franchise was inmiddels ook al uitgegroeid tot één of ander mythisch universum met honderden wezentjes die je allemaal van buiten moest kennen (anders was je geen echte fan, natuurlijk). Ik kende uiteraard wel Pikachu en Charizard en ik weet dat die ene rode vis kennelijk een evolutie heeft naar een sterke blauwe vis. Verder is er nog die ene die altijd slaapt en in de weg ligt en één of andere gele Pokémon met lepels. Om nog maar te zwijgen van die groene bloemschildpad of… Enfin, klinkt als veel te veel gedoe om die hele Pokédex te moeten instuderen, dus vroeg ik maar de nieuwste Mario-game in de plaats. Prinses Peach moest nog maar eens gered worden en je moet nu eenmaal je prioriteiten kennen.

Flashforward een paar jaar en inmiddels ben ik een volwassen vent die z’n eigen centjes verdient en dus, in principe, echt wel eens een Pokémon-game kan aanschaffen. En toch heb ik dat nog steeds niet gedaan… Uiteraard heb ik ergens wel een bepaalde interesse/fascinatie voor die reeks, maar dan ging ik eens praten met wat fans over wat nu eigenlijk een goede instapgame voor me zou zijn. Wat een vergissing was me dat: kreeg ik plots een uitvoerig pleidooi over waarom de moderne games zo tegenvallend waren. Legends Z-A is wat saai, Scarlet/Violet is een (technisch) rommeltje, Sword/Shield is best ‘meh’ en ga zo maar verder. Arceus! Ja, Arceus schijnt goed te zijn… maar dat is dan geen klassieke Pokémon-game om als starter mee te beginnen. Tja, na zo’n gesprek staat mijn motivatie om aan Pokémon te beginnen nu ook niet bijster hoog.

Wanneer je dan hoort dat de moderne games de ‘essentie van de klassieke games missen’, dan begin ik langzaam maar zeker te begrijpen wat ik mis: de nostalgie factor. Waarom spelen zoveel mensen nog steeds Pokémon? Vermoedelijk omdat het hen terug katapulteert naar hun onschuldige kindertijd. Ja, de games zijn misschien niet meer zo goed als vroeger, maar die nostalgische mantel der liefde bedekt veel gebreken. Spreek me gerust tegen als dat bij jou niet zo is, maar dat is wat ik mezelf wijsmaak. Ik ga ook nooit beweren dat deze games per se slecht zijn, maar tot op heden heeft nog niemand me zover gekregen om de reeks een kans te geven. Misschien dat dat ooit nog wel eens gebeurt (de wonderen zijn de wereld nog niet uit), maar tot dan kies wel gewoon weer voor Mario als ik wat nostalgie nodig heb.

Ben jij, net als ik, een Pokémon-maagd en durf je hier niet voor uitkomen? Weet dan dat je niet alleen bent en dat dat niets is om je voor te schamen! Of heb jij dé ideale Pokémon-game in gedachten die mij het licht zal laten zien? Laat je horen in de comments!