Preview: Tears of Metal - Schotse chaos

Sommige games hebben maar één goede pitch nodig om je aandacht te trekken. Ideeën die zo tof of juist zo absurd zijn, dat je eigenlijk geen andere keuze hebt dan nieuwsgierig worden. "Dynasty Warriors, maar dan in Schotland" is zo'n idee dat direct tot de verbeelding spreekt. Tears of Metal bouwt daar slim op voort met een mix van hack-and-slash combat, roguelite-elementen en coöperatieve actie met een heerlijk Schots accent. Helaas blijkt al snel dat achter die sterke eerste indruk een game schuilt die moeite heeft om zijn eigen potentie waar te maken. Gelukkig is dit een Early Access-release en is er dus nog ruimte voor verbetering.

Een schot in de roos

Tears of Metal is een actie-roguelike waarin je alleen of met maximaal drie andere spelers ten strijde trekt. Je leidt een Schots bataljon dat zijn eiland probeert terug te veroveren van een invasieleger. Dat verhaal blijft behoorlijk ver op de achtergrond, maar vormt wel een goede aanleiding voor de eindeloze veldslagen die volgen. De campagne bestaat momenteel uit drie acts, elk met een eigen bioom, nieuwe vijanden, elite vijanden en een eindbaas. Tussen de gevechten door keer je terug naar je dorp, waar je nieuwe winkels vrijspeelt, permanente upgrades koopt en extra uitdagingen ontgrendelt. Dat zorgt voor een herkenbare roguelike-structuur waarin elke mislukte poging toch voelt als een stap vooruit. Ook je soldaten groeien mee tijdens meerdere campagnes. Ze verdienen ervaring, leren permanente vaardigheden en veranderen daardoor langzaam van simpele meelopers in waardevolle bondgenoten. Dat systeem geeft de progressie een extra laag en zorgt ervoor dat je niet alleen je eigen personage sterker ziet worden, maar dus ook het leger dat je gaandeweg opbouwt.

Wat Tears of Metal meteen bijzonder maakt, is de sfeer. De Schotse setting voelt fris binnen het genre en wordt uitstekend uitgewerkt. De soundtrack speelt daar misschien wel de grootste rol in. Opzwepende gitaren, stevige drums en energieke muziek geven iedere veldslag veel meer gewicht. Het voelt regelmatig alsof je midden in een historisch epos terecht bent gekomen. Ook de kleurrijke handgetekende artstyle verdient veel lof. De omgevingen zitten vol karakter en de verschillende personages en vijanden hebben toffe designs die perfect passen bij de sfeer van de game. Grote kastelen, groene heuvels en verwoeste slagvelden vormen een sterk geheel dat prettig blijft om naar te kijken. Juist omdat de presentatie zo sterk is, is het jammer dat de gameplay dat niveau niet altijd weet vast te houden.

Veel systemen, weinig variatie

Tijdens iedere run verzamel je Emblems, Artifacts, uitrusting en verschillende vaardigheden voor je held. Samen vormen ze de basis van je build. Na elk slagveld krijg je de keuze uit twee Emblems, die een bepaald effect aan je vaardigheden toevoegen. Zo is er bijvoorbeeld een Emblem dat vuur en damage over time aan je aanvallen toevoegt, maar ook een Emblem dat vijanden aan elkaar linkt en allemaal tegelijkertijd schade toebrengt. Daarnaast kun je kiezen uit drie speelbare helden, elk met een eigen speelstijl, wapens en synergieën. Op papier klinkt dat als een systeem waarin veel ruimte is voor experimenten. In de praktijk vallen de verschillen minder groot uit dan gehoopt. Natuurlijk ontstaan er af en toe sterke combinaties die je personage flink krachtiger maken, maar de basis van de gameplay verandert nauwelijks. Daardoor voelen veel runs uiteindelijk verrassend hetzelfde aan.

