The Blood of Dawnwalker review - Is tijd je grootste vriend of vijand?

Ik ben gek op vampieren. Geef me een oud kasteel, een paar bloeddorstige monsters en een nachtelijke wereld waarin ik mezelf kan verliezen en ik ben verkocht. Toch is er weinig tijd om daarvan te genieten in The Blood of Dawnwalker. Je hebt dertig dagen en dertig nachten om je familie te redden, en elke keuze kost tijd. Waar ik normaal in een open wereld graag alle zijpaden volg, moest ik hier steeds denken aan wat ik nog kon doen voordat de zon onderging of een nieuw dag begon. Dat zorgt voor een vreemde strijd tussen mijn nieuwsgierigheid en de klok. Ik hoopte, als edgy elder emo, dat we eindelijk een echt goede vampierengame zouden krijgen, maar weet The Blood of Dawnwalker deze rol te vervullen?

Dertig dagen om iedereen te redden

The Blood of Dawnwalker is een singleplayer open world actie-RPG waarin tijd een veel grotere rol speelt dan in de meeste games van dit genre. Je speelt als Coen, een jonge man die na een poging tot rebellie tegen de vampieren wordt veranderd in een Dawnwalker, een persoon die overdag mens is en 's nachts een vampier. Zijn vader en hij probeerden in opstand te komen tegen de Vrakhir, de vampieren die zijn dorp in hun macht hebben. De leider Brencis neemt als gevolg daarvan Coens familie gevangen. Vanaf dat moment krijgt Coen dertig dagen en dertig nachten om zijn familie te redden. Dat klinkt als een simpele opdracht, maar de game maakt al snel duidelijk dat je niet genoeg tijd hebt om alles te doen. Dat is ook precies waar The Blood of Dawnwalker zich mee onderscheidt van veel andere open world-games. Je kunt niet zomaar ieder vraagteken op de kaart afwerken en daarna rustig doorgaan met het hoofdverhaal. De wereld loopt door, ook wanneer jij ergens anders mee bezig bent.

De tijd gaat niet voorbij door een echte real-time klok die tijdens het spelen aftelt. In plaats daarvan zijn bepaalde quests en activiteiten gekoppeld aan tijdseenheden. Wanneer je zo'n activiteit uitvoert, kan de tijd een paar tijdseenheden of zelfs een volledig dagdeel vooruitgaan. Een dagdeel bestaat uit acht tijdseenheden, waarbij een cyclus van dag en nacht dus bestaat uit zestien tijdseenheden in totaal. Dat systeem geeft de game een duidelijke structuur, maar het vraagt ook iets van de speler. Ik ben gewend om in een open wereld gewoon rond te lopen en te kijken wat er op mijn pad komt. Zie ik een dorp, dan ga ik erheen. Zie ik een grot, dan kijk ik even binnen. Kom ik onderweg een NPC tegen met een probleem, dan help ik die persoon meestal eerst. In The Blood of Dawnwalker moet ik mezelf soms afremmen omdat ik moet nadenken over wat ik nog kan doen voordat de volgende tijdseenheid verstrijkt. Dat vond ik lastig en soms zelfs een beetje contra-intuïtief voor een open world-game. Juist omdat de wereld groot is, wil je ontdekken, maar de game vraagt je constant om keuzes te maken en die keuzes hebben allemaal gevolgen, waarvan je niet altijd direct doorhebt wat die zijn.

Overdag mens, 's nachts vampier

De dag- en nachtcyclus is niet alleen een manier om de wereld er anders uit te laten zien. Coen heeft overdag toegang tot zijn menselijke vorm en 's nachts komt zijn vampierkant naar boven. Beide vormen spelen anders en dat is een van de leukste ideeën van de game. Als mens vecht je met een zwaard, gebruik je magie en kun je jezelf genezen door voedsel te eten. Als vampier krijg je toegang tot vampierkrachten, vecht je met je klauwen en moet je bloed van mensen of dieren drinken om je gezondheid terug te krijgen. Daardoor verandert de manier waarop je naar de wereld kijkt zodra de zon ondergaat. Een gewone wandeling door een dorp kan 's nachts ineens een stuk gevaarlijker worden. Mensen zijn dan niet alleen NPC's met wie je kunt praten, maar kunnen ook een bron van bloed worden. Dat geeft de vampierkant van Coen een duister randje dat goed past bij het verhaal. Ook heeft Coen als vampier andere mogelijkheden om door de wereld te bewegen. Zo kun je onder andere gebruikmaken van Shadowstep om korte stukken te teleporteren naar plekken die je overdag als mens niet kunt bereiken.

