EA Sports UFC 6 review - Goed, maar flowt net niet lekker

Mixed Martial Arts groeit al jarenlang in populariteit. Toegegeven, ik kan ook genieten van een match op z’n tijd, maar dat een deel van de mensen het bestempelt als barbaars, kan ik eveneens begrijpen. Toch schuilt er veel meer in de sport dan een simpel potje matten. De topatleten geven hun leven voor diverse disciplines en stellen dat tentoon in de octagon. EA’s UFC 6 moet daar een weerspiegeling van zijn, waarin we zowel de hoogte- als dieptepunten van een MMA-vechter beleven. Weet UFC 6 in deze review drie jaar na zijn voorganger UFC 5 de titel van onbetwiste kampioen in handen te houden?

Best of the class

UFC 6 is de beste game binnen zijn genre. Klinkt als een flink statement, maar helaas is er barweinig competitie op dat gebied. Hoewel dus een open deur, moet ik de game complimenten geven. UFC 6 biedt namelijk een compleet pakketje waarin we onze MMA-droom digitaal waar kunnen maken.

Zoals gewoonlijk kunnen we kiezen uit een flink aantal modi. Hier zijn wat mij betreft twee modi die eruit weten te springen: Hall of Legends en The Legacy. Twee singleplayermodi die daadwerkelijk een verhaal proberen te vertellen.

Hall of Legends draait om de carrières van Max Holloway, Alex Pereira en Zhang Weili. Het drietal is voorzien van een eigen museum waarin we via verschillende kamers de loopbanen, tegenslagen en achtergrondverhalen meekrijgen. Dit doet EA aan de hand van diverse archiefbeelden, relikwieën en natuurlijk gevechten. Zo kunnen we iedere carrière drie hoogtepunten herbeleven die gecureerd zijn door de vechters zelf. Dit is zonder twijfel het hoogtepunt van de game en sluit exact aan op wat UFC 6 naar eigen zeggen wil bereiken. Het gaat namelijk niet om het spectaculaire persmoment, maar om de échte weg naar de top.

Het andere hoogtepunt komt in de vorm van The Legacy. Deze modus fungeert als verhaalmodus, maar kan vervolgd worden als een ouderwetse carrière waarin we ons personage naar kampioen van de UFC weten te werken. Verwacht niet bijzonder veel van het verhaal qua diepgang, dat is er namelijk weinig te vinden, maar het geeft wel reden om door te ploeteren.

In The Legacy nemen we controle over Chris Carter, een worstelaar die uit de schaduw van zijn wereldberoemde vader probeert te treden. Uiteraard niet zonder tegenslag, want gedurende zijn tijd bij Believe MMA krijgt Chris met de nodige tegenslagen te maken. Verwacht geen emotioneel hoogstandje, maar de modus bevat wel degelijk wat leuke momenten. Zo vechten we een aantal keer buiten de Octagon, wat de modus iets meer kleur weet te geven. Het is echter jammer dat dat soort momenten schaars zijn. Juist door Chris buiten de gym of octagon te plaatsen, ontstaat er meer ruimte voor ontwikkeling van de personages en het uitdiepen van het verhaal.

Een lange weg naar de top

Mocht je net als ik instappen in The Legacy, dan vloei je organisch over in de meest substantiële Career-modus. Hierin kunnen we als vanouds contracten accepteren, onze vechter verbeteren door punten toe te kennen en vooral erg veel trainen.

En met erg veel bedoel ik erg veel. Traditiegetrouw is een contract namelijk voorzien van een trainingskamp dat opgedeeld is in zo’n 3 tot 6 weken, waarin we op wekelijkse basis moeten trainen en het gevecht onder de aandacht brengen met wat promotie-activiteiten. Dat werkt op zich allemaal prima, maar is wel tergend traag. Zo ben je in essentie meer een MMA-managementgame aan het spelen dan dat je daadwerkelijk aan het vechten bent.

Dat merk je bijvoorbeeld tijdens de trainingen. Deze duren drie minuten per stuk, maar de doelstellingen zijn in zo’n anderhalve minuut te voltooien. Hierdoor ben je ongeveer nog anderhalve minuut aan het sparren. Gelukkig kan je nog bepaalde moves levelen, maar het duurt allemaal gewoon net iets te lang.

Daarnaast besteden we ook tijd in ‘The Gym’, een feature die meer activiteiten buiten het vechten om biedt. Hierin rekruteren we bekende vechters om zo van hen te leren. Dat doen we door coaches toe te wijzen aan het roster. Hierdoor level je gerekruteerde vechters en speel je hoofdzakelijk cosmetische gear, in-game currency en icons vrij. Veel voegt het naar mijn mening niet toe. Sterker nog, het haalt de flow enorm uit de game. Je dient namelijk alles individueel aan te klikken om vervolgens vijftien minuten later hetzelfde riedeltje uit te voeren.

Over traagheid gesproken: de navigatie door de menu’s is ook verre van optimaal te noemen. In de octagon zelf verloopt de game verbazingwekkend soepel, maar de menu’s, en dan vooral het menu in de carrière, zijn opvallend traag en stotterend. Je kunt er prima doorheen navigeren, maar laat ik het zo zeggen: dit is verre van optimaal te noemen. Overigens is dat niet voor het eerst; dit puntje is namelijk meermaals aan bod gekomen in diverse EA Sports-games.

Presentatie van hoog niveau

Sportgames dienen op het gebied van presentatie van hoog niveau te zijn. Gelukkig is dat in het geval van UFC 6 absoluut het geval. De game is voorzien van een waanzinnige soundtrack, indrukwekkende visuals en de nodige commentatoren om de game van persoonlijkheid te voorzien.

De game ziet er dan ook fantastisch uit en klinkt eigenlijk nog lekkerder. Dat gezegd hebbende: wat de physics betreft, zien we nog weleens vreemde dingen gebeuren. Vechters kunnen na een rake tik in elkaar klappen als een pizzadoos, ledematen buigen zich in allerlei vormen bij het uitdelen van een stoot of trap en op momenten ragdollen de personages net iets te veel.

Mijn grootste kritiekpunt komt echter voort uit de nieuwe ‘Flow State’. UFC 6 draait namelijk om flow, een benaming voor het moment dat vechters in een ritme komen waarmee ze wedstrijden kunnen beslissen. Op zich een grappig idee, maar de uitvoering laat te wensen over.

Deze sportsim wil op vrijwel alle vlakken een realistische MMA-ervaring neerzetten, maar doet met de introductie van Flow State exact het tegenovergestelde. De wereld vertraagt, je perceptie wordt verhoogd, kracht loopt op en snelheid neemt toe. De visuals worden grijs, op jouw personage na dan. Het voelt allemaal een beetje gekunsteld en overgestileerd, iets wat ik niet zou verwachten in een game zoals UFC 6. Het is niet dermate storend dat ik de game niet wil spelen, maar het haalt je volledig uit het moment.