Resonance: A Plague Tale Legacy review - Houdt je in zijn greep

Dat ik uitkeek naar Resonance: A Plague Tale Legacy is zwak uitgedrukt. In de afgelopen jaren heeft Asobo Studio een grote indruk achtergelaten en daardoor brengt een nieuwe titel direct hoge verwachtingen met zich mee. En ja, ik was een klein beetje bang voor het hele proloog en spin-off idee. Niet alleen door de veranderingen, maar ook doordat Sophia nu de hoofdrol heeft. Was ze zo bijzonder? Of hebben ze er bewust voor gekozen om nog niet te veel te verhullen in de eerdere games. Na het uitspelen van de game tolt mijn hoofd met vragen rondom het ontwikkelingsproces. O, misschien weet je nog dat ik in mijn preview van Resonance: A Plague Tale Legacy de game vooral vergeleek met Tomb Raider. Ik kan je direct verklappen dat ik het grotendeels mis had en dit echt als een Plague Tale-beleving aanvoelt.

Faith has such a good sense of humor

Sinds haar kinderjaren heeft Sophia nachtmerries over een mysterieus eiland dat ergens in de Middellandse Zee ligt. Om met die nachtmerries om te gaan schetste ze de beelden in haar eigen dagboek. Terwijl ze als jong meisje getraind wordt voor het plunderaarsleven, zoekt haar vader naar de betekenis van die nachtmerries. Het eiland wordt dan ook gevonden, maar wanneer is de prijs die je betaalt te hoog? Het eiland is niet zomaar binnen te dringen en een speciale sleutel moet dan ook gevonden worden. En laat die nu net in handen zijn van het leger van Venetië. Wat begint als een onschuldige zoektocht eindigt al snel in een rampscenario. Sophia is uiteindelijk niet de enige die het eiland wil verkennen, want volgens de geruchten is er een grote schat te vinden. Daar maalt Sophia niet om, want er staan veel meer zaken op het spel en uiteindelijk vraagt ze zich vooral af waar haar nachtmerries en visioenen vandaan komen.

Tijdens haar verkenningstocht op het eiland ziet ze regelmatig een Minoïsche soldaat die eeuwen geleden dezelfde trials moest oplossen. Wanneer er geen uitweg meer is, weet Sophia hierdoor toch met een oplossing te komen. De visioenen zijn daardoor niet alleen belangrijk voor haar, maar ook voor de speler. Stukje bij beetje geven ze antwoord op de vragen die Sophia hardop uitspreekt en die je als speler ook hebt. Daarnaast lijmt het alle losstaande lore fragmenten aan elkaar en ontstaat er een prachtige verbinding tussen Resonance: A Plague Tale Legacy en A Plague Tale: Requiem. Dit gebeurt compleet spoilervrij, waardoor je niet bekend hoeft te zijn met de serie. Je reactie wordt simpelweg uitgesteld tot je die game hebt gespeeld, terwijl het einde wel degelijk aanvoelt als een compleet einde. Al zou het me totaal niet verbazen als we over enkele jaren weer naar deze wereld mogen terugkeren. Er wacht ons nog de nodige verhalen.

Hoe sfeervol wil je het hebben

Al sinds de aankondiging vroeg ik mijzelf af of we net zo’n emotioneel en goed uitgewerkt verhaal gingen krijgen als de andere twee Plague Tale games. Daar staat Asobo Studio namelijk bekend om, maar echt zichtbaar was het niet in de trailers. En dat kan ook niet, want ook ik vertelde hierboven een simpele versie van het verhaal om spoilers te vermijden. En dat is lastig, want het liefst deel ik de theorieën die ik heb en de wtf-momenten die ik heb meegemaakt. De wendingen geven antwoord op de vragen en trekken je dieper het verhaal in. Dat gebeurt niet als je al weet wat je kunt verwachten.

