The Mound: Omen of Cthulhu review - Een gouden, doch vervloekte schat

Lovecraft. Een naam waar ik nooit veel mee van doen heb gehad, simpelweg omdat ik veel te pussy ben voor het horrorgenre. Toch merk ik dat ik me de laatste tijd steeds vaker waag aan games die normaal ver buiten mijn comfortzone liggen. Mijn vrouw heeft dat inmiddels ook gemerkt, want ze hoort me steeds vaker gillen terwijl ik achter mijn pc’tje verscholen zit. Voor The Mound: Omen of Cthulhu van ontwikkelaar ACE Team en uitgever Nacon zette ik mijn angst dan ook opzij. Dat is misschien maar goed ook, want Nacon kan wel wat exposure gebruiken. Nacon verkeert namelijk in zwaar weer; eerder dit jaar vroeg het bedrijf uitstel van betaling aan, kwamen verschillende studio's onder curatele te staan en sloot Midgar Studio onlangs zelfs de deuren. De vraag is dan ook of The Mound: Omen of Cthulhu de uitgever weer op de kaart weet te zetten.

Rijkdom, vloeken en hallucinaties

In The Mound: Omen of Cthulhu trek je samen met maximaal drie kameraden een vervloekte jungle in, op zoek naar eeuwenoude schatten en mysterieuze artefacten. De jungle bestaat uit verschillende gebieden, waaronder het mythische The Mound, waar naar verluidt onvoorstelbare rijkdommen te vinden zijn. Onderweg word je geteisterd door afschuwelijke wezens die langzaam maar zeker je grip op de realiteit aantasten. Het is aan jou en je team om voldoende loot te verzamelen, je koppie erbij te houden en levend terug te keren naar het schip. Door logboeken te verzamelen kom je steeds meer te weten over de gruwelen die deze Lovecraftiaanse wereld verborgen houdt en kom je steeds dichterbij The Mound, waar je volgens de verhalen je welverdiende pensioen in de ogen kan kijken.

Voordat ik aan het echte avontuur mocht beginnen, moest ik eerst een tutorialcontract doorlopen waarin de basis van de game werd uitgelegd. Een goede introductie was het niet, want toen ik het eerste kleine eiland eenmaal had doorlopen, kon ik het gebied niet meer verlaten door een glitch. Ach ja, ik maakte me er niet druk om en startte de game opnieuw op. Jammer genoeg had de game niets opgeslagen en mocht ik weer opnieuw beginnen. Goed, een kwartiertje verspilde tijd kon ik nog wel accepteren, als het bij die ene keer zou blijven. Toch deed nog geen tien minuten later het volgende probleem zich voor, een fatal error omdat ik de grafische instellingen aanpaste. Wéér opnieuw beginnen. Na een lange werkdag begon dat toch behoorlijk te irriteren. Ook hier zette ik me weer overheen, want ik wil ten slotte jullie, onze geweldige lezers, voorzien van een doordachte review en dan moet je soms even door de zure appel heen bijten, hopend dat het hierbij blijft.

Alsof de bomen tegen me praten

Toen ik voet aan wal zette, viel ik bijna van mijn stoel door het overdreven gewaggel van mijn personage. Gelukkig is de camera shake uit te schakelen via de instellingen, want zodra ik dat had gedaan kon ik eindelijk zien wat voor prachtige wereld ACE Team heeft neergezet. De sterke Lovecraftiaanse inspiratie en beklemmende sfeer zetten vanaf het allereerste moment direct de toon. De verlaten eilanden ademen mysterie en geven voortdurend het gevoel dat je ergens bent waar je absoluut niet hoort te zijn. Dat komt niet alleen door de indrukwekkende visuele presentatie, maar vooral door de combinatie van benauwende muziek, ijzersterk sounddesign, angstaanjagende omgevingsgeluiden en monsters die je op ieder moment in de gaten lijken te houden. Zelfs de jungle voelt jouw aanwezigheid en reageert hierop. Maak je teveel lawaai, breek je takken of verstoor je de natuur op wat voor manier dan ook, dan reageert het bos direct. Vijanden komen in groten getale op je af en zelfs tentakels die uit de bomen verschijnen maken duidelijk dat ik hier allesbehalve welkom ben. Ook de proximity-chat draagt bij aan het enorme gevoel van spanning, omdat goed communiceren en dicht bij je team blijven van levensbelang is.

Het gevoel van constante spanning wordt nog verder versterkt door het insanity-systeem, wat zonder twijfel een van de sterkste onderdelen van de game is. Ieder normaal mens zou doordraaien als hij of zij zich daadwerkelijk op zo'n eiland zou bevinden, in The Mound: Omen of Cthulhu is dat niet anders. Er spelen een heleboel factoren mee die je tot waanzin kunnen drijven. Word je geraakt door vijanden, raak je gescheiden van je team, neem je vervloekte loot mee of waag je je steeds dieper de jungle in, dan begin je langzaam je grip op de werkelijkheid te verliezen. Je ziet hallucinaties, hoort stemmen die je gek proberen te maken en begint zelfs te twijfelen aan je eigen teammates. De wezens kunnen het uiterlijk aannemen van een medespeler om je om de tuin te leiden, en zodra je te lang alleen ronddwaalt, komt er een levensgrote spin je even de les lezen. Zelfs healing-items blijken niet altijd veilig, want voor je het weet kruipt er een gigantische duizendpoot uit de mond van je personage. Het zijn precies dit soort momenten die ervoor zorgen dat je echt aan je eigen gesteldheid begint te twijfelen.

