Onimusha: Way of the Sword review - Samoerai sterrenshow

We gaan het bijna als vanzelfsprekend zien, maar kunnen we even stilstaan bij de prestaties van Capcom dit jaar? Het gaat eigenlijk helemaal nergens over, maar alles wat deze Japanse gamemaker aanraakt, verandert tegenwoordig in goud. De nieuwste entrees binnen gevestigde franchises weten torenhoge scores binnen te halen, maar ook de kersverse ideeën, zoals Pragmata, maken een uitzonderlijk positieve indruk. En nu gooit Capcom nog meer kolen op het vuur en haalt het een lang afwezige gameserie uit de winterslaap. Onimusha begon oorspronkelijk in 2001 als een hack-and-slash met tank controls en gefixeerde camerahoeken. Anno 2026 is daar weinig van over, maar wat je er wel voor in de plaats krijgt, is een actievolle blockbuster in de vorm van Onimusha: Way of the Sword. Maakt deze titel het kwartet aan uitmuntende Capcom-games in 2026 compleet? Saa, ikou! Oftewel: laten we gaan en deze review wagenwijd opensnijden!

Wie met het zwaard leeft...

In Onimusha: Way of the Sword maken we kennis met de temperamentvolle samoerai, genaamd Miyamoto Musashi. Deze vechtersbaas heeft nog nooit te maken gehad met een verliespartij en dat komt hij maar weer eens bewijzen, wanneer hij in Kyoto arriveert om de lokale sensei uit te dagen tot een duel. Met twee vingers in z'n neus claimt hij de overwinning, maar ditmaal gaat het toch gruwelijk mis. Kyoto wordt overspoeld door het demonische leger, genaamd de Genma. Deze monsters slachten de lokale bevolking af en ook Musashi moet het bekopen met zijn leven. Terwijl de hel zich klaarmaakt om zijn ziel te claimen, wordt hij door een vreemdeling uit de stroom gehaald en wordt hij tegen zijn zin opgezadeld met de Oni Gauntlet; een zielslurpend artefact dat de drager de macht geeft om Genma te doden. Wat volgt is een waar epos door het feodale Japan, waarin thema's zoals strijd, veerkracht en ontdekken wat echt telt in het leven, centraal staan.

Capcom krijgt wel eens te horen dat hun schrijfwerk niet altijd even scherp is. Niets is minder waar in Onimusha: Way of the Sword. Vergis je niet: dit is een actiegame met een grandioos spektakel van een verhaal; eentje die je met een gerust hart zou kunnen afspelen in de bioscoop. De titel zit ramvol met cinematics die het verhaal naar een hoger niveau tillen, omdat je wordt getrakteerd op fijne visuals die het belang en de schaal van het conflict vergroten.

Een ander groot onderdeel van het succes van Onimusha: Way of the Sword is de kleurrijke cast die het verhaal rijk is, met als aanvoerder Miyamoto Musashi. De samoerai die gebaseerd is op de Japanse filmlegende Toshiro Mifune is al snel uitgegroeid tot een van mijn favoriete protagonisten binnen dit genre. Capcom heeft bijzonder veel tijd gestoken in het verzorgen van zijn presentatie. Elke blik die hij werpt is expressief, zijn dialoog is gevat en hij bevat precies de juiste balans tussen coole actieheld en goofball. De weg die hij aflegt, de offers die hij maakt en de fouten die hij begaat, maken van hem een enorm menselijk en herkenbaar personage. Tel daarbij op dat hij wordt bijgestaan door fijne NPC's en dat hij de strijd aangaat met krankzinnige rivalen, en dan heb je toch een hele cast vol met memorabele personages klaarstaan.

Knokken in Kyoto

Qua verhaal wist Onimusha: Way of the Sword mij oprecht te inspireren, te enthousiasmeren en met vlagen te ontroeren. Het voelt als een Japanse blockbuster en dit komt deels door de verhaalvertelling, maar natuurlijk ook de setting draagt hieraan bij. Het feodale Japan wordt uitmuntend tot leven gewekt door Capcom, wiens Japanse roots natuurlijk goed van pas komen bij het creëren van authenticiteit. Qua audiovisuele presentatie is het misschien niet het hoogtepunt dat deze industrie te bieden heeft, maar dankzij het fantastische designwerk is dat een non-issue. De stijl druipt van deze actiegame met een bombastische soundtrack, heerlijke personage-designs en het prachtige oude Japan in zowel de steden als de natuurlijke omgevingen. Je wordt getransporteerd naar een verloren era, maar wel eentje die de tand des tijds heeft doorstaan. Zet alleen wel de Japanse voice-over aan, want het Engelse stemmenwerk is een afgunst naar deze setting.

De campaign van Onimusha: Way of the Sword kun je verder opdelen in twee soorten gameplay. Voordat ik het daadwerkelijk ga hebben over het hack-and-slash-werk, sta ik eerst even stil bij de lay-out van deze actiegame; het is namelijk belangrijk om meerdere redenen. Om te beginnen reis je door het hele land om de confrontatie op te zoeken met de Genma. Je blijft niet op één plek zitten, maar je hoeft ook niet alles overhoop te gooien om deze monsters te vinden. Nee, Onimusha: Way of the Sword is grotendeels een lineaire actiegame, waarbij het geweld en het spektakel nooit ver van de speler verwijderd zijn. Dit is overigens wanneer de game op z'n best is; met een strak tempo en moordende intenties.