Al vanaf de eerste minuut zat ik in het verhaal en na dertig minuten begonnen mijn ogen toch een beetje te tranen. Ook het einde laat een gigantische indruk achter en rukt vooral je hart uit je borstkas om het vervolgens ingedeukt weer terug te geven. Waar kennen we dat van? Een gratis therapiesessie bij de aankoop van deze game zou dan ook niet misstaan. Ik ben ondertussen van mening dat er geen enkel studio is, die zo excelleert in het neerzetten van kinderen. Van het schrijven van de dialogen tot het uitkiezen van een uitstekende stemacteur.

Venetië en het eiland zelf zijn prachtig vormgegeven en je wordt getrakteerd op adembenemende uitzichten. Een gevoel van gevaar lijkt er niet te dreigen, maar onder het eiland schuilt meer dan je zou denken. Die dreiging wordt eerst nog subtiel aan je getoond. Er zijn wat vreemde elementen die niet helemaal pluis aanvoelen aanwezig in de omgeving. Dit bouwt zich later uit tot vreemde geluiden en al snel escaleert dat in de typerende Plague Tale-horror. Het gevaar is in eerste instantie niet zichtbaar, maar het gevoel van onheil wordt steeds sterker. Dat opbouwende gevoel van spanning zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel zit. En dat verandert niet op het moment dat het gevaar ook daadwerkelijk een vorm krijgt. Het is niet alleen het leveldesign van Asobo Studio die daar de credits voor verdient, want de componist Olivier Derivière verzorgt wederom de soundtrack. Het is zo’n soundtrack waarbij je eigenlijk het hoofdmenu niet wilt verlaten en die de sfeer continue versterkt.

Volg het licht

Over de gameplay kan ik gelukkig een stuk specifieker zijn. Het is aan Sophia om de drie trials van het eiland te voltooien en daarin zitten de nodige puzzels verweven. Niet geheel verrassend staan deze puzzels in het teken van licht. Je vindt al snel een orb die de sleutel tot de vele puzzels blijkt te zijn. Zodra je in zonlicht of artificieel licht stapt, worden verborgen symbolen zichtbaar door de orb. Hierdoor kun je het ook gebruiken om een veilig pad te vinden over de tegels met valstrikken. Dit wordt later nog uitgebreid met de mogelijkheid om bepaalde kleuren te weerkaatsen. Om het licht naar de juiste plek te brengen, ben je vooral bezig om grote spiegels te draaien of te verplaatsen. Het begint eenvoudig, maar later zijn de puzzels uitgebreider en vindt alles op grotere schaal plaats. De game geeft je gelukkig ook alle tijd om de puzzel op te lossen.

Je compagnons houden hun mond dicht en alleen als je de hint-knop indrukt, krijg je een kleine hint. Mocht je er dan nog geen snars van begrijpen dan geven ze veel meer informatie. De hint-knop verschijnt na enkele minuten in het klein op je scherm en is daardoor niet storend aanwezig. Een van de redenen waarom ik eerder een koppeling met Tomb Raider maakte, is dat Sophia een dagboek heeft vol informatie en aanwijzingen over het eiland.

De plunderaars zijn vaker op het eiland geweest, maar wisten de schat nog niet te vinden. Bekenden van haar hebben dan ook alles netjes opgeschreven, waardoor je dit dagboek kunt gebruiken voor het oplossen van de puzzels. Het belang van licht speelt in alle Plague Tale games een rol en ook in dit deel is het sterk verweven met het verhaal. Wanneer dat zich begint te ontrafelen begin je toch met verbazing naar de constructies te kijken. Ik vond het in ieder geval creatief gevonden hoe ze het universum van de games in combinatie met de Macula hebben gekoppeld aan onderdelen uit de mythe van de minotaurus.

Opgeven staat niet in Sophia’s woordenboek

Doordat de soldaten van Venetië hebben besloten om het eiland binnen te vallen, kun je niet even op je gemak alles verkennen. Zij hebben ook maling aan de architectuur en historie van het eiland en vernielen gerust alles op hun pad. Sophia is echter getraind voor combat en sluipt niet stilletjes langs de soldaten. Met haar zwaard en dolk in haar hand, kan ze enkele aanvallen uitvoeren. Ondertussen is de grijphaak niet alleen nuttig voor het klimmen, maar ook om de boogschutters van hun verhoging te trekken. Rondom de combat heerste door de trailer nogal wat kritiek, want de animaties en vechtstijl van Sophia oogde nogal houterig.