Dat probleem wordt versterkt door het gevechtssysteem. Tears of Metal draait volledig om hack-and-slash-combat, maar de mogelijkheden blijven beperkt. Er is wel een combosysteem aanwezig, alleen zijn er maar twee combo's beschikbaar en blijkt al snel dat één simpele zwaardcombinatie vrijwel altijd de beste keuze is. Daardoor verdwijnt een groot deel van de variatie die je juist van een roguelike verwacht. De lock-on helpt daar ook niet bij. Die werkt regelmatig onbetrouwbaar, waardoor je tijdens drukke gevechten soms op de verkeerde vijand richt of het doelwit volledig kwijtraakt. Je moet de lock-on-knop namelijk zelf ingedrukt houden om te kunnen locken op een vijand, maar de lock-on houdt zich alleen bezig met eindbazen en elite vijanden. Omdat de slagvelden vaak gevuld zijn met tientallen vijanden tegelijk, leidt dat geregeld tot frustratie. Zeker wanneer precisie belangrijk wordt, voelt de besturing hierdoor net iets minder strak dan gewenst.

Grootse veldslagen verliezen hun glans

De grote veldslagen vormen zonder twijfel het hart van Tears of Metal. Samen met je eigen bataljon baan je je een weg door enorme groepen vijanden terwijl steeds meer bondgenoten zich bij je aansluiten. Dat levert regelmatig indrukwekkende momenten op. Vooral in co-op, waarbij maximaal vier spelers op elk moment kunnen in- en uitstappen, ontstaat er een heerlijke chaos waarin iedereen zijn eigen rol kan pakken. Toch begint die opzet na enkele uren steeds meer zijn beperkingen te tonen. De moeilijkheidsgraad komt zelden voort uit slimme vijandelijke aanvallen of interessante situaties. In plaats daarvan krijgen vijanden vooral steeds meer gezondheid of een schild en verschijnen er simpelweg grotere groepen vijanden op het scherm. Dat maakt gevechten langer, maar niet per se leuker of spannender.

Diezelfde ontwerpkeuze zie je terug bij de eindbazen, en daar werkt het nog minder goed. De bosses behoren zonder twijfel tot het zwakste onderdeel van de game. Vrijwel iedere confrontatie voelt langzaam en repetitief aan. Regelmatig ren je achter de boss aan omdat hij tijdelijk onkwetsbaar is geworden of simpelweg wegvlucht naar een andere locatie. Zodra je hem eindelijk weer bereikt, moet je eerst opnieuw een enorme hoeveelheid gezondheidspunten wegwerken voordat dezelfde cyclus zich herhaalt. Dat zorgt niet voor spannende momenten, maar voor uitgerekte gevechten die te lang duren. Juist de momenten die het hoogtepunt van een act zouden moeten vormen, voelen daardoor als een verplicht obstakel. Ook na meerdere runs veranderen die baasgevechten nauwelijks, waardoor de herhaling extra opvalt.

Voorlopige conclusie van Claudia Tjia

Tears of Metal heeft veel sterke ingrediënten. De Schotse setting is origineel, de soundtrack is fantastisch en de handgetekende artstyle maakt iedere veldslag aantrekkelijk om naar te kijken. Ook het progressiesysteem met permanente upgrades, groeiende soldaten en verschillende builds biedt voldoende motivatie om door te spelen. Helaas weet de gameplay die sterke basis niet volledig waar te maken. Het gevechtssysteem mist diepgang, runs voelen sneller hetzelfde aan dan je zou hopen en de eindbazen behoren tot de minder leuke onderdelen van de ervaring. Voeg daar een onhandige lock-on en een moeilijkheidsgraad die vooral leunt op grote gezondheidsbalken en enorme vijandengroepen aan toe, en er blijft een game over die vooral op de presentatie indruk maakt. Wie graag samen met vrienden door honderden vijanden hakt, kan zich hier zeker mee vermaken. Wie zoekt naar een roguelike met veel variatie en uitdagende combat, merkt dat Tears of Metal zijn sterke eerste indruk niet tot het einde weet vast te houden.De game bevindt zich in Early Access en de basis is er. Er moet alleen nog heel wat getweakt worden voor de 1.0 release.