Echter, Onimusha: Way of the Sword geeft spelers ook de kans om de binnenstad van Kyoto te verkennen. Dit is een gemengde ervaring. Ja, er valt genoeg te doen in het mooie plaatsje, zoals het redden van burgers, het aannemen van bijzondere sidequests en het vinden van voldoende upgradematerialen om zo sterker te worden. Maar dit komt wel met een prijs; eentje die helaas voorkomen had kunnen worden. Elke keer als Capcom besluit om de main story uit te stellen, heeft Onimusha: Way of the Sword last van pacing issues. Soms zit je er heerlijk in, ben je klaar om de volgende grote bad guy te tackelen, om vervolgens te horen dat je eerst even de buurtheld moet uithangen. Als de activiteiten in Kyoto geheel optioneel bleven en spelers op hun eigen tempo deze content konden verkennen, was er niks aan de hand. Helaas moet nu de main story er met vlagen voor wijken.

Welcome to Parry Town

De echte ster van de show, wat wel vaker voorkomt in de games van Capcom, is de moment-to-moment gameplay. Onimusha: Way of the Sword is een actiegame pur sang; geen soulslike of actie-RPG. Nee, je hebt te maken met een pure actietitel die gretig gebruikmaakt van de hack-and-slash-geschiedenis die het rijk is. De basis staat in ieder geval als een Japans keizerrijk. Je begint je avontuur met lichte aanvallen, zware aanvallen, pareren, blokken en ontwijken. Musashi is snel, responsief en het voelt enorm bevredigend om met zijn katana plus wakizashi door de vijanden heen te hakken. De aandacht voor details is hier weer grandioos; de hitboxes passen precies goed en de manier waarop vijandelijke ledematen worden gecoupeerd is simpelweg sadistisch genot.

Maar iedereen die bekend is met de combat van de Onimusha-games weet dat deze franchise nog veel meer in huis heeft dan het simpele combatpakket van hierboven. Dit is een actiegame op steroïden. Ja, je kunt inderdaad een parry uitvoeren, maar wat dacht je van een reflect? Een soort super-parry die tegenstanders helemaal uit balans brengt, maar waarbij je twee knoppen tegelijkertijd moet indrukken en dus jezelf kwetsbaarder opstelt voor tegenaanvallen. Blijf je liever vertrouwen op je standaard parry? Helemaal goed natuurlijk; zeker als je een upgrade verschaft waardoor je blauwe vlammen op je zwaard plakt bij succesvolle tegenstoten. En natuurlijk kan het welbekende Issen-systeem niet ontbreken in deze review. De ultieme high risk, high reward combo, waarin je vijandelijke patrouilles binnen elke seconden kan omleggen, mits je timing klopt.

Onimusha: Way of the Sword biedt een interessante mix van machtsfantasie en daadwerkelijke uitdaging. Ik speelde mijn gehele sessie op de Combat-moeilijkheidsgraad en dit voelde als de perfecte mix tussen de game leren kennen en je genoeg uitgedaagd voelen om de interactie met de diverse systemen op te zoeken. De eerste paar uur, wanneer je vooral mobs in mootjes hakt, kun je al snel overmoedig raken, maar dan komen de eindbazen. Met de eerste paar zware jongens had ik nog geen probleem, maar er komen een aantal figuren in deze actiegame voor, waarbij je alle zeilen moet bijzetten. Het past precies bij het narratief en de thema's die Onimusha: Way of the Sword behandelt, maar bovenal zijn het fantastische confrontaties die mij de rest van mijn gamende carrière zullen bijblijven.

Leven vol uitdagingen

Onimusha: Way of the Sword heeft echt veel om het Japanse lijf, waardoor je blijft spelen. En hiermee doel ik niet eens alleen op de systemen die gewoon al uitstekend zijn. Nee, Capcom heeft ervoor gezorgd dat je je echt geen moment hoeft te vervelen in deze actiegame. Om te beginnen kun je er aardig lang over doen. Als je je zorgen maakt om de prijs-speelduurverhouding, dan hoef je je geen zorgen te maken. Je bent gerust meer dan twintig uur bezig om deze titel uit te spelen. En zelfs als je alles gedaan hebt, heeft Capcom het gemakkelijk gemaakt om toch nog even terug te keren. Of je nou voor de kiezelharde New Game+ kiest of de 'Boss Rush'-achtige trainingsmodus, er valt altijd nog iets te doen in Onimusha: Way of the Sword.

En wat misschien nog wel een van de mooiste aspecten is van Onimusha: Way of the Sword, is de hoeveelheid liefde die Capcom erin heeft gestoken. Niet alleen de unieke assets, maar ook het gehele portfolio van de Japanse gamemaker komt in deze titel voor. Het verzamelen van bruikbare items is iets wat regelrecht met soundeffect en al uit de Monster Hunter-franchise komt. De Japanse authenticiteit is vergelijkbaar met dezelfde culturele presentatie die Kunitsu-Gami: Path of the Goddess wist te bieden. En de soms ronduit walgelijke monsters die je op je pad treft, hadden niet misstaan in de Resident Evil-games. Kortom: als je liefde hebt voor de vele uitstekende Capcom-games, dan ga je in Onimusha: Way of the Sword veel dingen herkennen die bijna nostalgisch aanvoelen.