De Rondvraag: Wat is je favoriete remake?

De remakes en remasters blijven een populair fenomeen onder de ontwikkelaars en de gamers en hierdoor worden we de laatste jaren overspoeld met deze games. Dat is een goede ontwikkeling, want hierdoor kun je de games spelen die je vroeger hebt gemist door geldgebrek of omdat de game hier nooit is uitgekomen. Toch kun je je ook afvragen waarom ontwikkelaars niet gewoon een nieuwe IP proberen te ontwikkelen. Capcom brengt al jaren remakes van hun stokpaardje Resident Evil uit en ze hebben dit kunstje al meerdere malen geflikt. Zo heeft Capcom voor de originele Resident Evil, Resident Evil 2, Resident Evil 3 en Resident Evil 4 een remake uitgebracht. Daarnaast kunnen we hopelijk begin volgend jaar van de Resident Evil: Code Veronica Remake gaan genieten.

Capcom besteedt veel aandacht aan hun remakes, alleen zijn er een paar dingen die ik jammer vond. Zo zien de games er geweldig uit en is de besturing naar de moderne tijd verheven, maar waren er in het tweede en derde deel een paar dingen weggelaten. Zo had je in Resident Evil 3 remake niet meer de korte events met Nemesis waardoor je met de goede keuze hem even kon uitschakelen voor bijzondere wapens of met de verkeerde keuze een paar klappen kreeg. In Resident Evil 2 remake kun je de game met beide personages spelen, maar bij het origineel had je meerdere opties waardoor er verschillende eindes waren. Zelfs bij Resident Evil 4 hebben ze een sectie met een eindbaas verwijderd. Toch is hun ultieme remake niet een van de genoemde games, maar de remake van de originele Resident Evil voor de GameCube. Deze game had verbeterde graphics, extra locaties in en rond de mansion, nieuwe lore en een nieuwe eindbaas. Hierdoor blijft dit mijn favoriete remake, maar misschien gaat Resident Evil Code Veronica wel een nieuwe standaard zetten.

Soms heb je zo’n dag. Je staat niet lekker op, alles gaat fout en je haar zit voor geen meter. In het geval van de protagonist van deze remake zat zijn vacht niet goed. Ik heb het natuurlijk over niemand minder dan Conker, wellicht de meest controversiële platform-held uit het verleden. Ondanks die controverse, bracht Rare in 2005 samen met Microsoft een remake genaamd Conker: Live & Reloaded uit.

Sommigen verachten deze remake vanwege het censureren van diverse scheldwoorden, maar die fantaseer ik er zelf wel bij. In de beginjaren bij Microsoft bracht Rare nog topwerk en schraapte men het onderste uit de console van Microsoft. Conker: Live & Reloaded is een van de mooiste, maar ook een van de grappigste games op de originele XBOX. Een all-time classic die iedereen met een XBOX gespeeld moet hebben. Want zelfs vandaag de dag is de game nog te vinden in de Microsoft Store.

Van oudsher ben ik niet direct een voorstander van remakes. Bij het woord remake dacht ik voorheen altijd aan de termen ‘gebrek aan creativiteit’ of ‘cashgrab’. Diep van binnen vreesde ik er waarschijnlijk voor dat de essentie van het origineel verloren raakte in de remake en daar gaan semi-autistische gamers met hevige gevoelens van nostalgie niet zo heel hard op. Maar als iemand die vrees heeft weten weg te nemen, dan is het Capcom met Resident Evil 2.

De originele Resident Evil 2 is zo’n game die me op de OG PlayStation vormde tot de survival horror fan die ik nu ben, en om dan te zien hoe men daar jaren later weer glans aan kan geven voor de nieuwe generatie survival horror fans, verdient alle lof in de wereld. Het plaveide de weg voor meer RE-makes en wederoplevingen van andere puike horror franchises, zoals Dead Space en Silent Hill, om het nog maar niet te hebben over de inspiratiebron die het vormde voor nieuwe horror IP. Dus ja. Arigato-gozaimasu, Capcom!

Ik heb altijd een zwak gehad voor Pokémon SoulSilver. De originele Pokémon Gold en Silver waren natuurlijk al bijzonder, omdat het de enige games in de reeks zijn waarin je door twee volledige regio’s reist. In plaats van acht badges verzamel je er zestien, neem je het op tegen twee sets gym leaders en heb je eigenlijk twee grote avonturen in één game. De Nintendo DS-remakes maakten dat alleen maar beter. HeartGold en SoulSilver brachten Johto en Kanto opnieuw tot leven met betere muziek, een fijnere interface en genoeg nieuwe content om uren in te verdwijnen. Denk aan de National Dex, waarmee het aantal Pokémon flink werd uitgebreid, de Battle Frontier en natuurlijk de Pokéathlon-minigames.

Wat SoulSilver voor mij zo sterk maakt, is dat het nog steeds voelt als een Pokémon-game die echt royaal is met content. Je bent niet na de Elite Four klaar, maar krijgt daarna gewoon nog een hele regio voorgeschoteld. Daardoor voelt de game veel groter dan de meeste andere delen in de reeks en blijf ik er met veel plezier naar terugkeren. Het echte hoogtepunt blijft voor mij de Pokéwalker. Eigenlijk was dit gewoon de originele Pokémon GO, maar dan jaren eerder. Je kon een Pokémon meenemen naar buiten en levels verdienen door te wandelen. Of door het apparaatje gewoon eindeloos te schudden, want laten we eerlijk zijn: dat hebben we allemaal gedaan. Ik speel deze remake nog altijd met veel plezier en hoop dat, als we ooit weer nieuwe Pokémon-remakes krijgen, ze HeartGold en SoulSilver als basis nemen. Niet Brilliant Diamond en Shining Pearl, want daar ben ik nog steeds niet helemaal overheen.

Hoewel ik hem nog niet heb uitgespeeld, zeg ik Demon's Souls. De FromSoftware-titels liggen mij nauw aan het hart, en de manier waarop deze remake van de grond af opnieuw is opgebouwd doet mij veel goed. Dit was de eerste game die ik opstartte toen ik mijn PS5 voor het eerst op een OLED-tv had aangesloten, en ik was simpelweg flabbergasted door de kwaliteit. Misschien is het niet helemaal een eerlijke vergelijking omdat deze verandering in mijn setup me nog het meeste bijstaat. Alleen al door de grafische ervaring viel ik bijna van mijn stoel, terwijl de vloeiende combat en animaties mij flink wist te verbazen na mijn recente ervaring met het oudere Dark Souls II.

De gameplay voelde ontzettend vloeiend aan en dankzij de haptische feedback vanuit de DualSense-controller voelde ik de immersie in elke beweging. In die periode zat ik volop in mijn trophy-huntingfase, maar helaas werd ik flink afgeschrikt door de trophylist waarin ik met een hoop dingen tegelijk rekening moest houden. Als fanatiek ADHD'er is dit niet mijn sterkste kant, en hou ik het dan vaak alweer voor gezien. Zo heb je de World Tendency en de Character Tendency, moet je alle NPC-quests voltooien en ondertussen ook alle ringen en spreuken verzamelen. Hoewel ik dit in eerdere Souls-games kon waarderen, was ik er op dat moment nog niet helemaal klaar voor en wacht ik tot op de dag van vandaag nog op het moment dat ik hier weer mentaal aan toe ben.