Rhythm Paradise Groove review - Whoa, you go, big guy!

Hé daar, hier is mijn Rhythm Paradise Groove review. Voor jou, ja, echt waar. Ik wilde eigenlijk een videoreview maken, maar ik ben te verlegen, I suppose. En beste lezer, als jij bij het lezen van deze intro niet denkbeeldig in je handen klapte en een sprongetje deed, is Rhythm Paradise waarschijnlijk nieuw voor jou. Dat is niet gek: de serie was een decennium lang afwezig. Nu, tien jaar na het 3DS-deel, is de vrolijke ritmefranchise terug en vormt Rhythm Paradise Groove mogelijk zelfs het first-party-slotstuk van de uiterst succesvolle Nintendo Switch-generatie. Is het nieuwste deel de aankoop waard? Spoiler: fo' sho!

Speelt dezelfde noten foutloos

Knoppen indrukken op de maat van de muziek. Het concept is onwijs simpel, en toch is Rhythm Paradise Groove’s gameplay in die ene zin te omschrijven. Dit ijzersterke gameplayontwerp is sinds het Game Boy Advance-tijdperk onveranderd gebleven en hier, op de Nintendo Switch, op zijn meest traditionele wijze gerepliceerd.

Er staan weer tachtig nieuwe singleplayer-ritmeminigames voor je klaar, verdeeld in reeksen van vier minigames, afsluitend met een remix van eerder gespeelde minigames. Elke unieke minigame voelt anders. Fruit balanceren op je biceps, je vleugels flapperen in de wind, communiceren met een alien; het kan allemaal, en het moet allemaal op de maat. En jawel, ook lastigere varianten van eerder gespeelde minigames zijn terug. De structuur en gameplay zijn herkenbaar, maar oh zo tijdloos.

Een Rhythm Paradise-game valt of staat met zijn flow en composities. En beide componenten klinken hier als muziek in de oren. Groove gaat terug naar de basis en bevat geen verhaal in de singleplayerstand. Je gaat rap van minigame naar minigame, zonder tussenkomst van onnodige dialogen. Dat biedt flow in zijn puurste vorm; precies zoals het hoort. Ook met de muziek zit het snor. Muziekproducent Tsunku keert terug na zijn strijd tegen strottenhoofdkanker zonder zijn stembanden, maar met zijn gevoel voor muziek intact. Als je een nummer eenmaal een paar keer voor een betere score hebt herspeeld, blijft het de rest van de dag in je hoofd zitten. Ik kon met name geen genoeg krijgen van de vele ingezongen nummers die de game rijk is.

En dat herspelen, dat wil je doen. Niet alleen om een ‘Klasse’-score binnen te harken en je trommelvliezen te belonen, maar ook om alle visuele details op te nemen. Groove is qua stijl vrijwel identiek aan de vorige twee delen en weet toch de charmemeter op de hoogste stand te zetten. De minigameachtergronden zitten barstensvol geheimpjes en de vele charmante personages reageren op je inputs, zowel positief als negatief. Het aantal bittere blikken dat ik in deze game heb moeten incasseren, is niet meer op twee handen te tellen. Ook is de Nederlandse vertaling uitstekend en wordt de HD-rumble in je controller goed benut. Ja, met Groove kom je heerlijk in je groove.

Geen ritme, geen helpende hand

De game speelt dus weer ouderwets lekker weg. Toch is er een belangrijk aandachtspuntje: inputresponsiviteit. Deze voelde vrijwel perfect in de handheldmodus, maar viel wat uit de maat op de televisie, zelfs na meerdere calibraties. Een klein verschil, en toch net groot genoeg om foutjes te maken.

Desalniettemin is de game docked prima speelbaar, mede doordat het scoresysteem vergeeflijker aanvoelt dan in eerdere delen, vooral aan het begin van de singleplayerstand. Geen enkele minigame wist mij compleet te vloeren, in schril contrast met minigames als Lockstep of Monkey Watch uit de vorige games. Dat betekent niet dat ervaren Rhythm Paradise-veteranen hier niets te zoeken hebben. Het blijft een uitdaging om een ‘Klasse’ of een perfecte score neer te zetten. De game daagt je nu ook meer uit dan ooit tevoren door uitzonderlijke prestaties te belonen. Door deze optionele uitdaging is de game toegankelijk voor zowel ritmepro’s als ritmegroentjes.

Althans, mits die groentjes bereid zijn om zelf een gevoel voor ritme te kweken. De game gooit je als leek namelijk flink in het diepe. Er is geen timingdisplay zoals in Megamix en buiten de uitgebreide minigame-tutorials biedt de game geen overkoepelende uitleg om consistent in de maat te blijven. Toch kom je er wel. Gaandeweg leer je jezelf beats te tellen of je lichaam op de maat te bewegen, en in het ergste geval sla je een minigame over. Maar de kans bestaat dat een leek tegen die tijd de game al heeft afgeschreven. En dat is zonde, want zodra de gameplay klikt, zit er absoluut muziek in.

Herhalende noten

Naast de tachtig singleplayergames van Rhythm Paradise Groove biedt de game diverse zijmodi en een volledige multiplayerstand. Zo ontgrendel je naarmate de game vordert steeds meer highscore-gerichte minigames en andere muzikale speeltuinen. Het gros hiervan is grappig om eens te proberen, maar heeft onvoldoende vlees op de botten om een terugkeer aantrekkelijk te maken. De grote uitzondering hierop is Beatspell: een nieuwe RPG-modus waarin je op de maat van de muziek diverse vijanden en bazen met de grond gelijk maakt. Beatspell blaast je niet omver met zijn gameplay, maar biedt voldoende variatie en aanstekelijke deuntjes om terug te blijven keren. Het verhaal wist mij zelfs te intrigeren, meer dan Tibby’s onnodige geneuzel in Megamix ooit deed.

Ook de multiplayer slaat de juiste toon aan. De dertig multiplayerminigames zijn een combinatie van nieuwe variaties op minigames uit eerdere delen en compleet nieuwe ervaringen. Het ene moment werk je samen om haartjes van het inmiddels iconische ui-personage te plukken en het andere moment neem je het tegen elkaar op om een felbegeerd stukje taart in handen te krijgen. Hoewel de minigames leuk, vlug en eenvoudig te begrijpen zijn, is er weinig variatie door het hergebruik van dezelfde concepten. Dit, gecombineerd met de relatief korte speelduur van iedere minigame, zorgt ervoor dat Rhythm Paradise Groove nooit het hoofdgerecht van een gameavond vormt, maar eerder het tussendoortje.

Tot slot moet ik deze game complimenteren met zijn toegankelijkheidsopties. De Rhythm Paradise-serie is al jaren populair onder blinde gamers en Groove doet alles in zijn macht om deze doelgroep perfect te bedienen. Zo introduceert de game het nieuwe personage Stemmelientje, dat met haar tekst-naar-spraak-stemmetje zowel de in-game-tekst voorleest als beelden beschrijft, compleet met een ‘bliep’-geluidje om het einde van een zin aan te kondigen. Ook de menu’s lijken versimpeld te zijn om navigatie te vereenvoudigen en iedere minigame is speelbaar met je ogen dicht. En ja, de niet-blinden onder ons kunnen het tekst-naar-spraak-stemmetje gewoon uitzetten. Petje af voor deze toegankelijke aanpak, Nintendo.