Ik kan je geruststellen, want de combat voelt helemaal niet zo aan. Er zit geen vertraging op je input en tijdens het vechten zien de animaties er cinematisch uit. Het wiel wordt absoluut niet opnieuw uitgevonden, want je kunt wegspringen en aanvallen pareren. Dit laatste vult de bekende stunmeter en maakt het gevecht net iets eenvoudiger. Al vereist dit wel een specifieke timing dus het is niet zo dat de combat niets voorstelt.

Om je een handje te helpen kun je tijdens het avontuur Resonance-punten vinden en verdienen. Deze geven toegang tot zes vaardigheden, die je eenmalig kunt upgraden. Door deze te gebruiken krijg je net wat meer afwisseling tijdens de gevechten en vooral bij de eindbazen kunnen ze veel impact hebben. Mocht je worden afgeslacht tijdens zo’n gevecht dan staat het je vrij om gratis de vaardigheden te resetten. Het is namelijk geen gegeven dat je genoeg Resonance-punten vindt om alles te ontgrendelen. Ik kan de game gerust vergevend noemen, want als een eindbaas een tweede fase heeft dan wordt ook jouw gezondheidsbalk opnieuw gevuld.

Old habits die hard

We hoeven weliswaar niet meer langs vijanden te sluipen, maar dat betekent niet dat deze secties niet meer in de game zitten. Je hebt nu een compleet andere reden om stilletjes en kalm je ene voet voor de andere te zetten. Alle speciale lantaarns en lenzen om licht te reflecteren zijn met een reden gebouwd en in de donkere gangen ervaar je daar het belang van. Hoewel je geduld enigszins op de proef wordt gesteld, zijn de sluipsecties intens. Nog intenser als je net zoals ik het scherm nog donkerder zet dan de bedoeling is. Rustig vooruit bewegen is natuurlijk geen vaardigheid en daardoor kun je extra handelingen of puzzels verwachten. Om de sfeer nog extra te benadrukken moet je er niet van opkijken als je opeens voor iets moet wegrennen.

De wisselingen van personages en gameplaysecties hebben altijd een verrassend goede timing. Het is nooit willekeurig toegevoegd voor een verplicht gevoel van afwisseling. Het past juist bij het moment en volgt met het verhaal een logische opbouw. Hierdoor had ik nooit een gevoel van herhaling. Al kun je aan het eind van de game zeggen dat de afwisseling minder aan de orde is. Je zit echter zo in het verhaal dat het tijdens het spelen geen effect heeft op de beleving. Sophia is een plunderaar en oude gewoontes zijn hard af te leren. Tijdens het spelen van de game kom je drie soorten collectibles tegen, waarvan er twee invloed hebben op de gameplay. Net zoals in de andere Plague games kun je keepsakes vinden. Dit zijn allerlei soorten objecten die te maken hebben gehad met het leven op het eiland. Het is vooral gericht op de verzamelaars, want het geeft net dat beetje extra lore.

Wat vooral leuk is om te verzamelen zijn de oude zwaarden. Deze zijn verbonden met de tombes en krijg je na het oplossen van een kleine puzzel. Elk zwaard heeft een unieke bonus wat een impact heeft op de gevechten. De impact is minimaal en na het uitproberen van een zwaard heb je al snel een favoriet. Mocht je alle zwaarden mislopen dan is de combat niet opeens moeilijker. Hetzelfde geldt voor de accessoires die voor het oprapen liggen. Het zit soms in de kleine dingen, want Sophia draagt daadwerkelijk de gevonden accessoires. Als laatste wil ik nog even toevoegen dat de game goed geoptimaliseerd is. Het enige wat ik opmerkte, is dat er een kleine fps-drop aanwezig is, tijdens de wisseling van scenes. Het is een minimale hapering die vaak net plaatsvindt voor een cutscene, waardoor het geen impact heeft op de gameplay.