Met ieder contract krijg je een beperkte hoeveelheid wapens, bepantsering en healing-items die je onderling moet verdelen. Het is eigenlijk altijd net te weinig, wat iedere expeditie direct een stuk gevaarlijker maakt. Onderweg kun je wel nieuwe uitrusting en loot vinden, maar niets daarvan mag je mee terugnemen. Hoeveel risico je neemt, bepaal je wél helemaal zelf. Keer je terug zodra je het vereiste quotum aan loot hebt behaald, of waag je je nog dieper de alsmaar gevaarlijkere jungle in om je zakken verder te vullen? Die vrijheid zorgt ervoor dat iedere expeditie anders aanvoelt en je toch nog een beetje het heft in eigen handen houdt, al staat de kippenvel-meter altijd torenhoog.

Een game met een identiteitscrisis

Al het goede daar gelaten, wil ik me nu iets meer focussen op de mindere kanten van deze titel. Hoe langer ik speelde, hoe duidelijker ik het gevoel kreeg dat The Mound: Omen of Cthulhu niet helemaal weet wat voor game het wil zijn. In eerste instantie dacht ik dat het om een verhaalgedreven horrorgame ging, maar met de duidelijke focus op contract-gebaseerde missies en coöp doet het juist denken aan een coöp live-service PvE-game zoals Warhammer: Vermintide 2. Toch ontbreekt vrijwel alles wat zulke games op de lange termijn interessant houdt. Hoewel de cocktail van genres zeker uniek aanvoelt, weet ACE Team die verschillende ideeën nooit volledig samen te brengen.

Dat zie je voornamelijk terug in het progressiesysteem. Je kunt je personage levelen, nieuwe routes vrijspelen en extra inventory-slots ontgrendelen, maar dat was het ook wel. Geen skill tree, geen betekenisvolle upgrades, geen stat-points om naartoe te werken. Je verzamelt tijdens de expedities enorme hoeveelheid loot en uitrusting, maar niets daarvan kun je meenemen naar je volgende missie. Eigenlijk ben je alleen maar de zakken van de kapitein aan het vullen. Je kunt wel tokens verdienen om contractspecifieke items aan te schaffen of te upgraden, maar dat wist mijn motivatie om steeds opnieuw terug te keren naar de jungle nauwelijks aan te wakkeren. Daardoor mist de gameplay loop uiteindelijk de diepgang die je bij deze opzet zou verwachten.

Mooi van buiten, lelijk van binnen

De geweldige indruk die de atmosfeer, levensechte graphics en goed doordachte horror-elementen achterlaten, worden teniet gedaan door de belabberde combat. Na mijn eerste aanvaring met een monster werd direct duidelijk dat dit onderdeel de minste liefde heeft gekregen. De besturing voelt log en extreem beperkt aan. Je beschikt niet over een dodge of sidestep, kunt niet springen en bent vrijwel altijd de pineut als een vijand de aanval inzet. Ik kon mijn hotbar niet eens aanpassen. Ook sprinten voelt niet altijd even responsief. Misschien past dat bij het gevoel van kwetsbaarheid dat de ontwikkelaar wil meegeven, maar in de praktijk voelt het vooral aan als een clunky geheel. Regelmatig stond ik enorm te knoeien om überhaupt mijn mes in een duizendpoot te steken of een monster van me af te houden. Ook de stealth kills stellen enorm teleur. Backstabs registreren niet altijd goed en de bijbehorende animaties zijn geen direct onderdeel van de aanval, waardoor de immersie flink wordt doorbroken.

Zoals eerder benoemd is de audiovisuele ervaring van hoog niveau en weet de game alle horror-elementen perfect samen te brengen. De omgevingen zijn voorzien van assets van hoge kwaliteit en zien er simpelweg fantastisch uit. Mijn pc moest dan ook flink aan de bak om de game stabiel te draaien. Gelukkig beschikt The Mound: Omen of Cthulhu over FSR 4-ondersteuning, waardoor mijn RX 9070 XT net wat meer ademruimte kreeg. Helaas ben ik minder te spreken over de voice-acting. Die voelt vooral functioneel aan en voegt weinig toe aan de world building of de persoonlijkheid van de personages. Het grootste probleem zit echter in de technische staat van de game. Ik ben in mijn speeltijd enorm veel bugs en glitches tegengekomen. Naast de eerdergenoemde glitch waardoor ik vast kwam te zitten op het tutorial-eiland en de fatal error, moest ik regelmatig de game opnieuw opstarten omdat mijn muis niet verscheen wanneer ik de lobby van een andere speler betrad, waardoor ik geen personage kon kiezen. Soms verdween na het sluiten van een menu mijn volledige HUD en ging de proximity-chat over zijn zuiger waardoor mijn teammates als robots klonken. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar één ding is duidelijk: The Mound: Omen of Cthulhu kan nog wel een update of twee gebruiken.