Ook de skill tree speelt hier goed op in. Je hebt vaardigheden die alleen beschikbaar zijn in je menselijke vorm, vaardigheden die alleen voor je vampierkant werken en vaardigheden die je in beide vormen kunt gebruiken. Daardoor voelt het niet alsof je simpelweg twee skins voor hetzelfde personage hebt. Je moet nadenken over welke vaardigheden je wilt verbeteren en in welke situaties je welke vorm wilt inzetten. Vooral in gevechten kan het verschil tussen mens en vampier groot zijn. Je menselijke vaardigheden geven je andere opties dan je vampierkrachten, waardoor het interessant is om beide kanten van Coen te blijven ontwikkelen. Tegelijkertijd zorgt het systeem ervoor dat je niet zomaar één speelstijl kunt kiezen en daar de hele game bij kunt blijven. Je moet leren omgaan met beide vormen en dus ook met de beperkingen die daarbij horen. Dat idee vind ik sterk, omdat het vampierthema daardoor niet alleen in het verhaal zit, maar ook echt onderdeel is van de gameplay.

Hakken, blokkeren en vooral niet te veel bloeden

De combat van The Blood of Dawnwalker is directioneel. Dat betekent dat je tijdens het aanvallen een richting kiest en daarna op de aanvalsknop drukt. Voor blokkeren werkt het systeem op dezelfde manier. Denk aan de combat in games als For Honor. Je kunt dus bewust reageren op de richting waarin een vijand aanvalt. Op de standaard moeilijkheidsgraad laat de game middels een pijltje zien in welke richting je moet blokkeren. Vind je dat te makkelijk, dan kun je deze visual uitschakelen. Op hogere moeilijkheidsgraden staat deze hulp standaard uit en moet je zelf naar de aanvalspatronen van vijanden kijken. Dat maakt gevechten een stuk minder voorspelbaar. Niet iedere aanval kun je blokkeren, want sommige aanvallen zijn met een rode schedel gemarkeerd en moet je ontwijken met een dodge. Het systeem beloont je dus wanneer je goed oplet en niet zomaar op de aanvalsknop of de blokkeerknop blijft rammen.

Dat laatste kan overigens wel. Je kunt ervoor kiezen om de richting van je aanvallen grotendeels te negeren en gewoon te hakken en te slaan. Datzelfde geldt voor blokkeren. De game laat dat toe, maar daar staat wel iets tegenover. Je verbruikt op die manier meer stamina, waardoor je jezelf sneller in de problemen brengt. Wie iets meer aandacht besteedt aan richting en timing, kan dus efficiënter vechten. Dat past goed bij de rest van het ontwerp, waarin de game je steeds vraagt om bewust keuzes te maken. Toch voelt de combat niet altijd even strak als ik had gehoopt. Vooral wanneer je als vampier weinig gezondheid hebt, wordt een gevecht een riskante onderneming. Je kunt tijdens gevechten bloed drinken van vijanden, maar dat werkt minder goed wanneer zij nog volledige gezondheid hebben. Je zult je vijanden dus eerst moeten verzwakken. Ook zit er een cooldown op de vaardigheid, waardoor je dus een tijdje moet wachten tussen het drinken. Wanneer je zelf bijna dood bent, wil je juist liever geen gevecht beginnen. Daardoor ontstaat een vreemde loop waarin je als vampier soms moet vechten om jezelf te kunnen genezen, terwijl je juist wilt vluchten omdat je weinig HP hebt. Gelukkig kun je buiten combat ook bloed drinken van dieren en NPC's, maar die zijn niet altijd en overal te vinden.

