Agent 64: Spies Never Die review - The name’s Meh, James Meh

We houden allemaal van een goede dosis nostalgie. De jaren negentig staan in het videogamelandschap bekend als een legendarische tijd, mede dankzij alle fantastische ontwikkelaars die we toen hadden. Een mag sowieso niet ontbreken in dat rijtje en dat is Rare, bekend van Donkey Kong Country en die hun strepen met, onder andere, GoldenEye 64 en Perfect Dark heeft verdiend. Die twee games waren een ware revolutie voor het first person shooter-genre op consoles. Agent 64: Spies Never Die probeert dat gevoel te recreëren, maar John Walter mist wat van de verfijning die de heer Bond en mevrouw Dark wel voorhanden hadden.

Flinterdun

We stappen in de schoenen van John Walter, een geheim agent die uit zijn pensioen stapt om het nog één keer op te nemen tegen zijn aartsrivaal Dominic Pulp. Het doel van Pulp? De wereld overnemen, natuurlijk! Voor zo ver er verhaal in Agent 64 aanwezig is, hoef je geen indrukwekkende film-achtige ervaring te verwachten. De game kent bijvoorbeeld geen voice acting, dus alles wordt gepresenteerd met wat ondertiteling om te lezen.

Die presentatie is iets wat mij gelijk achter de oren deed krabben. Het voelt hier en daar een beetje gehaast, alsof de game nu toch echt de deur uit moest. Ik ben me volledig bewust van wat Agent 64 is, er zit namelijk een solo developer achter. We hebben hier dus met een passieproduct te maken wat ik alleen maar kan toejuichen, maar voor wie is Agent 64 nu precies? Mijn beste antwoord: voor de mensen die vandaag de dag nog steeds met regelmaat samenkomen en de Nintendo 64 aan slingeren voor wat split-screen schietactie.

Van alle markten thuis

Het plezier zit hem in een breed scala aan multiplayeropties. Allereerst is er de mogelijkheid om het verhaal van Agent 64 in co-op te spelen. Ook een slechte campaign is in co-op een stuk gezelliger dan in je eentje. De Arena is echter waar de meeste mensen naartoe zullen gaan. Je creëert een lobby tot maximaal acht spelers die je, eventueel, kan aanvullen met wat bots. Binnen Arena heb je de keuze uit Deathmatch, Briefcase en Zone.

In Briefcase moet je een koffertje zien te bemachtigen en krijg je punten voor hoe lang je hem in jouw bezit hebt. De speler met de meeste punten aan het einde wint. In Zone moet je een gemarkeerd gebied overnemen en dit verdedigen om punten te verdienen. Deathmatch mag voor zich spreken: lekker ongeremd op elkaar schieten. Als je ook even genoeg multiplayer hebt gezien, kan je jezelf ook nog wagen aan diverse Challanges of de campaign op zijn kop zetten in Paradox Mode. Deze modus laat je allerlei gekke en interessante modifiers gebruiken zoals grote hoofden en one-hit kills.

Voor de consolegamers

Ik speelde Agent 64 weliswaar op pc, maar ik merkte aan alles dat de game gemaakt is om met een controller te spelen. Dat begint al bij de gehele feel die de game heeft en daarvoor verdient de ontwikkelaar zeker wat lof: de gehele gamefeel doet precies denken aan GoldenEye 64. Met een paar controllers en de game draaiend via Steam Link in de woonkamer staat het garant voor een leuk avondje op de bank met een paar biertjes erbij. Ik begrijp die rozebrilvisie wel van mensen die de Nintendo 64 nog eens aanslingeren, maar het is niet meer genoeg om een hele game te maken.

Wanneer je die campagne of een van de andere modi in je eentje aan het spelen bent, valt die roze bril al snel van je neus af. Agent 64 kent weinig uitdaging, ook op hogere moeilijkheidsgraden. Je bent veelal op dezelfde character models aan het schieten en het level design is, op z’n best, oké te noemen. Het mist de flair die Perfect Dark zo goed maakte en het IP van GoldenEye 64 om op z’n minst met interessante locaties op de proppen te komen. De multiplayer is waar het genot te vinden is, maar alleen onder de strikte voorwaarde dat je met wat kameraden op de bank zit met ieder een controller in de hand. Vandaag de dag is dat helaas nogal een niche te noemen.

Zonder moeite

Met de grafische stijl van Agent 64 wordt de toon goed gezet. Je weet simpelweg waar je aan toe bent, namelijk een eerbetoon aan de eerder besproken Nintendo 64-titels. Dat is een leuke hommage, maar de ontwikkelaar had hier wat verder op in mogen gaan en zijn creativiteit meer tentoonstellen. De performance op pc mag geen verrassing zijn, die is gewoonweg goed. Met gemak haalde ik een framerate van 240fps op een 1440P-resolutie. De game voelde daardoor wel heerlijk responsief aan.

De audio is ook helemaal in stijl van het 64-bit tijdperk, maar dat heeft dus zijn kanttekeningen. Een gebrek aan voice acting is anno 2026 misschien vreemd. Op een Nintendo 64-cartridge paste destijds echter zo weinig data dat veel games zonder voice acting verschenen en daarbij een zeer tamme soundtrack. Agent 64 slaat hierin wellicht de spijker op zijn kop, want de soundtrack is zeker tam te noemen met weinig memorabele melodieën erin verwerkt.