Het probleem met gezondheid wordt nog groter door de bloeddorst van Coen. Wanneer je als vampier te weinig HP hebt, krijgt hij steeds meer moeite om zijn honger naar bloed onder controle te houden. Dat heeft ook gevolgen buiten combat. Wanneer je in die toestand met iemand praat, kan de bloeddorst het overnemen. Coen kan dan besluiten om de persoon met wie hij praat aan te vallen en diens bloed te drinken. Dat is een leuke manier om het vampier-zijn een echte consequentie te geven. Het maakt je gezondheid meer dan alleen een balkje onderin beeld. Tegelijkertijd betekent het dat je als vampier eigenlijk altijd zo gezond mogelijk wilt blijven. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want bloed is nu juist de enige manier waarop je jezelf als vampier kunt genezen. En zoals gezegd zijn dieren, die een relatief veilige manier bieden om bloed te verzamelen, in de wereld schaars. Het vampiersysteem werkt daardoor op papier beter dan het in sommige situaties speelt.

Een open wereld met te weinig leven

Toen ik na de proloog voor het eerst de open wereld in mocht, was mijn eerste indruk dubbel. De wereld is groot en bevat verschillende plekken om te ontdekken. Toen ik de map opende nadat ik voor het eerst in de wereld werd losgelaten, was ik behoorlijk onder de indruk van hoe groot de wereld eruitzag. Je komt dorpen tegen, kunt dungeons bezoeken en krijgt genoeg ruimte om zelf je route te bepalen. Toch voelde de wereld voor mij opvallend leeg. Ik miste dieren, mensen en andere kleine gebeurtenissen en interessante plekjes die een open wereld het gevoel geven dat hij leeft. Juist omdat ik in de game zoveel keuzes moet maken, had ik gehoopt op meer dingen die mijn aandacht konden trekken. Een reiziger langs de weg, een groep dieren in het bos of een kleine gebeurtenis die spontaan ontstaat kan al veel doen voor een wereld. Hier kwam ik dat soort momenten minder vaak tegen dan ik had gehoopt. Daardoor voelde de kaart soms meer als een grote speelruimte dan als een wereld die zelfstandig blijft draaien. Dat contrast wordt extra duidelijk wanneer je bedenkt hoeveel invloed je keuzes volgens de game op de wereld kunnen hebben.

Want daar zit juist een sterk onderdeel van The Blood of Dawnwalker. De keuzes die je maakt bepalen niet alleen welke quests je kunt spelen. NPC's reageren op je acties en kunnen je helpen door nieuwe questlines te openen of juist bepaalde routes naar je doel af te sluiten. Ook Brencis en zijn leger reageren op wat je doet. Hun invloed kan groter of kleiner worden, afhankelijk van de keuzes die je maakt. Zo kan Brencis er bijvoorbeeld voor zorgen dat er meer beveiligers rondlopen om te patrouilleren, als je ervoor kiest om de Vrakhir en hun plannen steeds meer dwars te zitten. Dat zorgt ervoor dat je niet het gevoel krijgt dat iedere quest alleen bestaat om XP of loot te verzamelen. Je acties hebben gevolgen voor de wereld om je heen. Dat maakt het tijdssysteem ook interessanter, want je moet niet alleen beslissen wat je zelf wilt doen, maar ook wat je bereid bent op te offeren. Het is een systeem waar ik tijdens het spelen steeds meer over begon na te denken. Helaas wordt het effect ervan soms afgezwakt doordat de wereld zelf nog wat meer leven had kunnen gebruiken.

Tijd maken voor wat je echt belangrijk vindt

Het tijdssysteem is uiteindelijk zowel de grootste kracht als een van mijn grootste problemen met The Blood of Dawnwalker. Het is een slim idee om een open wereld niet alleen te laten draaien om het afwerken van een enorme lijst activiteiten. Hier moet je kiezen. Heb ik tijd om deze NPC te helpen, of kan ik daardoor een andere quest niet meer doen? Ga ik nu een dungeon in, of moet ik eerst terug naar het dorp? Wacht ik tot de nacht valt zodat ik mijn vampierkrachten kan gebruiken, of probeer ik overdag mijn doel te bereiken? Dat soort vragen maken de wereld spannender dan een gewone questlog vol opdrachten. Tegelijkertijd vond ik het moeilijk om mezelf aan dat systeem aan te passen. Mijn natuurlijke manier van spelen is om te ontdekken wat ik tegenkom en daarna pas te kijken waar dat toe leidt. Zeker bij open world-games kom ik bij wijze van spreken pas vijf jaar later aan bij het laatste gevecht, omdat ik wel eerst alle andere sidequests, de beste gear en alle collectibles wil verzamelen. The Blood of Dawnwalker draait dat om en vraagt je om eerst te plannen en te bedenken wat je wilt doen en hoe je het wilt doen elke keer wanneer je iets tegenkomt.

Dat zorgt soms voor momenten waarop ik een interessante plek links liet liggen omdat ik bang was dat ik anders een belangrijk moment zou missen. Dat kan spannend zijn, maar het kan ook botsen met het plezier dat ik normaal uit open world-games haal. Ik wil niet altijd een optimale route plannen wanneer ik een game speel. Soms wil ik gewoon een bos in lopen omdat ik daar toevallig een pad zie. The Blood of Dawnwalker maakt zulke keuzes belangrijker dan ik gewend ben. Dat past natuurlijk goed bij het verhaal van iemand die maar dertig dagen heeft om zijn familie te redden. Het voelt alleen niet altijd natuurlijk binnen een genre waarin vrijheid vaak centraal staat. Voor spelers die graag plannen en keuzes maken, kan dit juist een van de sterkste onderdelen van de game zijn. Voor spelers die graag alles rustig ontdekken, kan het systeem eerder als een beperking voelen. Het is uiteindelijk de bedoeling dat je The Blood of Dawnwalker vaker uitspeelt om verschillende routes en keuzes uit te proberen, maar ik ben persoonlijk niet iemand die een game meerdere keren uitspeelt. Ik wil graag in één playthrough alles zien wat er te zien valt.

Vampieren met kuren

Op technisch vlak had ik tijdens mijn speelsessie ook een aantal problemen. Zo veranderde het cameraperspectief soms wanneer ik op de knop drukte om te kruipen, terwijl Coen zelf helemaal niet begon te kruipen. Dat is geen gamebrekende bug, maar het haalt je wel uit de ervaring. Tijdens dialogen liep ik soms tegen een ander probleem aan waarbij ik geen dialoogoptie kon kiezen. Dat gebeurde vooral tijdens de proloog wanneer ik dialogen skipte, omdat ik die al tijdens mijn eerdere previewsessie had gelezen. Wanneer ik na het skippen bij een dialoogkeuze kwam die de tijd vooruit moest laten gaan, liep de game vast en kon ik geen dialoogoptie meer kiezen. Gelukkig was er een simpele oplossing. Door op de startknop te drukken, het menu te openen en daarna weer terug te gaan naar de game, kon ik de dialoogoptie daarna alsnog selecteren. Het is fijn dat er een workaround is, maar dit soort problemen horen natuurlijk niet voor te komen.

Ook op een ultrawide monitor liep ik tegen een beperking aan. Ik speelde op een ultrawide-scherm met een resolutie van 3440x1440 en de game zelf ondersteunt die resolutie prima. De game ziet er prachtig uit en ademt sfeer. Dat is prettig tijdens het spelen, zeker in een open wereld waarin je veel van je omgeving wilt zien. De cutscenes en dialogen gebruiken echter geen ultrawide beeld. Daardoor kreeg ik tijdens die momenten zwarte balken aan beide kanten van mijn scherm. Het is geen groot probleem, maar het voelt wel wat onaf op een pc waarop de game de resolutie zelf wel gewoon ondersteunt. Zeker tijdens verhalende stukken waarin je vaak wisselt tussen gameplay en dialogen, is dit best irritant. De combinatie van deze kleine bugs en de beperkte ondersteuning voor ultrawide zorgt ervoor dat de pc-versie niet helemaal foutloos aanvoelt. De problemen zijn niet groot genoeg om mijn hele ervaring om zeep te helpen. Ze zijn wel opvallend genoeg om te benoemen, zeker omdat de game verder een groot en ambitieus avontuur wil neerzetten. Met een paar updates kunnen deze punten gelukkig een stuk minder storend worden, maar vooralsnog storen ze me nu wel.